Φορτισμένη όχι μόνο για τον νομικό κόσμο αλλά και για όσους έχουν μάθει να αντιλαμβάνονται τη Δικαιοσύνη ως κάτι που ξεπερνά τα γραφεία και τις αίθουσες ήταν η χθεσινή ημέρα.
Ο Δικηγορικός Σύλλογος Ρόδου και οι δικαστικοί υπάλληλοι του Εφετείου τίμησαν τη μνήμη του Προέδρου Εφετών Δωδεκανήσου, Χριστόδουλου Κυρτσίδη, τελώντας 2 μνημόσυνα για τα 40ήμερα από τον θάνατό του, σε μια σπάνια σύμπτωση που έκανε την απουσία πιο έντονη, καθώς η ημέρα συνέπεσε με την ονομαστική του εορτή.
Το πρώτο μνημόσυνο τελέστηκε στις 08.30 στην Ιερά Μητρόπολη Ρόδου. Εκεί, το κλίμα είχε την ήρεμη βαρύτητα της εκκλησιαστικής τελετής, με την παρουσία ανθρώπων που ήρθαν να προσευχηθούν, να σταθούν σιωπηλά και να αποδώσουν τιμή. Λίγες ώρες αργότερα, στις 12.00, ακολούθησε δεύτερο μνημόσυνο στο γραφείο του Προέδρου Εφετών Δωδεκανήσου, σε έναν χώρο που συνδέθηκε άμεσα με τη διαδρομή και την καθημερινή του ευθύνη.
Στην τοπική κοινωνία οι ημερομηνίες δεν λειτουργούν μόνο ως σημάδια στο ημερολόγιο, αλλά ως στιγμές που κουβαλούν πρόσωπα και μνήμες. Η σύμπτωση των 40 ημερών με την ονομαστική του εορτή έκανε για πολλούς τη μέρα πιο δύσκολη, γιατί θα έπρεπε να είναι μέρα ευχών και όχι μέρα μνημοσύνου. Αυτή η λεπτή αντίθεση ανάμεσα σε αυτό που θα συνέβαινε υπό άλλες συνθήκες και σε αυτό που τελικά συνέβη, ήταν εμφανής στην ατμόσφαιρα και στις συζητήσεις, ακόμη και όταν δεν ειπώθηκαν πολλά.
Κεντρικό σημείο της ημέρας ήταν ο λόγος του Προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου, κ. Βασίλη Καταβενάκη, ο οποίος μίλησε με συγκίνηση και σεβασμό, δίνοντας έμφαση όχι μόνο στην υπηρεσιακή ιδιότητα του εκλιπόντος αλλά και στην ανθρώπινη παρουσία που άφησε πίσω του.
Ο κ. Καταβενάκης ανέφερε ότι η απώλεια ήρθε ξαφνικά και βαριά για όσους είχαν την τιμή να τον γνωρίσουν και να συμπορευθούν μαζί του, σκιαγραφώντας έναν άνθρωπο που, όπως είπε, ήταν σπάνιος, πηγή γνώσεων, πνευματώδης στον λόγο και ευγενής στον χαρακτήρα, με καλοσύνη που δεν επιβάλλεται αλλά κερδίζει τον σεβασμό.
Στάθηκε ιδιαίτερα στον τρόπο με τον οποίο υπηρέτησε τη Δικαιοσύνη, με αφοσίωση, καθαρότητα σκέψης και βαθιά αίσθηση καθήκοντος, υπογραμμίζοντας ότι το κενό που αφήνει δεν αφορά μόνο τον θεσμό αλλά και τις καρδιές όσων τον συναναστράφηκαν. Η αναφορά ότι υπήρξε άνθρωπος φωτεινός, που μοίραζε γενναιόδωρα τη γνώση, το χιούμορ και την καλοσύνη του, λειτούργησε ως συμπύκνωση της εικόνας που φαίνεται ότι είχε διαμορφωθεί γύρω από το πρόσωπό του μέσα στον χρόνο.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε και η αποστροφή του λόγου ότι υπάρχει μια παρηγοριά μέσα στη λύπη, ότι έφυγε στη Ρόδο, στον τόπο που αγάπησε, στον τόπο στον οποίο αφιερώθηκε και όπου επιθυμούσε να ολοκληρώσει τη δικαστική του διαδρομή. Η φράση αυτή, ειπωμένη σε μια μέρα που βάραινε από την απουσία, έδωσε σε αρκετούς την αίσθηση ενός κύκλου που έκλεισε εκεί όπου η ζωή του είχε ριζώσει.
Στο κλείσιμο, ο κ. Καταβενάκης επικαλέστηκε τον Λόρδο Βύρωνα, δίνοντας στη στιγμή έναν τόνο που ένωσε τη μνήμη με την αξιοπρέπεια του αποχαιρετισμού, πριν καταλήξει στο «Αιωνία του η μνήμη», μια φράση που ακούστηκε ως κοινό συμπέρασμα μιας συλλογικής ημέρας πένθους.
