Ακης Σκέρτσος για το #metoo: Δεν με ενδιαφέρει αν ένας βιαστής είναι κόκκινος, μπλέ ή πράσινος

Για το ελ­λη­νι­κό #metoo που αλ­λά­ζει τους κα­νό­νες στην Ελ­λά­δα και θα επη­ρε­ά­σει ρι­ζι­κά τον τρόπο που αντι­με­τω­πί­ζο­νται οι γυ­ναί­κες στους χώ­ρους ερ­γα­σί­ας, γρά­φει σε ανάρ­τη­σή του ο υφυ­πουρ­γός παρά τω πρω­θυ­πουρ­γού Ακης Σκέρ­τσος.

Οπως ση­μειώ­νει αυτή είναι μια ευ­και­ρία για να αλ­λά­ξει άρδην η ίδια η ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία, αλλά προ­σθέ­τει ότι είναι “ιστο­ρι­κός αναλ­φα­βη­τι­σμός” να ανα­ζη­τού­νται πο­λι­τι­κές ευ­θύ­νες για συ­μπε­ρι­φο­ρές βαθιά ρι­ζω­μέ­νες για δε­κα­ε­τί­ες. Σαν να ανα­ζη­τού­νται πο­λι­τι­κές ευ­θύ­νες για την πα­τριαρ­χία.

Και προ­σθέ­τει: “Δεν με εν­δια­φέ­ρει αν ένας βια­στής ή ένας κα­κο­ποι­η­τι­κός χα­ρα­κτή­ρας είναι κόκ­κι­νος, μπλε ή πρά­σι­νος. Δεν έχει καμία απο­λύ­τως ση­μα­σία. Αυτό που με εν­δια­φέ­ρει είναι οτι αυτή η κουλ­τού­ρα εξου­σί­ας πάνω στα σώ­μα­τα και τις φι­λο­δο­ξί­ες των πιο ευά­λω­των αν­θρώ­πων πρέ­πει να στα­μα­τή­σει τώρα.”

Γρά­φει ο Ακης Σκε­τσος:

To #metoo λει­τουρ­γεί σαν τομή στο χρόνο όπου έχει συμ­βεί, και πλέον και στην Ελ­λά­δα. Ο κό­σμος της ερ­γα­σί­ας και οι κα­νό­νες που τον διέ­πουν θα αλ­λά­ξουν συ­θέ­με­λα χάρη και εξαι­τί­ας αυτού του “κι­νή­μα­τος”. Ει­λι­κρι­νά πι­στεύω ότι ο ιστο­ρι­κός του μέλ­λο­ντος θα αντι­με­τω­πί­ζει τις ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις ως προ και μετά #metoo.

Το κί­νη­μα αυτό είναι το εφαλ­τή­ριο για να ενώ­σου­με την κοι­νω­νία και να την κά­νου­με πιο δί­καιη, με πε­ρισ­σό­τε­ρες ευ­και­ρί­ες, αξιο­κρα­τία και σε­βα­σμό προς όλες και όλους στους χώ­ρους ερ­γα­σί­ας, ανε­ξαρ­τή­τως του φύλου τους, του χρώ­μα­τος ή των σε­ξουα­λι­κών τους προ­τι­μή­σε­ων. Διότι οι κοι­νω­νί­ες δεν αλ­λά­ζουν μόνο με νό­μους, όσο καλοί κι αν είναι αυτοί.

Οι κοι­νω­νί­ες αλ­λά­ζουν διά του πα­ρα­δείγ­μα­τος και αλ­λά­ζουν όταν ωρι­μά­ζουν τα κοι­νω­νι­κά αι­τή­μα­τα ώστε να βρουν πλα­τιά απή­χη­ση. Ει­δι­κά αλ­λα­γές σαν αυτή που επη­ρε­ά­ζουν βαθιά τον τρόπο που λει­τουρ­γεί η ίδια η κοι­νω­νία, η οι­κο­νο­μία αλλά και η πο­λι­τι­κή, απαι­τούν πολύ θάρ­ρος, μα­ζι­κό­τη­τα και, ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο, χρόνο.

Τα στό­μα­τα που, πλέον, ανοί­γουν, οι φωνές που ακού­γο­νται, οι ιστο­ρί­ες που ει­πώ­νο­νται, απαι­τούν σε αυτή τη φάση από όλους μας, και κυ­ρί­ως τους άντρες, ένα πράγ­μα: να ακού­σου­με και να αλ­λά­ξου­με.

Και να ανα­γνω­ρί­σου­με ότι, ναι, υπήρ­χε και υπάρ­χει ζή­τη­μα ανι­σό­τη­τας με­τα­ξύ αν­δρών και γυ­ναι­κών που δεν έχει επι­λυ­θεί ακόμη παρά το θε­σμι­κό πλαί­σιο. Οτι, ναι, έχου­με ακόμη πολύ δρόμο μπρο­στά μας για να φτά­σου­με σε ένα πραγ­μα­τι­κό επί­πε­δο ισο­νο­μί­ας για όλες και όλους. Και ότι είναι επι­τέ­λους πολύ θε­τι­κό ότι οι ίδιες οι γυ­ναί­κες αλλά και οι άντρες που έχουν δε­χθεί τέ­τοιες κα­κο­ποι­η­τι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές αι­σθά­νο­νται ασφα­λείς να μι­λή­σουν ώστε να αλ­λά­ξει και στην πράξη αυτό το πε­ρι­βάλ­λον κα­τά­χρη­σης εξου­σί­ας σε βάρος τους. Οπου και όποτε αυτό συμ­βαί­νει. Οποιους και αν αφορά. Η κουλ­τού­ρα της σιω­πής έχει σπά­σει και αυτή είναι μια με­γά­λη κα­τά­κτη­ση.

Είναι όμως ιστο­ρι­κός αναλ­φα­βη­τι­σμός να ανα­ζη­τού­με πο­λι­τι­κές ευ­θύ­νες για ζη­τή­μα­τα που αγ­γί­ζουν κοι­νω­νι­κές δομές και συ­μπε­ρι­φο­ρές βαθιά ρι­ζω­μέ­νες σε δε­κα­ε­τί­ες ή και αιώ­νες. Με την ίδια λο­γι­κή θα έπρε­πε να υπάρ­χουν πο­λι­τι­κές ή κομ­μα­τι­κές ευ­θύ­νες για την ίδια την πα­τριαρ­χία, τη δου­λεία κοκ.

Πα­ρό­τι απο­τε­λεί βαθιά πο­λι­τι­κό ζή­τη­μα, το #metoo δεν είναι ευ­και­ρία για δι­χα­σμό και κομ­μα­τι­κο­ποί­η­ση. Οποιος το επι­χει­ρεί, στρε­βλώ­νει την ουσία του κι­νή­μα­τος και αδι­κεί τα θύ­μα­τα της βίας στους χώ­ρους ερ­γα­σί­ας.

Δεν με εν­δια­φέ­ρει αν ένας βια­στής ή ένας κα­κο­ποι­η­τι­κός χα­ρα­κτή­ρας είναι κόκ­κι­νος, μπλε ή πρά­σι­νος. Δεν έχει καμία απο­λύ­τως ση­μα­σία. Αυτό που με εν­δια­φέ­ρει είναι οτι αυτή η κουλ­τού­ρα εξου­σί­ας πάνω στα σώ­μα­τα και τις φι­λο­δο­ξί­ες των πιο ευά­λω­των αν­θρώ­πων πρέ­πει να στα­μα­τή­σει τώρα. Και έχου­με την τύχη ως κοι­νω­νία σε αυτή την ιστο­ρι­κή συ­γκυ­ρία να έχου­με αν­θρώ­πους σε θέ­σεις ευ­θύ­νης, από την πρώτη γυ­ναί­κα Πρό­ε­δρο της Δη­μο­κρα­τί­ας έως τον Πρω­θυ­πουρ­γό αλλά και την αντι­πο­λί­τευ­ση, να στη­ρί­ζουν αυτή τη δί­καιη αλ­λα­γή.

Οι π