Α-τυπος και υπογραμμός: Η βαρύτητα

Αν δεν ήταν εξορ­γι­στι­κή, θα ήταν μια ακόμα γε­λοιώ­δης από­πει­ρα με­τα­τρο­πής του μαύ­ρου σε άσπρο (χάλι). Η ανα­πλη­ρώ­τρια υπουρ­γός… ξα­να­χτύ­πη­σε! Τι μας είπε; Ότι συ­να­ντά στον δρόμο συ­ντα­ξιού­χους που της λένε ότι «δεν είχαν αυτές τις φο­βε­ρές πε­ρι­κο­πές που λένε τα μί­ντια. Στο τέλος του χρό­νου και στις αρχές του επο­μέ­νου, κα­θέ­νας από τους συ­ντα­ξιού­χους θα έχει με­τρή­σει αν τα λεφτά που έχει στην τσέπη του είναι αυτά που λέμε εμείς ή αυτά που λένε τα μί­ντια. Ξέ­ρε­τε, δεν υπάρ­χει πι­θα­νό­τη­τα να κο­ροϊ­δέ­ψου­με κα­νέ­ναν» είπε η κ. Θεανώ που μια βάζει γε­μι­στά στον φούρ­νο και μια θέτει ρη­το­ρι­κά ερω­τή­μα­τα για το αν η κυ­βέρ­νη­ση απο­τε­λεί­ται από απα­τε­ώ­νες.

Παρά το γε­γο­νός ότι η επι­και­ρό­τη­τα είναι γε­μά­τη θέ­μα­τα που αξί­ζουν σχο­λια­σμού (Κα­λο­γρί­τσας, Στουρ­νά­ρας, Ατυπη Σύ­νο­δος, δια­πραγ­μα­τεύ­σεις, τα οποία από πα­ντού «μπά­ζουν»), η δή­λω­ση της Θε­α­νώς Φω­τί­ου με τα­ρα­κού­νη­σε. Δύο, σκέ­φτη­κα, δύο τινά συμ­βαί­νουν… Ή εμείς ζούμε σε άλλο κόσμο και συ­να­ντά­με άλ­λους συ­ντα­ξιού­χους ή σε άλλο κόσμο ζουν τα μέλη της κυ­βέρ­νη­σης.

Όχι πως η δική μου μαρ­τυ­ρία έχει την ίδια (κυ­βερ­νη­τι­κή) βα­ρύ­τη­τα, μα έχω δει συ­ντα­ξιού­χο να κλαί­ει μπρο­στά από ΑΤΜ. Εχω δει συ­ντα­ξιού­χο στο σού­περ μάρ­κετ να βγά­ζει, με το βλέμ­μα χα­μη­λω­μέ­νο, πράγ­μα­τα από το κα­λά­θι του, γιατί δεν έφτα­ναν τα χρή­μα­τά του να πλη­ρώ­σει τα πέντε βα­σι­κά πράγ­μα­τα που είχε με πολλή προ­σο­χή δια­λέ­ξει «ε, κόρη μου δεν μου χρειά­ζε­ται το γάλα, ένα στόμα είμαι μπορώ και χωρίς αυτό. Δεν είχα υπο­λο­γί­σει πως ακρί­βυ­νε» είπε στην ταμία (μετά την κα­τάρ­γη­ση των μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών ΦΠΑ), η οποία, θαρρώ, ντρά­πη­κε πε­ρισ­σό­τε­ρο από τον παπ­πού που έπρε­πε να βάλει στην άκρη το γάλα.

Εχω δει συ­ντα­ξιού­χους στην λαϊκή αγορά να με­τρά­νε τα σεντς, εκεί προς το απο­με­σή­με­ρο που πέ­φτουν οι τιμές, κι έχω δει πα­ρα­γω­γούς να αφή­νουν στην άκρη προ­ϊ­ό­ντα τα οποία δεν μπο­ρούν να που­λή­σουν, για να τα πά­ρουν εκεί­νοι που δεν έχουν χρή­μα­τα «να μην χρεια­στεί να ψά­χνουν στα σκου­πί­δια».

Δεν ξέρω αν τις ει­κό­νες αυτές, τις βλέ­πει η κ. Φω­τί­ου ή αν αυτοί οι συ­ντα­ξιού­χοι κι­νού­νται μόνο στον δικό μου πε­ρί­γυ­ρο. Βε­βαί­ως και οι εν λόγω συ­ντα­ξιού­χοι δεν έτρω­γαν πριν με χρυσά κου­τά­λια, βε­βαί­ως και δεν εμ­φα­νί­στη­καν σή­με­ρα. Οι κακές συν­θή­κες δια­βί­ω­σής τους όμως, σή­με­ρα,  έγι­ναν χει­ρό­τε­ρες, όπως όλων μας. Ή των πε­ρισ­σό­τε­ρων του­λά­χι­στον, γιατί υπάρ­χουν και κά­ποιοι που δεν το ομο­λο­γούν επει­δή αυ­το­μά­τως θα έπρε­πε να πά­ψουν να υπε­ρα­σπί­ζο­νται την κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή και υπάρ­χουν κι εκεί­νοι, οι έχο­ντες, που δεν τους άγ­γι­ξε η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ, οπότε εξα­κο­λου­θούν να περ­νούν ζωή χα­ρι­σά­με­νη με τα πολλά χρή­μα­τά τους κάπου στο εξω­τε­ρι­κό… (Άλλη αμαρ­τω­λή ιστο­ρία).

Οι συ­ντα­ξιού­χοι λοι­πόν, οι οποί­οι με­τρούν τις πε­ντα­ρο­δε­κά­ρες που τους απέ­μει­ναν μετά τις αλ­λε­πάλ­λη­λες πε­ρι­κο­πές, έχουν με­γά­λη πε­ριέρ­γεια και θέ­λουν να συ­να­ντή­σουν εκεί­νους τους άλ­λους συ­ντα­ξιού­χους, που τους γνω­ρί­ζει η κ. Φω­τί­ου και που δεν έχουν υπο­στεί πε­ρι­κο­πές. Να τους ρω­τή­σουν τι κά­νουν λάθος και με έναν μα­γι­κό τρόπο, οι τσέ­πες τους έχουν μέσα τις συ­ντά­ξεις που τους λένε τα μί­ντια, με τις πε­ρι­κο­πές!

Να είναι άραγε κι αυτό μία αυ­τα­πά­τη; Σαν εκεί­νες που έχει κατά και­ρούς ο πρω­θυ­πουρ­γός; Μα όχι… Με­τρά­νε και ξα­να­με­τρά­νε τα ευρώ τους και δεν πλη­θαί­νουν… Δεν φτά­νουν καν, για να βά­λουν γε­μι­στά στον φούρ­νο να χορ­τά­σουν, όπως τους προ­έ­τρε­ψε στο πρό­σφα­το πα­ρελ­θόν η κ. Φω­τί­ου. Και δεν έχουν πάντα χρή­μα­τα στην τσέπη για να πάνε στην λαϊκή, έστω και το απο­με­σή­με­ρο…