Απορρίφθηκε σε πρώτο βαθμό η αγωγή από αδικοπραξία της «Ενεργειακής ΑΕ» κατά του Χαράλαμπου Κόκκινου

Απορ­ρί­φθη­κε σε πρώτο βαθμό, από το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, με την υπ’ αριθμ. 270/2022 από­φα­ση, που εκ­δό­θη­κε χθες, η αγωγή απο­ζη­μί­ω­σης από αδι­κο­πρα­ξία που υπέ­βα­λε η εται­ρεία «Ενερ­γεια­κή ΑΕ» εις βάρος του πρώην χω­ρι­κού αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου, πρώην προ­έ­δρου της και επι­κε­φα­λής της πε­ρι­φε­ρεια­κής πα­ρά­τα­ξης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου «Πνοή Δη­μιουρ­γί­ας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου» κ. Χα­ρά­λα­μπου Κόκ­κι­νου.

Οπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», για την δια­βό­η­τη υπό­θε­ση των ει­σι­τη­ρί­ων ο κ. Κόκ­κι­νος έχει αθω­ω­θεί σε δεύ­τε­ρο βαθμό στην ποι­νι­κή δίκη και η από­φα­ση έχει κα­τα­στεί αμε­τά­κλη­τη.

Θυ­μί­ζου­με ακόμη ότι με την αγωγή της η εται­ρεία ζή­τη­σε να υπο­χρε­ω­θεί ο κ. Κόκ­κι­νος να της κα­τα­βά­λει το ποσό των 18.183,23 € για την απο­κα­τά­στα­ση της θε­τι­κής ζη­μί­ας, που υπέ­στη, άλλως και όλως επι­κου­ρι­κώς, να υπο­χρε­ω­θεί να κα­τα­βά­λει το ανω­τέ­ρω ποσό με βάση τις δια­τά­ξεις περί αδι­καιο­λό­γη­του πλου­τι­σμού καθώς κα­τέ­στη πλου­σιό­τε­ρος κατά την αξία αυτού λόγω πα­ρά­νο­μης αι­τί­ας με το νό­μι­μο τόκο από την επο­μέ­νη της επί­δο­σης της αγω­γής και μέχρι ολο­σχε­ρούς εξο­φλή­σε­ως.

Επι­πλέ­ον, ζή­τη­σε να υπο­χρε­ω­θεί ο κ. Κόκ­κι­νος, να της κα­τα­βά­λει το ποσό των 50.000€ ως χρη­μα­τι­κή απο­κα­τά­στα­ση της ηθι­κής βλά­βης, που υπέ­στη από την τρώση της φήμης και αξιο­πι­στί­ας της εται­ρί­ας, με το νό­μι­μο τόκο από την επο­μέ­νη της επί­δο­σης της αγω­γής και μέχρι ολο­σχε­ρούς εξο­φλή­σε­ως.

Επι­πλέ­ον αι­τή­θη­κε να υπο­χρε­ω­θεί ο κ. Κόκ­κι­νος να επι­στρέ­ψει το σύ­νο­λο του ηλε­κτρο­νι­κού εξο­πλι­σμού του οποί­ου η χρήση είχε πα­ρα­χω­ρη­θεί από την εται­ρεία, άλλως να κα­τα­βά­λει την αξία του η οποία ανέρ­χε­ται στο ποσό των 915,54€.

Στη δή­λω­ση της «Ενερ­γεια­κής ΑΕ» προς το δι­κα­στή­ριο ανα­φέ­ρε­ται ότι η από­φα­ση του ποι­νι­κού δι­κα­στη­ρί­ου είναι μεί­ζο­νος ση­μα­σί­ας για τη δι­κα­στι­κή διά­γνω­ση της έν­δι­κης δια­φο­ράς και το­νί­ζε­ται ότι υπήρ­ξε αθω­ω­τι­κή λόγω αμ­φι­βο­λιών σχε­τι­κά με τη συν­δρο­μή του υπερ­χει­λούς δόλου σκο­πού για τον κ. Κόκ­κι­νο.

Με την πο­λυ­σέ­λι­δη από­φα­σή του το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι η υπό­θε­ση των ει­σι­τη­ρί­ων του κ. Κόκ­κι­νου δεν στοι­χειο­θε­τεί κατά νόμο συρ­ροή αξιώ­σε­ων συμ­βα­τι­κής ευ­θύ­νης και αδι­κο­πρα­κτι­κής ευ­θύ­νης, αλλά υφί­στα­ται μόνον εν­δο­συμ­βα­τι­κή ευ­θύ­νη λόγω αθε­τή­σε­ως των εκ μέ­ρους του υπο­χρε­ώ­σε­ων ένα­ντι του ενά­γο­ντος.

Επι­πλέ­ον, κατά την επι­κου­ρι­κή της βάση εκ του αδι­καιο­λο­γή­του πλου­τι­σμού, έκρι­νε ότι η αγωγή είναι απορ­ρι­πτέα ως μη νό­μι­μη, κα­θό­σον η αξί­ω­ση από τον αδι­καιο­λό­γη­το πλου­τι­σμό είναι επι­βοη­θη­τι­κής φύσης, δη­λα­δή ασκεί­ται μόνο όταν λεί­πουν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις άσκη­σης της αξί­ω­σης με βάση τη σύμ­βα­ση ή την αδι­κο­πρα­ξία, ενώ εν προ­κει­μέ­νω υφί­στα­ται η ιστο­ρού­με­νη αγω­γι­κή αξί­ω­ση από την αδι­κο­πρα­κτι­κή της συ­μπε­ρι­φο­ρά.

Πε­ραι­τέ­ρω, όπως έκρι­νε το δι­κα­στή­ριο, προ­έ­κυ­ψε ότι ο ενα­γό­με­νος πραγ­μα­το­ποιού­σε συ­χνές με­τα­κι­νή­σεις προ­κει­μέ­νου να προ­ω­θή­σει τα συμ­φέ­ρο­ντα της ενά­γου­σας, πα­ράλ­λη­λα με αυτά των δύο άλλων φο­ρέ­ων στους οποί­ους ανήκε, δε­δο­μέ­νου ότι στο ως άνω χρο­νι­κό διά­στη­μα δια­τέ­λε­σε Πρό­ε­δρος της Δι­δα­σκα­λι­κής Ομο­σπον­δί­ας Ελ­λά­δος και Χω­ρι­κός Αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Δω­δε­κα­νή­σου, λαμ­βα­νο­μέ­νου υπό­ψιν του γε­γο­νό­τος ότι κά­ποιες εκ­δη­λώ­σεις στις οποί­ες συμ­με­τεί­χε αφο­ρού­σαν ταυ­τό­χρο­να και τους άλ­λους φο­ρείς στους οποί­ους υπη­ρε­τού­σε με τις ανω­τέ­ρω ιδιό­τη­τες.

Εξαι­τί­ας των συ­χνών με­τα­κι­νή­σε­ων του, για τις οποί­ες προ­κα­τέ­βα­λε το τί­μη­μα αγο­ράς των αε­ρο­πο­ρι­κών ει­σι­τη­ρί­ων καθώς και της χρο­νο­βό­ρας δια­δι­κα­σί­ας έγκρι­σης των δα­πα­νών αυτών από τις υπη­ρε­σί­ες των φο­ρέ­ων στις οποί­ες υπα­γό­ταν, υπέ­βα­λε συχνά προς έγκρι­ση τις δα­πά­νες του σε έναν φορέα και επέ­στρε­φε τα ποσά όταν του τα κα­τέ­βαλ­λε η ενά­γου­σα.

Πε­ραι­τέ­ρω, όπως έκρι­νε το δι­κα­στή­ριο, απο­δεί­χθη­κε ότι ο ενα­γό­με­νος εξαι­τί­ας της σύμ­πτω­σης στο πρό­σω­πό του των δια­φο­ρε­τι­κών ιδιο­τή­των του και λόγω των συ­χνών αε­ρο­πο­ρι­κών με­τα­κι­νή­σε­ων και των κοι­νών εκ­δη­λώ­σε­ων, εκ πα­ρα­δρο­μής υπέ­βα­λε δι­καιο­λο­γη­τι­κά για δα­πά­νες σε φο­ρείς από τους οποί­ους δεν δι­καιού­το να ει­σπρά­ξει τις δα­πά­νες των με­τα­κι­νή­σε­ών του.

Το δι­κα­στή­ριο δεν έκρι­νε πει­στι­κό τον ισχυ­ρι­σμό της ενά­γου­σας ότι στον ενα­γό­με­νο είχε κα­τα­βλη­θεί το αντί­τι­μο των ει­σι­τη­ρί­ων από δύο δια­φο­ρε­τι­κούς φο­ρείς και ότι με αυτό τον τρόπο προσ­δο­κού­σε να εν­θυ­λα­κώ­σει πα­ρά­νο­μο πε­ριου­σια­κό όφε­λος, δε­δο­μέ­νου ότι σύμ­φω­να και με τα δι­δάγ­μα­τα της κοι­νής πεί­ρας, για να κα­τα­βλη­θεί το αντί­τι­μο των ει­σι­τη­ρί­ων έπρε­πε να προ­σκο­μι­στεί το πρω­τό­τυ­πο αυτών, κα­θί­στα­ται δε ανέ­φι­κτο να γίνει αυτό σε δύο δια­φο­ρε­τι­κές υπη­ρε­σί­ες.

Πε­ραι­τέ­ρω, θε­ώ­ρη­σε το δι­κα­στή­ριο πως απά­δει με τους κα­νό­νες της κοι­νής λο­γι­κής να επι­χει­ρού­σε ο ενα­γό­με­νος να απο­κο­μί­σει πα­ρά­νο­μο πε­ριου­σια­κό όφε­λος πραγ­μα­το­ποιώ­ντας τα­ξί­δια, η έγκρι­ση των οποί­ων δεν ήταν δε­δο­μέ­νη, ενώ είχε ήδη κα­τα­βά­λει την αξία των ει­σι­τη­ρί­ων με δικές του δα­πά­νες.

Εκ κα­τα­κλεί­δι έκρι­νε πως δεν απο­δεί­χθη­κε ότι συ­νέ­τρε­χε σκο­πός πα­ρά­νο­μος πε­ριου­σια­κού οφέ­λους εκ μέ­ρους του ενα­γο­μέ­νου.

Επί­σης ανα­φο­ρι­κά με μη επι­στρο­φή του χρη­σι­δα­νει­σθέ­ντος εξο­πλι­σμού από τον ενα­γό­με­νο, ενό­ψει του ό,τι ο τε­λευ­ταί­ος αρ­νή­θη­κε αι­τιο­λο­γη­μέ­να τους αγω­γι­κούς ισχυ­ρι­σμούς και η ενά­γου­σα δεν αντα­πο­κρί­θη­κε στο σχε­τι­κό βάρος από­δει­ξης το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι δε μπο­ρεί να σχη­μα­τι­στεί πλή­ρης δι­κα­νι­κή πε­ποί­θη­ση ως προς τα συ­γκε­κρι­μέ­να πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά.

Ως αό­ρι­στο απέρ­ρι­ψε εξάλ­λου το αί­τη­μα για απο­ζη­μί­ω­ση λόγω ηθι­κής βλά­βης.

Ο κ. Κόκ­κι­νος εκ­προ­σω­πή­θη­κε από τους δι­κη­γό­ρους κ.κ. Στέ­λιο Αλε­ξαν­δρή και Εύη Αρ­νι­θε­νού και η Ενερ­γεια­κή ΑΕ από τους δι­κη­γό­ρους κ.κ. Δη­μή­τρη Βερ­βέ­ρη και Ελλη Βε­λιά­δη.