«Τα κάστρα πέφτουν από μέσα»

Ανα­κοί­νωση με την οποία, ξεκα­θα­ρί­ζει την θέση του, σχετικά με την απο­μά­κρυνσή του από την ομάδα της Ρόδου, εξέδωσε ο προ­πο­νη­τής, Δημή­τρης Σκούνας.

Ο έμπει­ρος τεχνι­κός, εξι­στο­ρεί στην ανα­κοί­νωση τα όσα έζησε στον πάγκο των «ελαφιών» από την αρχή της φετινής του συνερ­γα­σίας, μέχρι και την λύση της συνερ­γα­σίας του.

Ανα­λυ­τικά η ανα­κοί­νωση είναι η ακό­λουθη:

«Με αφορμή την απο­μά­κρυνσή μου από την ομάδα της Ρόδου νιώθω την ανάγκη να βάλω κάποια πράγ­ματα στη θέση τους και να ακου­στεί η δική μου άποψη για πρώτη φορά για ότι συμ­βαί­νει τόσους μήνες στην ομάδα. Ας πάρουμε τα πράγ­ματα από την αρχή. Το καλο­καίρι που δέχθηκα την πρόταση από την ομάδα, πρό­ε­δρος ήταν ο κ. Νίκος Δια­κί­δης. Με αυτόν συζή­τησα, με αυτόν συμ­φώ­νησα. Ο στόχος της ομάδας ήταν η άνοδος και τίποτα λιγό­τερο. Αυτός ήταν ο λόγος που απο­δέ­χθηκα και την πρόταση και για πρώτη φορά στην 25ετή καριέρα μου απο­φά­σισα να δουλέψω σε αυτή την κατη­γο­ρία. Φυσικά λει­τούρ­γησε και το συναί­σθημα, καθώς σε αυτή την ομάδα ήμουν τρία χρόνια στο παρελ­θόν και είχαμε κατα­φέ­ρει με τις τότε διοι­κή­σεις την άνοδο στην Γ’ Εθνική. Υπήρχε επο­μέ­νως συναι­σθη­μα­τικό δέσιμο με την ομάδα της Ρόδου και το νησί. Ξεκι­νή­σαμε, λοιπόν, φέρ­νο­ντας ποδο­σφαι­ρι­στές στην ομάδα από μεγα­λύ­τε­ρες κατη­γο­ρίες καθώς το ρόστερ ήταν ελλιπές και η ομάδα έπρεπε να ενι­σχυ­θεί και να εμπλου­τι­στεί για να κατα­φέ­ρει τον στόχο της. Αυτό μου ζητή­θηκε από τον κ. Διακίδη. Από τον πρώτο μήνα ξεκί­νη­σαν και τα προ­βλή­ματα. Δεν τηρού­νταν τα συμ­φω­νη­θέ­ντα. Ο κ. Μανώλης Κώτης ξέρει τι γινό­τανε και γι’ αυτό παραι­τή­θηκε – και καλά έκανε- πρώτος. Ρωτήστε τον. Μέχρι τον Δεκέμ­βριο οι ποδο­σφαι­ρι­στές είχαν αλλάξει τρεις – τέσ­σε­ρις τόπους δια­μο­νής και άλλα τόσα εστια­τό­ρια. Υπήρχαν καθυ­στε­ρή­σεις μεγάλες στις πλη­ρω­μές, η διοί­κηση απούσα, αλλά εμείς προς πείσμα όλων, πρώτοι! Ο κ. Δια­κί­δης τότε ξαφνικά ζητάει από το συμ­βού­λιο να αλλά­ξουν οι στόχοι της ομάδας. Να φύγω εγώ και οι μισοί παίκτες και η ομάδα απλά να πορευ­τεί έτσι μέχρι το τέλος. Ουσια­στικά δηλαδή να παραι­τη­θεί από το πρω­τά­θλημα. Προ­φα­σί­στηκε ότι είχε οικο­γε­νειακά προ­βλή­ματα και δεν μπο­ρούσε να συμ­με­τέ­χει οικο­νο­μικά, καθώς πρό­βαλλε αντιρ­ρή­σεις η γυναίκα του και ο πατέρας του. Θεώρησε δίκαιο και ηθικό να παίξει με ψυχές και οικο­γέ­νειες. Ενώ αυτός έφυγε για δια­κο­πές άφησε τόσους ανθρώ­πους τρεις μήνες απλή­ρω­τους Χρι­στου­γεν­νιά­τικα. Πολλά παιδιά είχαν πρό­βλημα επι­βί­ω­σης. Το συμ­βού­λιο προς τιμήν του δεν κάνει δεκτό το αίτημά του και απο­φα­σί­ζουν να συνε­χί­σουν χωρίς τη συμ­με­τοχή του, με πρόεδρο τον κ. Σαρα­φίδη. Είχε αφήσει όμως πολλά προ­βλή­ματα, τα κενά μεγά­λω­ναν και προ­στέ­θη­καν και άλλα (τραυ­μα­τι­σμοί που ενώ θα μπο­ρού­σαν να απο­κα­τα­στα­θούν σύντομα χρό­νι­ζαν, απου­σίες παικτών λόγω στρα­τιω­τι­κής θητείας, γκρί­νιες για το οικο­νο­μικό και άλλα πολλά). Η ομάδα απο­συ­ντο­νί­στηκε και εγώ να προ­σπαθώ να συμ­μα­ζέψω τα ασυμ­μά­ζευτα έχοντας όλη την ευθύνη σχεδόν για τα πάντα και κάνο­ντας τα περισ­σό­τερα μόνος, ενώ άλλες ομάδες είχαν πλήρες τιμ δου­λεύ­ο­ντας επαγ­γελ­μα­τικά. Έτσι, πορευ­τή­καμε μέχρι το τέλος του πρω­τα­θλή­μα­τος αλλά εμείς παρα­μεί­ναμε πρώτοι, παίρ­νο­ντας το bonus των τριών βαθμών για τα play off. Αξίζει να σημειω­θεί ότι η ομάδα της Ρόδου είχε το μικρό­τερο μπάτζετ από τους τέσ­σε­ρις διεκ­δι­κη­τές, γιατί κάποιοι λένε ανα­κρί­βειες. Ανα­κρί­βεια επίσης είναι ότι είναι όλοι πλη­ρω­μέ­νοι. Υπάρ­χουν κάποιοι που είναι και άλλοι που έχουν πάρει το 30 με 40 % των χρη­μά­των που συμ­φώ­νη­σαν και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος για την γκρίνια. Ξεκι­νή­σαμε τα play off με ήττα χωρίς να θέλω να δικαιο­λο­γήσω τίποτα, το σκορ δεν αντι­προ­σω­πεύει την εικόνα του παι­χνι­διού. Η ομάδα έπαιζε απο­δε­κα­τι­σμένη και κάποιοι έπρεπε να παίξουν όντας τραυ­μα­τίες. Παρόλα αυτά, θα μπο­ρού­σαμε να είχαμε κερ­δί­σει εμείς. Τέλος πάντως, χάσαμε. Υπήρχαν άλλα πέντε παι­χνί­δια και θα παίζαμε με όλους. Δεν χάθηκε τίποτα αρκεί όλοι να αντι­λαμ­βα­νό­μα­σταν τις ευθύνες μας. Οι διοι­κού­ντες όμως είχαν άλλη γνώμη. Έπρεπε να αλλάξει η ψυχο­λο­γία της ομάδας. Αλήθεια, αυτή την ψυχο­λο­γία με τα τόσα προ­βλή­ματα που είχαμε, ποιος την κράτησε τόσους μήνες; Και το κυριό­τερο. Επα­νεμ­φα­νί­στηκε ξανά ο κ. Δια­κί­δης!!! Επα­νήλθε δρι­μύ­τε­ρος (φαντά­ζο­μαι ότι πήρε την άδεια από την γυναίκα και τον πατέρα του και τη δια­βε­βαί­ωση από τον …πρω­θυ­πουργό ότι δεν πάμε στην δραχμή). Απαί­τησε την απο­μά­κρυνσή μου και την αντι­κα­τά­στασή μου από τον κατάλ­ληλο εντο­λο­δόχο με τις σημα­ντι­κές φιλίες!!! Εγώ λοιπόν γνω­ρί­ζο­ντας κάποια περισ­σό­τερα πράγ­ματα απ’ όσα λέω και ζώντας την κατά­σταση εκ των έσω τόσο καιρό κατα­λα­βαίνω ότι όλα γίνο­νται βάσει σχεδίου. Ένα σχέδιο που εξυ­φαί­νε­ται εδώ και πολλούς μήνες και την έκβασή του θα την κατα­λά­βει και όλος ο κόσμος της Ρόδου σε λίγες ημέρες. Μακάρι να μην επα­λη­θευτώ!!! Τελειώ­νο­ντας θα ήθελα να ευχα­ρι­στήσω όλους όσοι με βοή­θη­σαν όλον αυτόν τον καιρό στα δύσκολα. Ειδική αναφορά θέλω να κάνω στον άμεσο συνερ­γάτη μου, κ. Κώστα Πάττα ο οποίος δια­φώ­νησε έμπρα­κτα παραι­τού­με­νος. Αναχωρώ έχοντας εκτί­μηση σε όσους την αξίζουν και την πεποί­θηση πως έκανα πολλά παρα­πάνω από το καθήκον μου. Εύχομαι σε όλο τον κόσμο χρόνια πολλά με υγεία και να μην ξεχνάτε ποτέ κάτι που μας δίδαξε η ιστορία μας. Τα κάστρα πέφτουν από μέσα!».