H κοινωνία στα όριά της… Πάει από την Παλιά Πόλη στο Ροδίνι με τα πόδια για μία φρατζόλα ψωμί!!

Η δια­δρομή είναι γνωστή. Όπως κάθε μέρα, έτσι και στις μέρες του τσου­χτε­ρού κρύου, η γυναίκα ξεκί­νησε με τα πόδια κου­κου­λω­μένη στα φθαρ­μένα ρούχα της από την Παλιά Πόλη μέχρι το Ροδίνι, εκεί όπου στε­γά­ζε­ται ο Φιλαν­θρω­πι­κός Σύλ­λο­γος «Αγία Σοφία» για να πάρει δωρεάν μια φρα­τζόλα ψωμί και να γυρίσει στο σπίτι της.

Αυτή τη δια­δρομή κάνει κάθε μέρα, επί εβδο­μά­δες, μήνες… Για να πάρει δωρεάν μια φρα­τζόλα ψωμί και ό,τι άλλο μπορεί να κου­βα­λή­σει με τα αδύναμα χέρια της.

«Κανείς δεν έρχεται από την Παλιά Πόλη με τα πόδια για να πάρει μια φρα­τζόλα ψωμί αν δεν έχει πραγ­μα­τική ανάγκη», δηλώνει στη «δ» η πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου κ. Σοφία Μανιά.

Η Ρόδος, δεν έχει ζήσει ποτέ τέτοια εξα­θλί­ωση λέει η ίδια, γι αυτό και τα μέλη του συλ­λό­γου, ανέ­λα­βαν να σιτί­ζουν περίπου 15 άτομα καθη­με­ρινά από το φαγητό που μαγει­ρεύ­ουν για τις οικο­γέ­νειές τους, τα οποία αν δεν τους πάρει φαγητό ένα από τα μέλη δεν θα έχουν να φάνε ούτε μια φέτα ψωμί, είτε γιατί είναι ανή­μπο­ροι ηλι­κιω­μέ­νοι, είτε άτομα με κινη­τικά προ­βλή­ματα είτε βαριά άρρω­στοι που δεν έχουν κανέναν να τους κοι­τά­ξει.

Με μέριμνα του Συλ­λό­γου στε­γά­στη­καν τρείς άστεγοι Ρόδιοι τους τελευ­ταί­ους μήνες, με το φόβο ότι θα αυξη­θούν μέσα στο επόμενο διά­στημα λόγω της κατά­στα­σης που επι­κρα­τεί, αφού όπως λέει η κ. Μανιά, κάθε μέρα εγγρά­φο­νται στο Σύλλογο νέα άτομα. Οι οικο­γέ­νειες που στη­ρί­ζο­νται από τον Σύλλογο παίρ­νο­ντας κάθε μήνα τα τρόφιμά τους, ξεπερ­νούν τις 350. Και ο αριθμός συνεχώς αυξά­νε­ται.

Το λυπηρό, σύμφωνα με την κ. Σοφία Μανιά είναι ότι πολλές επι­χει­ρή­σεις πετούν τα τρόφιμα που τους περισ­σεύ­ουν, με τα οποία θα μπο­ρού­σαν να σιτι­στούν δεκάδες άτομα γι αυτό και απευ­θύ­νει έκκληση, στη δύσκολη αυτή περίοδο, τα κατα­στή­ματα εστί­α­σης που λει­τουρ­γούν αλλά και τα σούπερ μάρκετ, αντί να πετούν στους κάδους απορ­ριμ­μά­των τα τρόφιμα κάθε βράδυ, να τα συγκε­ντρώ­νουν για να μπορεί ο Σύλ­λο­γος να καλύψει τις ανάγκες που υπάρ­χουν σε φαγητό αλλά και σε σνακ για να παίρ­νουν τα παιδιά στο σχολείο. Αλλιώς, θα μείνουν νηστικά, γιατί δεν υπάρ­χουν άλλες επι­λο­γές.

Αυτή την περίοδο, της μεγάλης κρίσης εν μέσω της παν­δη­μίας, της ανερ­γίας και της αβε­βαιό­τη­τας, υπάρ­χουν άνθρω­ποι λέει η κ. Σοφία που βοηθούν τον Σύλλογο ακόμα και από το υστέ­ρημά τους, αλλά κι αυτή η βοήθεια πλέον δεν είναι αρκετή.

Η ίδια, εργά­ζε­ται τρεις φορές την εβδο­μάδα σε σούπερ μάρκετ, μετά από μια μεγάλη περίοδο ανερ­γίας, για να μπορεί να καλύ­πτει τα έξοδα του Συλ­λό­γου και τα καύσιμα που απαι­τού­νται για την παρα­λαβή αλλά και τη διανομή φαγητού σε ανή­μπο­ρους συμπο­λί­τες μας…

«Στε­νο­χω­ριέ­μαι να βλέπω φαγητά να κατα­λή­γουν στα σκου­πί­δια, όταν ξέρω ότι υπάρ­χουν πολλοί συμπο­λί­τες μας που στε­ρού­νται ακόμα και το γάλα για τα παιδιά τους. Τις ημέρες που μοι­ρά­ζουμε τα φαγητά του μήνα στις οικο­γέ­νειες που είναι γραμ­μέ­νες στο σύλλογό μας, έρχο­νται κάθε φορά και επι­πλέον άνθρω­ποι που λένε ότι δεν μπορούν πια να τα βγάλουν πέρα. Τα ψωμιά, τα σνακ και τα γλυκά που παίρνω καθη­με­ρινά από κατα­στή­ματα εστί­α­σης, πηγαί­νουν σε οικο­γέ­νειες για να τα παίρ­νουν τα παιδιά στο σχολείο, να έχουν κάτι να φάνε στο διά­λειμμα. Αλλιως θα μείνουν νηστικά, αυτή είναι η πραγ­μα­τι­κό­τητα. Μακάρι να είχαμε περισ­σό­τερα να δίναμε στον κόσμο. Κάνω έκκληση μέσω της εφη­με­ρί­δας σας, έχουμε ανάγκη και το ένα ψωμάκι. Οποιος κατα­στη­μα­τάρ­χης έχει την καλή διάθεση, ας μας πάρει ένα τηλέ­φωνο να περνάμε εμείς να τα παίρ­νουμε…». Όπως λέει η πρό­ε­δρος του Φιλαν­θρω­πι­κού Συλ­λό­γου «Αγία Σοφία», η παρα­τε­τα­μένη ανεργία έχει οδη­γή­σει στην ανέχεια πολλούς Ροδίτες. Χρω­στούν ενοίκια, ηλε­κτρικό ρεύμα ενώ πολλοί είναι εκείνοι που ζουν χωρίς ρεύμα επί μήνες.

«Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι τα παιδιά, δεν έχουν ανάγκη μόνο το φαγητό. Θέλουν τα σχολικά τους, τα ρου­χα­λά­κια τους, τα παι­χνί­δια τους. Τα παιδιά πρέπει να μπορούν να ζουν ανέμελα. Πολλά παι­δά­κια στη Ρόδο, έχουν χάσει την παι­δι­κό­τητά τους, το χαμό­γελό τους εξαι­τίας των δυσκο­λιών που περνούν οι οικο­γέ­νειές τους. Λόγω του κορω­νοϊού δεν μπο­ρούμε να δώσουμε ούτε ρούχα στα παιδιά, καθώς απα­γο­ρεύ­ε­ται. Πρέπει να περάσει συγκε­κρι­μένο χρονικό διά­στημα, μέχρι τα μετα­χει­ρι­σμένα ρούχα να μπορούν να πάνε σε κάποιο παιδάκι ή σε κάποιον ενήλικα», δηλώνει η κ. Σοφία Μανιά που όπως λέει, προ­σπα­θεί εκτός από φαγητό να εξα­σφα­λί­ζει για τα παιδιά, διάφορα σνακ και γλυ­κί­σματα, για να μην τα στε­ρού­νται. «Ερχο­νται πολλοί γονείς, που ζητάνε φαγητό για τα παιδιά τους, για να παίρ­νουν μαζί τους στο σχολείο μια τυρό­πιτα, ένα σάντουιτς, ένα κρουα­σάν…».

Ολο και περισ­σό­τε­ροι άνθρω­ποι, όπως λέει, αντί να τελούν μνη­μό­συνο για τους δικούς τους ανθρώ­πους, λόγω και του κορω­νοϊού, δια­θέ­τουν τρόφιμα ή χρήματα για την αγορά τρο­φί­μων, ώστε να εξα­σφα­λί­σουν το φαγητό σε συμπο­λί­τες μας που έχουν ανάγκη. «Ο,τι προ­σφέ­ρουμε σε αυτόν τον κόσμο, τα λαμ­βά­νουν οι ψυχές των δικών μας ανθρώ­πων που είναι στον ουρανό», λέει η κ. Σοφία Μανιά.

Πολλοί Ρόδιοι, ανώνυμα και αθόρυβα, συνει­σφέ­ρουν στην τερά­στια προ­σπά­θεια του Φιλαν­θρω­πι­κού Συλ­λό­γου να καλυ­φθούν ανάγκες δεκάδων οικο­γε­νειών. «Ξέρετε πόσοι άνθρω­ποι που ζουν με μια μικρή σύνταξη, έρχο­νται και μου φέρνουν ένα πακέτο ζάχαρη κι έναν καφέ, για συμπο­λί­τες μας που έχουν ανάγκη… Και πρέπει να γνω­ρί­ζετε ότι ο καφές για εμάς είναι είδος πολυ­τε­λείας. Μοι­ρά­ζουμε πολλά πράγ­ματα, όπως γάλα, ζάχαρη, λάδι, αβγά, κρέας, ψάρια, σάλτσες, ό,τι είναι ανα­γκαίο… Καφέ δεν μοι­ρά­ζουμε τακτικά κι όμως, λείπει κι αυτός από το τραπέζι. Εχω άνθρωπο που μου φέρνει κάθε μήνα περισ­σό­τερα από 300 αβγά για να μοιράσω στις οικο­γέ­νειες».

Θα πρέπει να σημειω­θεί, πως μέλη του Συλ­λό­γου με επι­κε­φα­λής τον κ. Σπύρο Σπυ­ρό­πουλο, προ­χώ­ρη­σαν στη σύσταση ομάδας που μεριμνά για την αγορά φαρ­μά­κων συμπο­λι­τών μας που είτε δεν είναι ασφα­λι­σμέ­νοι είτε αδυ­να­τούν να καλύ­ψουν οι ίδιοι το κόστος της συμ­με­το­χής, καθώς πολλοί ήταν εκείνοι που ανα­γκά­στη­καν να δια­κό­ψουν τη θερα­πεία τους ακόμα και για σοβαρές ασθέ­νειες διότι δεν είχαν χρήματα για να πλη­ρώ­σουν τα φάρμακά τους.

Με μέριμνα του Συλ­λό­γου κάθε μήνα, του­λά­χι­στον μια φορά, μοι­ρά­ζο­νται γλυ­κί­σματα στους εργα­ζό­με­νους του νοσο­κο­μείου της Ρόδου ως ένδειξη ευγνω­μο­σύ­νης για την τερά­στια προ­σφορά τους, όλο αυτό το διά­στημα της παν­δη­μίας.