Ενας… ξένος

Αν η επι­μο­νή στον δί­καιο αγώνα είχε ένα  πρό­σω­πο, αυτό θα ήταν το πρό­σω­πο της Μά­γδας Φύσσα.  Αν η υπο­μο­νή και η στή­ρι­ξη σε έναν δί­καιο αγώνα είχαν ένα πρό­σω­πο, αυτό θα ήταν το πρό­σω­πο  του πα­τέ­ρα, που δια­κρι­τι­κά, δίχως θό­ρυ­βο και εξω από τους προ­βο­λείς και τα μι­κρό­φω­να, με θαυ­μα­στή αξιο­πρέ­πεια, είναι πάντα εκεί για να στη­ρί­ξει την μνήμη του παι­διού του και τον αγώνα της γυ­ναί­κας του Κι αν η αξιο­πρέ­πεια και η τα­πει­νό­τη­τα είχαν ένα πρό­σω­πο, αυτό θα ήταν το πρό­σω­πο του πα­τέ­ρα του Σαχ­ζάντ Λουκ­μάν. Σιω­πη­λός, βυ­θι­σμέ­νος, ποιος ξέρει σε ποιον πόνο, σε ποια σκηνή, σε ποιαν ανά­μνη­ση. Μόνος σε ξένο τόπο, χωρίς να γνω­ρί­ζει τη γλώσ­σα, που υπο­μο­νε­τι­κά όλα αυτά τα χρό­νια πε­ρί­με­νε δι­καί­ω­ση. Για το ότι οι δι­κα­στές της πα­τρί­δας μου δι­καί­ω­σαν, ανά­με­σα σε όλα τ’ άλλα, έναν ξένο πα­τέ­ρα που σε μια ξένη χώρα ζη­τού­σε και αυτός δι­καί­ω­ση για τον γιο του που δο­λο­φο­νή­θη­κε μόνο επει­δή ήταν ξένος, αι­σθά­νο­μαι και λίγο πα­ρα­πά­νω υπε­ρή­φα­νη. Όσο θα μπο­ρού­σε αυτό ν’ αντι­σταθ­μί­σει κάπως την ντρο­πή μου που ένας άν­θρω­πος έχασε την ζωή του άδικα και με τέ­τοιο τρόπο ενώ το μόνο που ζη­τού­σε σε μια ξένη πα­τρί­δα ήταν μια κα­λύ­τε­ρη ζωή.