Το ΚΚΕ τιμά τα 51 χρόνια από τον ηρωικό φοιτητικό και εργατικό – λαϊκό ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου

«Τιμάμε τον ηρωικό ξεση­κωμό του Πολυ­τε­χνείου και αντλούμε δύναμη από τα συν­θή­ματά του “ψωμί-παιδεία-ελευθερία”, “έξω οι ΗΠΑ, έξω το ΝΑΤΟ”, που παρα­μέ­νουν επί­καιρα όσο ποτέ στον αγώνα για τα εργατικά-λαϊκά δικαιώ­ματα και την απε­μπλοκή της χώρας από τους επι­κίν­δυ­νους ιμπε­ρια­λι­στι­κούς σχε­δια­σμούς και πολέ­μους», ανα­φέ­ρε­ται σε ανα­κοί­νωση του ΚΚΕ για τη σημε­ρινή ημέρα. Ανα­λυ­τι­κό­τερα:

Το ΚΚΕ είναι περή­φανο για το γεγονός ότι τα μέλη και τα στελέχη του, τα μέλη της ΚΝΕ που ιδρύ­θηκε εκείνα τα χρόνια, μέσα στην παρα­νο­μία, αφιέ­ρω­σαν όλες τους τις δυνά­μεις στην προ­σπά­θεια οργά­νω­σης της αντι­δι­κτα­το­ρι­κής πάλης, σε συν­θή­κες βάναυ­σης κρα­τι­κής κατα­στο­λής, με κόπο, υπομονή και μεγάλες θυσίες, παρότι η δικτα­το­ρία της 21ης Απρίλη βρήκε το Κόμμα οργα­νω­τικά και ιδεολογικά-πολιτικά ανέ­τοιμο. Αρνού­με­νοι να απο­κη­ρύ­ξουν τις ιδέες και τη δράση τους και να υπο­στεί­λουν τη σημαία της αντί­στα­σης στα κρα­τη­τή­ρια και τα βασα­νι­στή­ρια, στις φυλακές και τις εξορίες, αλλά και οργα­νώ­νο­ντας την αντι­δι­κτα­το­ρική πάλη σε χώρους δου­λειάς, εργα­το­γει­το­νιές, σχολεία και αμφι­θέ­α­τρα, κρά­τη­σαν ζωντανή τη φλόγα της οργα­νω­μέ­νης εργατικής-λαϊκής πάλης ακόμα και στις πιο δύσκο­λες στιγμές. Εμπνε­ό­μα­στε από τον αγώνα, τα οράματα και τις θυσίες τους, όπως και από όλους τους αγω­νι­στές που διώ­χτη­καν με πολλούς τρόπους, που προ­σέ­φε­ραν ακόμα και τη ζωή τους στο εργατικό-λαϊκό κίνημα.

Ο ξεση­κω­μός του Πολυ­τε­χνείου απέ­δειξε ότι ο αρνη­τι­κός συσχε­τι­σμός δυνά­μεων αλλάζει μόνο από την οργα­νω­μένη δράση του λαού και της νεο­λαίας, ενάντια σε κάθε αναμονή “σωτήρων” και στην ψευ­δαί­σθηση ότι οι αλλαγές και οι κάθε λογής ανα­συν­θέ­σεις στις “κορυφές” μπορούν να βελ­τιώ­σουν τις συν­θή­κες ζωής των “από κάτω”. Η αιμα­τηρή κατα­στολή του Πολυ­τε­χνείου δεν απο­τέ­λεσε ήττα, αλλά προ­πο­μπό των επερ­χό­με­νων μαχών, όπως απο­δει­κνύει και η τερά­στια συμ­με­τοχή λαού και νεο­λαίας στην αντι­ι­μπε­ρια­λι­στική πορεία που πραγ­μα­το­ποιεί­ται εδώ και 50 χρόνια προς την Αμε­ρι­κα­νική Πρε­σβεία, το αιμα­το­βαμ­μένο σύμβολο των δολο­φο­νι­κών συμ­μά­χων της Χούντας και των μετέ­πειτα κυβερ­νή­σεων. Το Πολυ­τε­χνείο βάθυνε τα ρήγματα στους κόλπους της δικτα­το­ρίας, εντα­φί­ασε ορι­στικά τα σχέδια της λεγό­με­νης “φιλε­λευ­θε­ρο­ποί­η­σής” της και την απο­νο­μι­μο­ποί­ησε στη συνεί­δηση ευρύ­τε­ρων εργα­τι­κών – λαϊκών δυνά­μεων, που δεν συμ­με­τεί­χαν έως τότε στο αντι­δι­κτα­το­ρικό κίνημα. Μαζί με το χου­ντικό πρα­ξι­κό­πημα στην Κύπρο και την τουρ­κική εισβολή, επι­τά­χυνε την πτώση της.

Τα συν­θή­ματα «Έξω οι ΗΠΑ», «Έξω το ΝΑΤΟ», που κοσμού­σαν τις πύλες του Πολυ­τε­χνείου, στη διάρ­κεια του τρι­ή­με­ρου ξεση­κω­μού, είναι σήμερα πιο επί­καιρα από ποτέ

Σήμερα που οι αντι­πα­ρα­θέ­σεις για την διεθνή πρω­το­κα­θε­δρία ανάμεσα στο ευρω­α­τλα­ντικό ιμπε­ρια­λι­στικό στρα­τό­πεδο από τη μία και στο υπό δια­μόρ­φωση ευρα­σια­τικό από την άλλη, έχουν φτάσει σε πρω­τό­γνωρα επίπεδα από τον Β’ Παγκό­σμιο Πόλεμο και μετά, η χώρα μας, με ευθύνη της κυβέρ­νη­σης της ΝΔ και των άλλων κομ­μά­των του ευρω­α­τλα­ντι­κού “τόξου”, έχει ανα­δει­χθεί σε “προ­κε­χω­ρη­μένο φυλάκιο” των σχε­δια­σμών των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ στην ευρύ­τερη περιοχή. Είναι από άκρη σε άκρη γεμάτη από αμερικανοΝΑΤΟϊκές βάσεις που παίζουν κομβικό ρόλο στους πολέ­μους σε Ουκρα­νία και Μέση Ανατολή, ενώ μονάδες και εξο­πλι­σμός των ελλη­νι­κών Ενόπλων Δυνά­μεων, που έχει χρυ­σο­πλη­ρώ­σει ο ελλη­νι­κός λαός, δήθεν για την “άμυνα της χώρας”, απο­στέλ­λο­νται διαρκώς εκτός συνόρων.

Η πολι­τική της όλο και βαθύ­τε­ρης ελλη­νι­κής εμπλο­κής θα συνε­χι­στεί και με τη νέα κυβέρ­νηση των ΗΠΑ, όπως έσπευσε να ξεκα­θα­ρί­σει ο Πρω­θυ­πουρ­γός, Κυρ. Μητσο­τά­κης, και όπως έκαναν και κατά την προη­γού­μενη προ­ε­δρεία Τραμπ οι ελλη­νι­κές κυβερ­νή­σεις, τόσο του ΣΥΡΙΖΑ (μαζί με τη σημε­ρινή Νέα Αρι­στερά) όσο και της ΝΔ στη συνέ­χεια, πάντα με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ.

Με αυτούς τους τρόπους, η ελλη­νική άρχουσα τάξη διεκ­δι­κεί για τον εαυτό της μεγα­λύ­τερο μερίδιο από την ιμπε­ρια­λι­στική “λεία”, θέτο­ντας τον λαό και ιδιαί­τερα τη στρα­τευ­μένη νεολαία, μπροστά σε τερά­στιους, χει­ρο­πια­στούς και άμεσους κιν­δύ­νους. Γι΄ αυτό και είναι πέρα για πέρα δίκαιες οι αντι­δρά­σεις φαντά­ρων και αξιω­μα­τι­κών σε αυτή την πολι­τική της πολε­μι­κής εμπλο­κής, στη στήριξη του κατο­χι­κού κράτους του Ισραήλ που αιμα­το­κυλά τους λαούς της Παλαι­στί­νης και του Λιβάνου. Εδώ και τώρα πρέπει να πάψει κάθε δίωξή τους!

Καμία αξία δεν έχουν οι κυβερ­νη­τι­κές δια­βε­βαιώ­σεις για την “προ­στα­σία” που δήθεν εξα­σφα­λί­ζουν στον ελλη­νικό λαό οι “ισχυρές συμ­μα­χίες”. Άλλωστε, και την περίοδο της δικτα­το­ρίας, η χώρα μπλέ­χτηκε ακόμα περισ­σό­τερο στους τότε αντα­γω­νι­σμούς των ιμπε­ρια­λι­στών, με στόχο τη γεω­πο­λι­τική ανα­βάθ­μιση στην περιοχή της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου, έχοντας τη στήριξη των ΗΠΑ και απο­λαμ­βά­νο­ντας τις οικο­νο­μι­κές σχέσεις με τις χώρες της καπι­τα­λι­στι­κής Ευρώπης. Η τρα­γω­δία της Κύπρου, η τουρ­κική επέμ­βαση και η συνε­χι­ζό­μενη Κατοχή, απέ­δει­ξαν τους κιν­δύ­νους που εγκυ­μο­νούν για τους λαούς οι σχε­δια­σμοί των εκμε­ταλ­λευ­τών.

Επί­καιρο παρα­μέ­νει και το σύνθημα του Πολυ­τε­χνείου «Ψωμί – Παιδεία – Ελευ­θε­ρία»

Ο αγώνας ενάντια στον ιμπε­ρια­λι­στικό πόλεμο είναι άμεσα συν­δε­δε­μέ­νος με τον αγώνα για σύγ­χρονα εργατικά-λαΐκά δικαιώ­ματα, ενάντια στην καπι­τα­λι­στική εκμε­τάλ­λευση. Άλλωστε, και ο ιμπε­ρια­λι­στι­κός πόλεμος είναι γέννημα των ίδιων των νομο­τε­λειών και αντι­θέ­σεων του καπι­τα­λι­στι­κού συστή­μα­τος, της επι­δί­ω­ξης του κέρδους που δια­περνά κάθε πτυχή της κοι­νω­νι­κής ζωής.

Τη στιγμή που τα κέρδη των εισηγ­μέ­νων επι­χει­ρή­σεων, των ενερ­γεια­κών ομίλων, των τρα­πε­ζών κ.ο.κ. σημειώ­νουν το ένα ρεκόρ πίσω από το άλλο, οι εργα­ζό­με­νοι και οι λαϊκές οικο­γέ­νειες “στε­νά­ζουν” στο σούπερ μάρκετ, δυσκο­λεύ­ο­νται να ζεστά­νουν το σπίτι τους, να καλύ­ψουν τα υπέ­ρο­γκα έξοδα που απαι­τού­νται για την εκπαί­δευση των παιδιών τους. Οι νέοι άνθρω­ποι ζουν μέσα σε μια διαρκή αβε­βαιό­τητα, αντι­με­τω­πί­ζουν την εμπο­ρευ­μα­το­ποί­ηση της εκπαί­δευ­σης και την προ­σαρ­μογή της στις απαι­τή­σεις του κεφα­λαίου, αδυ­να­τούν να επι­λύ­σουν το πρό­βλημα της στέγης, να σχε­διά­σουν το αύριο και να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν τα όνειρά τους. Αυτή είναι και η πιο “ασφυ­κτική” μορφή ανε­λευ­θε­ρίας, που συνο­δεύ­ε­ται από την κρατική κατα­στολή, όταν δεν απο­δί­δει η προ­σπά­θεια παρα­πλά­νη­σης και ενσω­μά­τω­σης.

Αν και μεσο­λά­βησε μισός αιώνας από την πτώση της δικτα­το­ρίας, που ήταν γεμάτος από νέα επιστημονικά-τεχνικά επι­τεύγ­ματα, η ικα­νο­ποί­ηση όλων των σύγ­χρο­νων κοι­νω­νι­κών αναγκών, που είναι πέρα για πέρα ρεα­λι­στική, “σκο­ντά­φτει” στο γεγονός ότι μια χούφτα εκμε­ταλ­λευ­τών, οι καπι­τα­λι­στές, εξα­κο­λου­θούν να κατέ­χουν την ιδιο­κτη­σία των σύγ­χρο­νων μέσων παρα­γω­γής, την οργά­νωση της παρα­γω­γής και γενι­κό­τερα της οικο­νο­μίας και της κοι­νω­νίας. Μπορεί η δικτα­το­ρία των συνταγ­μα­ταρ­χών να παρέ­δωσε τη σκυτάλη στο πολι­τικό προ­σω­πικό των καπι­τα­λι­στών, αλλά η δικτα­το­ρία του κεφα­λαίου παρα­μέ­νει.

“Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυ­τε­χνεία”!

Ο ξεση­κω­μός του Πολυ­τε­χνείου απέ­δειξε ότι μέσα στο πλαίσιο της καπι­τα­λι­στι­κής εκμε­τάλ­λευ­σης, έρχο­νται ιστο­ρι­κές στιγμές από­το­μων ξεσπα­σμά­των των μέχρι χτες διστα­κτι­κών εργατικών-λαϊκών δυνά­μεων. Οι αγω­νι­στές του Πολυ­τε­χνείου σμπα­ρά­λια­σαν τα αστικά κηρύγ­ματα περί “πολι­τι­κού ρεα­λι­σμού”, που επι­χει­ρού­σαν να παρου­σιά­σουν τη Χούντα ως άτρωτη και να περιο­ρί­σουν τα αιτή­ματα στον «στενό ορί­ζο­ντα» ανώ­δυ­νων για την καπι­τα­λι­στική εξουσία επι­λο­γών και αλλαγών.

Για όλους τους παρα­πάνω λόγους, ο ξεση­κω­μός του Πολυ­τε­χνείου, παρά τις συνε­χείς προ­σπά­θειες να κατα­στεί ένα ανώδυνο σύμβολο, παρά την κατα­συ­κο­φά­ντησή του, συνε­χί­ζει να συγκι­νεί μεγα­λύ­τε­ρες και νεό­τε­ρες γενιές ως σύμβολο νέων αγώνων και ανυ­πα­κοής στα σχέδια της καπι­τα­λι­στι­κής εξου­σίας. Αυτά τα 51 χρόνια, επι­βε­βαιώ­θηκε πανη­γυ­ρικά το γεγονός ότι καμία δια­χεί­ριση του σάπιου συστή­μα­τος, “φιλε­λεύ­θερη” ή “προ­ο­δευ­τική”, δεν μπορεί να συμ­βι­βά­σει τις επι­διώ­ξεις της αστικής τάξης με τα συμ­φέ­ρο­ντα της εργα­τι­κής – λαϊκής πλειο­ψη­φίας, ότι δεν υπάρχει κυβέρ­νηση, όπως κι αν αυτο­χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται, που να μπορεί να βελ­τιώ­σει τη θέση του λαού στο έδαφος της εξου­σίας του κεφα­λαίου και παρα­μέ­νο­ντας μέσα στις “φυλακές” του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, πολύ περισ­σό­τερο να ανοίξει δρόμο για ριζικές αλλαγές.

Μονα­δική απά­ντηση στη σύγ­χρονη καπι­τα­λι­στική βαρ­βα­ρό­τητα των ιμπε­ρια­λι­στι­κών πολέμων και της προ­σφυ­γιάς, των καπι­τα­λι­στι­κών οικο­νο­μι­κών κρίσεων, της ανερ­γίας και της εξα­θλί­ω­σης, είναι η δια­μόρ­φωση της κοι­νω­νι­κής συμ­μα­χίας της εργα­τι­κής τάξης με τους βιο­πα­λαι­στές αγρότες, τους αυτο­α­πα­σχο­λού­με­νους, τους νέους και τις γυναί­κες από την εργα­τική τάξη και τα λαϊκά στρώ­ματα, που θα βάζει στο στό­χα­στρο την πραγ­μα­τική ρίζα των προ­βλη­μά­των, τον πραγ­μα­τικό τους εχθρό: Το σύστημα της καπι­τα­λι­στι­κής εκμε­τάλ­λευ­σης. Η πάλη για την ανα­τροπή της καπι­τα­λι­στι­κής εξου­σίας, την οικο­δό­μηση της σοσια­λι­στι­κής κοι­νω­νίας, απο­τε­λεί τη μόνη διέξοδο στα αδιέ­ξοδα του καπι­τα­λι­σμού και ταυ­τό­χρονα τον απο­δο­τι­κό­τερο φόρο τιμής σε όσους αγω­νί­στη­καν για την ανα­τροπή της απρι­λια­νής δικτα­το­ρίας, σε όσους δια­χρο­νικά θυσιά­στη­καν για μια κοι­νω­νία χωρίς εκμε­τάλ­λευση ανθρώ­που από άνθρωπο. Αυτά είναι τα “Πολυ­τε­χνεία” της γενιάς μας, για τα οποία αξίζει να αγω­νι­στούμε!

15 Νοεμ­βρίου 2024