Η παρουσίαση του βιβλίου για τον Σταμάτη Μανούση – Ένα αφήγημα ζωής για τον Κώο γιατρό και πολιτικό

Με επι­τυ­χία πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε η παρου­σί­αση του βιβλίου του Νίκου Στ. Μανούση, με τίτλο «Στα­μά­της Κ. Μανού­σης: Ένα Αφήγημα ζωής», με την συμπλή­ρωση 120 ετών από την γέννηση του. Η εκδή­λωση οργα­νώ­θηκε από την Ομο­σπον­δία Δωδε­κα­νη­σια­κών Σωμα­τείων Ρόδου στο Νεστο­ρί­δειο Μέλαθρο.

Γράφειο ο Χρήστος Μυστι­λιά­δης – enlefko

Στο ξεκί­νημα προ­βλή­θηκε βίντεο με το σύντομο βιο­γρα­φικό του Σταμάτη Κ. Μανούση, που συγκί­νησε ιδιαί­τερα το ακρο­α­τή­ριο.

Τον συντο­νι­σμό της παρου­σί­α­σης είχε ο δημο­σιο­γρά­φος Τέρης Χατζη­ιω­άν­νου, ο οποίος ανα­φε­ρό­με­νος στην πολυ­διά­στατη προ­σω­πι­κό­τητα του τιμώ­με­νου (γιατρός, αγω­νι­στής της Αντί­στα­σης, πολι­τι­κός, αλλά πάνω απ’ όλα άνθρω­πος με βαθιά αίσθηση καθή­κο­ντος), τόνισε:

“Απόψε δεν βρι­σκό­μα­στε εδώ απλώς για την παρου­σί­αση ενός βιβλίου. Βρι­σκό­μα­στε για να κατα­γρά­ψουμε ένα σημα­ντικό μέρος της ιστο­ρίας της Δωδε­κά­νη­σου με έμφαση στην Κω. Μια περίοδο δυο αιώνων που δια­σταυ­ρώ­νε­ται με την Ιστορία, που κουβαλά τις αντι­φά­σεις της εποχής της και που αφήνει πίσω της ένα απο­τύ­πωμα ανθρώ­πινο, βαθύ και ουσια­στικό. Κλεί­νο­ντας, θα έλεγα πως αυτό το βιβλίο είναι μια γέφυρα: ανάμεσα στο παρελ­θόν και το παρόν, ανάμεσα στην ιδιω­τική μνήμη και τη συλ­λο­γική ιστορία”.

Ειση­γη­τές της εκδή­λω­σης ήταν ο Νίκος Κων­στα­ντι­νί­δης, Πρό­ε­δρος Ομο­σπον­δίας Δωδε­κα­νη­σια­κών Σωμα­τείων Ρόδου, ο Κώστας Κου­τσό­που­λος, Πρό­ε­δρος Πανελ­λη­νίου Ιατρι­κού Συλ­λό­γου (Π.Ι.Σ.) και ο Κώστας Ε. Σκαν­δα­λί­δης, Συγ­γρα­φέας.

Οι ομι­λη­τές επαί­νε­σαν το συγ­γρα­φικό πόνημα, τονί­ζο­ντας πως οι σελίδες του βιβλίου ζωντα­νεύ­ουν με τη βοήθεια ενός εξαι­ρε­τικά πλού­σιου αρχεια­κού υλικού (επι­στο­λές, χει­ρό­γραφα, ομιλίες, απο­σπά­σματα εφη­με­ρί­δων, φωτο­γρα­φίες, κ.λπ.), που συνέ­λεξε και επε­ξερ­γά­στηκε με πολύ κόπο και μεράκι ο υιός του Σταμάτη, ο δια­κε­κρι­μέ­νος ψυχί­α­τρος Νικό­λαος Μανού­σης.

Μιλώ­ντας ο συγ­γρα­φέας του βιβλίου Νίκος Στ. Μανού­σης, ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά:

«Θυμάμαι τον πατέρα μου με ένα διαρκές, σχεδόν αδιό­ρατο χαμό­γελο καλο­σύ­νης και πρα­ό­τη­τας. Βασικό του γνώ­ρι­σμα ήταν ότι δεν ηρέ­σκετο σε κηρύγ­ματα. Προ­τι­μούσε να μιλά μέσα από τις πράξεις του και τα έργα του, με ακε­ραιό­τητα και ήθος, και να προ­σφέ­ρει αθόρυβα όσο ήταν δυνατόν. Αυτή η στάση ζωής ήταν άλλωστε η μόνη κλη­ρο­νο­μιά προς τα παιδιά του και τη σύζυγό του.

Στο βιβλίο μου δεν διεκ­δικώ την απόλυτη ιστο­ρική αλήθεια ή τον αψε­γά­δια­στο τρόπο γραφής. Ήθελα όμως να αποτίσω φόρο τιμής προς τον πατέρα μου αλλά και να αφήσω στις επό­με­νες γενιές ένα πρότυπο ανθρώ­που από αυτούς που γεν­νιό­ντου­σαν σε αυτή τη χώρα υπό ιδιαί­τερα δύσκο­λες συν­θή­κες και τα κατά­φε­ραν, όχι μόνο σε προ­σω­πικό επίπεδο αλλά

πρω­τί­στως και κυρίως σε κοι­νω­νικό».

Πολλοί ομι­λη­τές ανα­φέρ­θη­καν στην βαθιά αγάπη του οφθαλ­μί­α­τρου Σταμάτη Κ. Μανούση προς τους συμπα­τριώ­τες του και την ιδιαί­τερη πατρίδα του την Κω, ενώ για την άδολη προ­σφορά του ως πολι­τι­κός και υπουρ­γός Υγιει­νής τόνισαν χαρα­κτη­ρι­στικά πως “ο Μανού­σης δεν θα δια­νο­είτο ποτέ να βου­τή­ξει το χέρι στο μέλι”. Έζησε μια ζωή γεμάτη αξίες, ουσία, ηθική, σεβασμό και προ­σφορά. Σε όλα τα στάδια της ζωής του, υπήρξε Άνθρω­πος με κεφα­λαία γράμ­ματα.

Η βιο­γρα­φία του είναι κάτι περισ­σό­τερο από ένα βιβλίο. Είναι ένα κάλεσμα για να εμπνευ­στούμε από τα ιδανικά και αξίες που υπη­ρε­τούσε.