• Τη Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2026, μετά από διαδοχικές αναβολές, εκδικάζεται σε προεδρική διαδικασία η πολύκροτη υπόθεση με πρωτόδικη κάθειρξη 18 ετών και ζημία 1.804.392,44 ευρώ, με την υπεράσπιση να ρίχνει το βάρος στη μείωση της ποινικής απαξίας μέσω αναγνώρισης ελαφρυντικών
Η δίκη που στη Ρόδο έχει μείνει ως υπόθεση παρατραπεζικής δραστηριότητας με ισχυρό κοινωνικό αποτύπωμα, επιστρέφει ξανά στο προσκήνιο. Τη Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2026, μετά από διαδοχικές αναβολές, η έφεση του πρώην διευθυντή υποκαταστήματος της Τράπεζας Πειραιώς στη Ρόδο αναβιώνει ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου επί Κακουργημάτων, με προεδρική διαδικασία. Πρόκειται για μια εκδίκαση που δεν μετριέται μόνο σε δικογραφικές σελίδες και οικονομικούς αριθμούς, αλλά και σε μια επίμονη κοινωνική ανησυχία για το πώς μπορεί να διαβρωθεί η εμπιστοσύνη των αποταμιευτών όταν ο θεσμικός ρόλος μετατρέπεται, κατά την κατηγορία, σε εργαλείο εξαπάτησης.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο κατηγορούμενος, ο οποίος πρωτοδίκως καταδικάστηκε σε ποινή κάθειρξης 18 ετών, χωρίς να του αναγνωριστούν ελαφρυντικά.
Η εκδίκαση της έφεσης έρχεται έπειτα από αναβολές που κράτησαν την υπόθεση σε εκκρεμότητα και διατήρησαν τη δημόσια συζήτηση σε χαμηλή αλλά σταθερή ένταση. Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι η έφεση έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα υπό περιοριστικούς όρους. Έτσι, ο κατηγορούμενος παραμένει εκτός φυλακής μέχρι να υπάρξει απόφαση δεύτερου βαθμού, αλλά με σαφείς υποχρεώσεις, εμφανίζεται 2 φορές κάθε μήνα στο αστυνομικό τμήμα του τόπου κατοικίας του και ισχύει απαγόρευση εξόδου από τη χώρα.
Η στρατηγική της υπεράσπισης με επίκεντρο τα ελαφρυντικά
Σύμφωνα με τα δεδομένα της υπόθεσης, οι συνήγοροι υπεράσπισης αναμένεται να επικεντρώσουν την προσπάθειά τους στην εξασφάλιση ελαφρυντικών για τον κατηγορούμενο, επιδιώκοντας να μεταβληθεί η ποινική μεταχείριση σε επίπεδο ποινής, ακόμη κι αν δεν ανατραπεί πλήρως η ουσία της πρωτόδικης κρίσης. Η επιλογή αυτή, σε δίκες οικονομικού εγκλήματος με μεγάλο ύψος ζημίας, συχνά είναι ο πιο ρεαλιστικός άξονας για άμεση πρακτική μεταβολή, γιατί τα ελαφρυντικά λειτουργούν ως μοχλός αναπροσαρμογής της ποινής προς τα κάτω.
Ως συνήγορος υπεράσπισης παρίσταται ο δικηγόρος Άκης Δημητριάδης. Ως συνήγοροι υποστήριξης της κατηγορίας για την Τράπεζα Πειραιώς παρίστανται οι δικηγόροι Χαρά Παπαδοπούλου και Γιάννης Καρατζαφέρης. Για τα θύματα παρίστανται οι δικηγόροι Μιχάλης Καντιδενός και Ελ. Κορδέλλα.
Τα αδικήματα της πρωτόδικης καταδίκης και το κακουργηματικό αποτύπωμα
Η πρωτόδικη απόφαση έκρινε ομοφώνως ένοχο τον κατηγορούμενο για σειρά αδικημάτων κακουργηματικού χαρακτήρα, με κεντρικό παρονομαστή την κατ’ εξακολούθηση δράση και τα όρια ζημίας που υπερβαίνουν τις 120.000 ευρώ. Συγκεκριμένα, κρίθηκε ένοχος για πλαστογραφία με την ειδικότερη μορφή της κατάρτισης κατ’ εξακολούθηση με συνολική ζημία και αντίστοιχη ωφέλεια άνω των 120.000 ευρώ, πλαστογραφία με την ειδικότερη μορφή της νόθευσης κατ’ εξακολούθηση επίσης άνω των 120.000 ευρώ, απάτη κατ’ εξακολούθηση με περιουσιακή ζημία και αντίστοιχο όφελος άνω των 120.000 ευρώ, νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα κατ’ εξακολούθηση και κατ’ επάγγελμα, καθώς και απάτη με υπολογιστή κατ’ εξακολούθηση, με ζημία και αντίστοιχο όφελος επίσης πάνω από τις 120.000 ευρώ.
Το εύρος των αδικημάτων δείχνει ότι το δικαστήριο πρωτοδίκως είδε μια σύνθετη εικόνα, όχι μια μεμονωμένη οικονομική εκτροπή, αλλά ένα πλέγμα μεθόδων που, κατά την κρίση του, αναπαρήγαγε την ωφέλεια και κάλυπτε τα ίχνη της.
Η ζημία 1.804.392,44 ευρώ και το χρονικό 2012 έως 2015
Το ύψος της ζημίας, όπως αποδόθηκε για το διάστημα από 2 Φεβρουαρίου 2012 έως 19 Ιουνίου 2015, φέρεται να ανέρχεται στο ποσό των 1.804.392,44 ευρώ. Πρόκειται για αριθμό που δεν αφήνει περιθώριο να θεωρηθεί η υπόθεση περιφερειακή ή ήσσονος βαρύτητας, ιδίως σε μια τοπική κοινωνία όπου οι τραπεζικές σχέσεις συχνά βασίζονται στην προσωπική επαφή και στην αίσθηση οικειότητας.
Καθοριστικό είναι επίσης ότι οι υποθέσεις που απασχόλησαν την Εισαγγελία ήταν 14. Στο ακροατήριο κατέθεσαν 19 μάρτυρες, ενώ τα θύματα που αποζημιώθηκαν από την τράπεζα δεν εμφανίστηκαν στη δίκη. Το τελευταίο στοιχείο, χωρίς να αλλάζει τη δικονομική βάση, επηρεάζει την ατμόσφαιρα μιας τέτοιας δίκης. Η αποζημίωση λειτουργεί ως πρακτική αποκατάσταση, αλλά η απουσία των παθόντων αφαιρεί συχνά τον άμεσο ανθρώπινο αντίκτυπο από την ακροαματική διαδικασία.
Οι 3 τρόποι δράσης και η οικονομία της εξαπάτησης
Στον πυρήνα της υπόθεσης, όπως έχει αποδοθεί, περιγράφονται 3 διαφορετικές μεθοδεύσεις μέσω των οποίων ο κατηγορούμενος φέρεται να ιδιοποιήθηκε χρήματα πελατών, αξιοποιώντας άλλοτε την απόλυτη εμπιστοσύνη τους και άλλοτε τις κοινωνικές σχέσεις που είχαν χτιστεί έξω από την αυστηρή τραπεζική ρουτίνα.
Η πρώτη μεθόδευση βασίστηκε σε πελάτες που είχαν ισχυρή προσωπική εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του. Φέρεται να τους έπειθε να ανανεώνουν προθεσμιακές καταθέσεις, προσφέροντας επιτόκια πέρα από όσα προέβλεπαν τα επενδυτικά προγράμματα, και να τους εφοδιάζει με πλαστούς τίτλους προθεσμιακών καταθέσεων και πλαστά βιβλιάρια καταθέσεων συνδεδεμένα με αυτούς. Το κρίσιμο σημείο αυτής της εκδοχής είναι η δημιουργία μιας τεκμηριωμένης εικόνας κανονικότητας μέσω εγγράφων, ώστε ο καταθέτης να βλέπει, να κρατά και να πιστεύει ότι όλα λειτουργούν εντός τραπεζικού κανόνα. Παράλληλα, φέρεται να κάλυπτε τις υπεξαιρέσεις με αναλήψεις και μεταφορές χρημάτων σε άλλους λογαριασμούς, χτίζοντας μια αλληλουχία συναλλαγών που δυσκολεύει την άμεση ανίχνευση.
Η δεύτερη μεθόδευση, όπως αποδίδεται, αξιοποίησε κοινωνικές σχέσεις εκτός του στενού τραπεζικού πλαισίου. Κυρίως άτομα με τα οποία είχε αναπτύξει δεσμούς σε αθλητικό σύλλογο, όπου είχε διατελέσει πρόεδρος, φέρονται να πείστηκαν να του εμπιστευθούν καταθέσεις για επένδυση σε ομόλογα δήθεν του εξωτερικού με εξωπραγματικές αποδόσεις. Η δραστηριότητα αυτή περιγράφεται ως εκτός τράπεζας, αν και συναντήσεις φέρονται να πραγματοποιούνταν και στο γραφείο του, κάτι που δημιουργεί μια γκρίζα ζώνη, γιατί ο χώρος και η ιδιότητα υποβάλλουν θεσμικό κύρος ακόμη και όταν η πράξη, κατά την κατηγορία, δεν είναι θεσμική. Σε αυτή την εκδοχή εντάσσονται και μεταχρονολογημένες επιταγές 6μηνης διάρκειας από λογαριασμό του σε άλλη τράπεζα, στις οποίες φέρεται να ενσωμάτωνε τον τόκο ως μέσο εξασφάλισης προς όσους του εμπιστεύονταν χρήματα. Σε 3 περιπτώσεις οι επιταγές αυτές έγιναν γνωστές ως ακάλυπτες, ενώ πριν αποκαλυφθεί η υπόθεση φέρεται να είχε δικαιολογήσει το γεγονός επικαλούμενος σοβαρή ασθένεια από την οποία δήθεν έπασχε.
Η τρίτη μεθόδευση προέκυψε, σύμφωνα με τις καταγγελίες, από καταγγελία ξενοδόχου. Σε περίοδο έντονης αβεβαιότητας και ρευστοποιήσεων καταθέσεων, φέρεται να έπεισε τον ξενοδόχο, που επέμενε στο σπάσιμο προθεσμιακής κατάθεσης σε ευρώ, να επενδύσει τα χρήματά του σε επενδυτικό πρόγραμμα με μεγάλες αποδόσεις στο εξωτερικό. Σε τέτοιες συγκυρίες, όταν η κοινωνία φοβάται για το τραπεζικό σύστημα, η υπόσχεση υψηλής απόδοσης και μιας υποτιθέμενης διεθνούς ασφάλειας γίνεται πιο πειστική, ιδίως όταν μεταφέρεται από πρόσωπο με τραπεζική εξουσία.
Η απολογία, η πίεση για αποτελέσματα και το ποσό 270.000 ευρώ
Απολογούμενος, ο κατηγορούμενος είχε υποστηρίξει ότι ως διευθυντής αντιμετώπιζε μεγάλη πίεση να αποδείξει την αξία του και απαίτηση της διοίκησης να κρατήσει τους πελάτες και να τους αυξήσει, περιγράφοντας ανταγωνισμό επιτοκίων και προσφορών μεταξύ τραπεζών. Στο πιο χαρακτηριστικό σημείο, ανέφερε ότι τον έπιασε αυτό που ο ίδιος αποκάλεσε επαγγελματική διαστροφή, με εμμονή να κρατήσει πελατεία και να προσελκύσει άλλους, υποσχόμενος επιτόκια πολύ πάνω από την αγορά.
Υποστήριξε ακόμη ότι δεν “έφαγε” τα χρήματα που αφαίρεσε, αλλά τα διέθεσε σε πελάτες ως πανωτόκια για να τους κρατήσει στο κατάστημα και να διατηρήσει τη θέση του. Μέσα σε αυτό το αφήγημα, αναφέρθηκε και σε ποσό περίπου 270.000 ευρώ που, κατά τον ισχυρισμό του, χρησιμοποιήθηκε για τις σπουδές των παιδιών του και την οικογένειά του, ενώ αρνήθηκε ότι χρησιμοποίησε χρήματα για εξόφληση στεγαστικού δανείου ή καρτών, κάνοντας αναφορές σε οικονομικές δυσκολίες.
