Ανοίγουν και πάλι ο Φάρος Αγίου Νικολάου και το Ταφικό Συγκρότημα Αγίου Ιωάννου στη Ρόδο

Μετά από κοινή από­φα­ση Διεύ­θυν­σης Του­ρι­σμού Δήμου Ρόδου και Εφο­ρεί­ας Αρ­χαιο­τή­των Δω­δε­κα­νή­σου

Μέσα στον ερ­χό­με­νο Απρί­λιο θα ανοί­ξουν και πάλι για τους επι­σκέ­πτες της Ρόδου, δύο από τα ση­μα­ντι­κό­τε­ρα μνη­μεία του νη­σιού, ο Φάρος (Φρού­ριο) Αγίου Νι­κο­λά­ου και το Τα­φι­κό Συ­γκρό­τη­μα (Νε­κρό­πο­λη) Αγίου Ιω­άν­νη, που μέχρι τώρα πα­ρέ­με­ναν κλει­στά, όπως προ­έ­κυ­ψε μετά το πέρας της εποι­κο­δο­μη­τι­κής συ­ζή­τη­σης που είχαν ο εντε­ταλ­μέ­νος σύμ­βου­λος Του­ρι­σμού Αθα­νά­σιος Βυ­ρί­νης με την προϊ­στα­μέ­νη της Εφο­ρεί­ας Αρ­χαιο­τή­των Δω­δε­κα­νή­σου Μα­ρί­ας Μι­χαη­λί­δου, χθες Τε­τάρ­τη 16 Μαρ­τί­ου 2022, στα γρα­φεία της Αρ­χαιο­λο­γί­ας, πα­ρό­ντος και του προ­έ­δρου του Σω­μα­τεί­ου Ξε­να­γών Δω­δε­κα­νή­σου Δη­μή­τρη Σα­λα­χού­ρη.

Με πρω­το­βου­λία του κ Βυ­ρί­νη και εν γένει του Δήμου Ρόδου, στο πλαί­σιο πε­ραι­τέ­ρω ανά­δει­ξης της πλού­σιας πο­λι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς του νη­σιού, η κα Μι­χαη­λί­δου θε­τι­κά δια­κεί­με­νη στις προ­τά­σεις της Διεύ­θυν­σης Του­ρι­σμού και ανα­γνω­ρί­ζο­ντας την ανα­γκαιό­τη­τα ενός τέ­τοιου εγ­χει­ρή­μα­τος, ξε­κί­νη­σε ήδη τις προ­σπά­θειες προς την κα­τεύ­θυν­ση υλο­ποί­η­σης του στό­χου, ώστε να πραγ­μα­το­ποι­η­θούν άμεσα όλες οι απα­ραί­τη­τες ερ­γα­σί­ες προ­κει­μέ­νου να προ­γραμ­μα­τι­σθεί το άνοιγ­μα των δύο αυτών σπου­δαί­ων μνη­μεί­ων της Ρόδου μέσα στον Απρί­λιο του 2022.

«Εκ των ων ουκ άνευ πα­ρα­μέ­νει για τη δη­μο­τι­κή αρχή η ανά­δει­ξη όλου του πο­λι­τι­στι­κού μας πλού­του» υπο­γραμ­μί­ζει ο κ. Βυ­ρί­νης το­νί­ζο­ντας: «Πα­ρα­μέ­νου­με στα­θε­ροί στις στο­χεύ­σεις μας και επε­κτεί­νου­με την αξιο­ποί­η­ση κι άλλων αρ­χαιο­λο­γι­κών χώρων στο νησί με τη στή­ρι­ξη της Εφο­ρεί­ας Αρ­χαιο­τή­των Δω­δε­κα­νή­σου και προ­σω­πι­κά της κας Μι­χαη­λί­δου, όπως οι «Κήποι του Πα­λα­τιού» στους οποί­ους ανα­φέρ­θη­κε και η υπουρ­γός Πο­λι­τι­σμού Λίνα Μεν­δώ­νη κατά την πρό­σφα­τη επί­σκε­ψη της στη Ρόδο. Όλα αυτά τα μνη­μεία που δεν έχουν τύχει μέχρι τώρα της προ­βο­λής που τους αξί­ζει, τέ­θη­καν επί τά­πη­τος και συ­ζη­τή­θη­καν εκτε­νώς και προς αυτήν την κα­τεύ­θυν­ση βα­δί­ζου­με ικα­νο­ποιώ­ντας πα­ράλ­λη­λα ένα πάγιο αί­τη­μα το­πι­κών φο­ρέ­ων του­ρι­σμού και επι­σκε­πτών του νη­σιού».

Στην ωφε­λι­μό­τη­τα δε του ανοίγ­μα­τος κι άλλων σπου­δαί­ων μνη­μεί­ων του τόπου ανα­φέρ­θη­κε και ο κ. Σα­λα­χού­ρης γνω­ρί­ζο­ντας λόγω ιδιό­τη­τος τι ζη­τούν οι επι­σκέ­πτες του νη­σιού, Έλ­λη­νες και ξένοι.

Πα­ράλ­λη­λα συ­ζη­τή­θη­κε από τους συμ­με­τέ­χο­ντες στη συ­νά­ντη­ση και η συμ­βο­λή του Δήμου Ρόδου στους σχε­δια­σμούς της Αρ­χαιο­λο­γί­ας, ώστε να

κα­τα­νέ­με­ται σε πε­ρισ­σό­τε­ρες χρο­νι­κές ζώνες η επί­σκε­ψη των του­ρι­στών στα πα­γκο­σμί­ου φήμης μνη­μεία του νη­σιού, όπως το Πα­λά­τι των Ιπ­πο­τών και η Ακρό­πο­λη της Λίν­δου, προ­κει­μέ­νου να απο­φεύ­γε­ται ο συ­νω­στι­σμός των επι­σκε­πτών για με­γά­λα χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα.

Ιστο­ρι­κά στοι­χεία για τα δύο σπου­δαία μνη­μεία του νη­σιού:

Ο Φάρος (Φρού­ριο) του Αγίου Νι­κο­λά­ου

Ο Φάρος (Φρού­ριο) του Αγίου Νι­κο­λά­ου είναι με­μο­νω­μέ­νο – ανε­ξάρ­τη­το οχυρό που κτί­στη­κε από το Με­γά­λο Μά­γι­στρο του τάγ­μα­τος του Αγίου Ιω­άν­νη Zacosta γύρω στα 1464-67 στην άκρη του μόλου του Μαν­δρα­κί­ου και το οποίο λει­τούρ­γη­σε ως «κλει­δί για την άμυνα της πόλης». Στη θέση του ως το 1460 υπήρ­χε μόνο η Εκ­κλη­σία του Αγίου Νι­κο­λά­ου.

Από την πο­λιορ­κία του 1480 (από τους Τούρ­κους) και το σει­σμό του 1481 υπέ­στη ζη­μιές και ανοι­κο­δο­μή­θη­κε από τον Μ. D’ Aubusson, που την ενί­σχυ­σε με το νέο ισχυ­ρό συ­γκρό­τη­μα που το πε­ρι­βάλ­λει. Από τα μέσα του 17ου αιώνα εγκα­τα­στά­θη­κε στη στέγη του φάρος, λει­τουρ­γία που συ­νε­χί­ζε­ται μέχρι σή­με­ρα. Από το 1998 άρ­χι­σαν οι ερ­γα­σί­ες για την απο­κα­τά­στα­σή του και είναι επι­σκέ­ψι­μο σαν ερ­γο­τά­ξιο.

Τα­φι­κό συ­γκρό­τη­μα (Νε­κρό­πο­λη) Αγίου Ιω­άν­νου

Ο χώρος εντάσ­σε­ται στο κε­ντρι­κό τμήμα της πολύ εκτε­τα­μέ­νης Pοδια­κής νε­κρό­πο­λης και σε σχε­τι­κά μικρή από­στα­ση από την έξοδο της αρ­χαί­ας πόλης. Μέσα στο ίδιο τα­φι­κό συ­γκρό­τη­μα είναι εν­δια­φέ­ρον ότι συ­νυ­πάρ­χουν με­γά­λοι τάφοι για εντα­φια­σμούς και μι­κρές θήκες για την το­πο­θέ­τη­ση αγ­γεί­ων με την τέφρα του νε­κρού. Πολύ εν­δια­φέ­ρου­σα επί­σης είναι η ύπαρ­ξη του υπό­γειου λα­το­μεί­ου. Στη νότια πλευ­ρά του υπαί­θριου αρ­χαιο­λο­γι­κού χώρου σώ­ζε­ται με­γά­λος ανα­λημ­μα­τι­κός τοί­χος που κρα­τού­σε το πιο πάνω επί­πε­δο, σύμ­φω­να με τη συ­νή­θεια των Pοδίων να οι­κο­δομoύν κλι­μα­κω­τά.

Ο χώρος ανα­σκά­φη­κε από τους Iτα­λούς αρ­χαιο­λό­γους με ση­μα­ντι­κό­τε­ρα μνη­μεία του αρ­χαιο­λο­γι­κού χώρου το με­γά­λο γω­νιαίο τα­φι­κό συ­γκρό­τη­μα όπου δια­μορ­φώ­νο­νται κτι­στοί θο­λω­τοί τάφοι, ορ­θο­γώ­νιες θήκες για τε­φρο­δό­χα αγ­γεία και υπό­γειοι τα­φι­κοί θά­λα­μοι με ανα­πα­ρά­στα­ση ταφών και κτε­ρι­σμά­των.