Ομιλία του Δ.Κρεμαστινού στην συζήτηση του Νομοσχεδίου για τον έλεγχο των οικονομικών των κομμάτων

Ο βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός, μιλώ­ντας ως εκπρό­σω­πος της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ στην Ολο­μέ­λεια της Βουλής για τη συζή­τηση του Νομο­σχε­δίου «Έλεγχος των οικο­νο­μι­κών των πολι­τι­κών κομ­μά­των και των αιρετών αντι­προ­σώ­πων Βουλής και Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου», τόνισε ότι κάθε νομο­σχέ­διο που προάγει τη δια­φά­νεια είναι ένα ακόμα θετικό βήμα για τη λει­τουρ­γία του πολι­τι­κού συστή­μα­τος και της δημο­κρα­τίας, αντί­θετα από τα φαι­νό­μενα των πολλών γενι­κευ­μέ­νων καταγ­γε­λιών χωρίς ονο­μα­τε­πώ­νυμο που πλήτ­τουν όλους, ακόμα και τους ίδιους τους καταγ­γέλ­λο­ντες

Αντι­στρέ­φο­ντας το κλίμα της συλ­λή­βδην απα­ξί­ω­σης των πολι­τι­κών πρα­κτι­κών, ο καθη­γη­τής Κρε­μα­στι­νός ανα­φέρ­θηκε στο καλό παρά­δειγμα του «νόμου Πεπονή» που ψηφί­στηκε από σθεναρή επιλογή του νομο­θέτη και του Ανδρέα Παπαν­δρέου, στη σημασία εσω­τε­ρι­κής και εξω­τε­ρι­κής δια­φά­νειας στη λει­τουρ­γία των κομ­μά­των και στην ανάγκη για πολι­τική και φορο­λο­γική καθα­ρό­τητα των χρη­μα­το­δο­τή­σεων.

Ακο­λου­θεί το πλήρες κείμενο της ομιλίας:

«Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι Βου­λευ­τές, κάθε νομο­σχέ­διο –είναι το τέταρτο στη σειρά, το οποίο είναι επί του θέματος της δια­φά­νειας, που έρχεται στη Βουλή- που προ­σθέ­τει έστω και ένα λιθάρι στη δια­φά­νεια θα πρέπει να το δεχό­μα­στε θετικά, χωρίς να πιστεύ­ουμε, βέβαια, ότι νομο­τε­λειακά θα είναι το τελευ­ταίο. Διότι, αφού έχουν έρθει τέσσερα, λογικά θα πρέπει να περι­μέ­νει κανένας και το πέμπτο, κάποια στιγμή.

Γιατί, προ­φα­νώς, τίποτα δεν είναι τέλειο σε καμία χώρα του κόσμου -και γιατί να είναι τέλειο στη δική μας- σε όλα τα καθε­στώτα, δημο­κρα­τικά και μη δημο­κρα­τικά. Μαύρα πρόβατα υπάρ­χουν παντού και άσπρα πρόβατα υπάρ­χουν παντού. Το να γενι­κεύει, όμως, κάποιος βλέ­πο­ντας ένα μαύρο πρόβατο και να απο­κα­λεί όλους «μαύρα πρόβατα» είναι λάθος, κάνει κακό σε όλους και κυρίως κάνει κακό στο δημο­κρα­τικό πολί­τευμα.

Επειδή ακού­γο­νται πολλά, καλό είναι οι καταγ­γε­λίες να γίνο­νται, αλλά να είναι ακρι­βείς και επώ­νυ­μες. Διότι, όταν γίνο­νται καταγ­γε­λίες αόρι­στες, αυτό που ο κόσμος λέει «λάσπη που πετιέ­ται διάχυτα, στον ανε­μι­στήρα», η λάσπη πλήττει ακόμα και αυτόν που καταγ­γέλ­λει.

Εάν, λοιπόν, υπάρχει καταγ­γε­λία για οποιο­δή­ποτε θέμα, ακόμα και για τους Βου­λευ­τές, πρέπει να είναι συγκε­κρι­μένη. Διότι όταν είναι συγκε­κρι­μένη, έχει και απο­τέ­λε­σμα. Εάν δεν είναι συγκε­κρι­μένη, το απο­τέ­λε­σμα είναι να δια­πλη­κτί­ζο­νται οι Βου­λευ­τές στα διάφορα κανάλια και πραγ­μα­τικά, όπως είπε ο κ. Κακλα­μά­νης, με το σύστημα αυτό πλήτ­τε­ται το δημο­κρα­τικό πολί­τευμα. Τότε ο κόσμος λέει «να ποια είναι η ποιό­τητα των Βου­λευ­τών, ανε­ξαρ­τή­τως κόμ­μα­τος».

Όσον αφορά τα θετικά σημεία του χώρου του­λά­χι­στον όπου βρί­σκο­μαι, πρέπει να αναφέρω ότι το ΑΣΕΠ δεν ήταν μικρό βήμα για την ελλη­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα. Μέχρι τότε ξέρουν όλοι πώς γίνο­νταν οι διο­ρι­σμοί. Ολό­κληρα Υπουρ­γεία κατα­λαμ­βά­νο­ντο από την περιοχή που κατή­γετο ο Υπουρ­γός. Αν ήταν από τη Μεσ­ση­νία ήταν της Μεσ­ση­νίας το υπουρ­γείο. Αν ήταν από την Ηλεία, ήταν της Ηλείας το Υπουρ­γείο.

Όταν, λοιπόν –και αυτό το κατα­θέτω, γιατί υπάρχει στα Πρα­κτικά της Βουλής- ο Ανα­στά­σιος Πεπονής ειση­γή­θηκε τον περί­φημο «νόμο Πεπονή», αν θυμό­σα­στε, ήταν μόλις είχαν κερ­δη­θεί οι εκλογές του 1993. Όλοι οι κομ­μα­τι­κοί παρά­γο­ντες έλεγαν ότι θα έπρεπε ο νόμος να περάσει στο τέλος της τετρα­ε­τίας, για να γίνουν και οι σχε­τι­κοί διο­ρι­σμοί κατά τη διάρ­κεια της τετρα­ε­τίας.

Ο Ανα­στά­σης Πεπονής, σε πλήρη αντί­θεση, είπε στον Ανδρέα Παπαν­δρέου: «ή τώρα ο νόμος ή εγώ παραι­τού­μαι». Και το πλήρωσε, γιατί δεν εξελέγη Βου­λευ­τής στις εκλογές μετά τη ψήφιση του νόμου. Ο Ανδρέας Παπαν­δρέου, παρου­σία μου, του απή­ντησε –για να τον καθη­συ­χά­σει προφανώς- «γι’ αυτό σε διόρισα Υπουργό, για να περά­σεις το νόμο». Οπότε ο Πεπονής ηρέμησε. Γιατί νόμιζε ότι ο Παπαν­δρέου θα υπο­χω­ρούσε στις κομ­μα­τι­κές πιέσεις και θα έκανε αθρόα διο­ρι­σμούς στην τριετία, τετρα­ε­τία –όσο ήταν- και μετά θα ψηφι­ζό­ταν κάποια στιγμή ο νόμος.

Υπάρ­χουν, δηλαδή, και παρα­δείγ­ματα τα οποία πρέπει να τα επι­κα­λού­μα­στε για να τα θυμό­μα­στε. Διότι δια­φο­ρε­τικά δεν θα μείνει τίποτα όρθιο εδώ μέσα.

Μεγάλη συζή­τηση γίνεται για διάφορα θέματα. Λέμε για την πλου­το­κρα­τία. Ποια είναι η πλου­το­κρα­τία; Από ποιο εισό­δημα και πάνω είναι η πλου­το­κρα­τία; Και πώς αυτή η πλου­το­κρα­τία παρε­μπο­δί­ζει τον κοι­νο­βου­λευ­τι­σμό ή φέρνει νομο­σχέ­δια που την βολεύ­ουν κατά κάποιο τρόπο; Πρέπει να λεχθούν ονο­μα­τε­πώ­νυμα, δεν γίνεται δια­φο­ρε­τικά. Αλλιώς είμαστε όλοι συνυ­πεύ­θυ­νοι.

Και το πιο απλό πράγμα, τα κου­πό­νια για τα οποία γίνεται μεγάλη συζή­τηση σχετικά με το αν θα είναι επώνυμα ή ανώνυμα κλπ – ας είναι του­λά­χι­στον αριθ­μη­μένα από την εφορία, να υπάρχει δια­φά­νεια μέσα στο ίδιο το κόμμα. Μπο­ρείτε να μου πείτε όταν εκδί­δο­νται κου­πό­νια πού απο­δί­δει λογα­ρια­σμό αυτός που τα παίρνει τα κου­πό­νια, σε ποιους, σε ποιο κόμμα, ποιος τα ελέγχει; Αυτή είναι η δια­φά­νεια. Δια­φά­νεια δεν είναι μόνο το να συζη­τάμε αν έχει ονο­μα­τε­πώ­νυμο το κουπόνι.

Όσον αφορά τώρα τις εται­ρείες, οι εται­ρείες ακόμα και οι ανώ­νυ­μες έχουν μετό­χους. Εάν, λοιπόν, ο νόμος των εται­ρειών προ­βλέ­πει να χρη­μα­το­δο­τούν κόμματα, υπο­χρε­ω­τικά πρέπει να ξέρουμε και ποιοι είναι οι μέτοχοι της εται­ρείας. Δηλαδή, θα πρέπει να μην δέχεται χρη­μα­το­δό­τηση από εται­ρείες ένα κόμμα, όταν δεν γνω­ρί­ζει εάν είναι off shore εται­ρεία, εάν είναι εται­ρεία εντός της χώρας και ποιοι ακριβώς βρί­σκο­νται μέσα στην εται­ρεία.

Το ιδεώδες θα ήταν να υπήρχε τέτοια οικο­νο­μία που να μπορεί να χρη­μα­το­δο­τεί τα κόμματα και να απα­γο­ρεύ­ε­ται ρητώς οτι­δή­ποτε. Όμως, εφόσον το ιδεώδες δεν επι­τυγ­χά­νε­ται, ας γίνει του­λά­χι­στον το εφικτό.

Ποιο είναι το εφικτό; Το εφικτό είναι του­λά­χι­στον τα κου­πό­νια των κομ­μά­των να είναι καθαρά. Ας μην έχουν και ονόματα, που λέει ο λόγος. Δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα είναι πόσα εισπράτ­τει το κόμμα, από ποιους τα εισπράτ­τει, ποιοι πραγ­μα­τικά τα παίρ­νουν και πού πάνε τα λεφτά του κόμ­μα­τος. Αυτό δεν πρέπει να προ­βλέ­πει ένας νόμος για δια­φά­νεια;

Βλέ­πουμε, λοιπόν, ότι υπάρ­χουν πολλά που πρέπει να γίνουν. Όμως οπωσ­δή­ποτε το νομο­σχέ­διο αυτό είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύ­θυνση.»