Η Ρόδος του Δημήτρη Τηλιακού

Ο βα­ρύ­το­νος Δη­μή­τρης Τη­λια­κός γρά­φει για τη δική του Ρόδο

Τέλη Ιου­νί­ου στις Βρυ­ξέλ­λες με βροχή, ψύχρα και 15 βαθ­μούς, μια μέρα πριν την τε­λευ­ταία μου πα­ρά­στα­ση «Τόσκα» στο Theatre de La Monnaie, σκέ­φτο­μαι συ­νέ­χεια τον ρόλο που τρα­γου­δάω, τον Scarpia, τις οδη­γί­ες του μα­έ­στρου, τη σκη­νο­θε­σία και το πε­ρι­βάλ­λον του έργου, τη Ρώμη, την εκ­κλη­σία του Sant Andrea, το Palazzo Farnese, το Castel Sant Angelo…

Και ξαφ­νι­κά νιώθω να σαλ­πά­ρω για Ρόδο! Η Ρώμη μπο­ρεί να πε­ρι­μέ­νει. Κλεί­νω τα μάτια, βρί­σκο­μαι ήδη στην πλώρη του πλοί­ου που φθά­νει στο λι­μά­νι, ξύ­πνη­σα νωρίς, ο κα­θα­ρός δρο­σε­ρός αέρας με το­νώ­νει, μα­γεία! Μια πόλη μέσα στην πόλη, ένα χαρ­μά­νι πο­λι­τι­σμών και αν­θρώ­πων από δια­φο­ρε­τι­κές θρη­σκεί­ες και γλώσ­σες που άφη­σαν το απο­τύ­πω­μά τους, βυ­ζα­ντι­νές εκ­κλη­σί­ες, ιπ­πο­τι­κά κτί­σμα­τα, μι­να­ρέ­δες, η παλιά πόλη με καλεί να μπω μέσα της και να πε­ρι­πλα­νη­θώ, να χαθώ. Βρί­σκο­μαι μπρο­στά στη Θα­λασ­σι­νή Πύλη, τη με­γα­λύ­τε­ρη από τις 11 της με­σαιω­νι­κής πόλης. Μπαί­νω και τα πάντα αλ­λά­ζουν, το βήμα, το φως, ακόμα κι ο ήχος φιλ­τρά­ρε­ται μέσα από τον πω­ρό­λι­θο, επι­στρέ­φο­ντάς μου πίσω ό,τι ακρι­βώς χρειά­ζο­μαι, την αν­θρώ­πι­νη υπό­στα­ση της φωνής μου, αυτό ζητάω άλ­λω­στε. Φθάνω μπρο­στά από το Νο­σο­κο­μείο των Ιπ­πο­τών, τώρα αρ­χαιο­λο­γι­κό μου­σείο, επι­σκέ­πτο­μαι την αί­θου­σα των ασθε­νών και οδοι­πό­ρων και δεν φεύγω, ένας μι­κρός κήπος πίσω από το κτί­ριο με καλεί, ο κήπος του Διο­μή­δη, Ιπ­πό­τη της Αρα­γο­νί­ας. Κά­θο­μαι κάτω από ένα δέ­ντρο, το μόνο που ακούω είναι ο ήχος του νερού από τη βρύση. Ανε­βαί­νω δυ­τι­κά τον δρόμο των Ιπ­πο­τών προ­σπερ­νώ­ντας τα κα­τα­λύ­μα­τα των γλωσ­σών και βρί­σκο­μαι μπρο­στά από το πα­λά­τι του με­γά­λου Μά­γι­στρου. Πριν μπω μέσα γυρ­νάω το βλέμ­μα μου, πίσω η οδός των Ιπ­πο­τών με­γα­λο­πρε­πής και στο βάθος η Πα­να­γιά του Κά­στρου και πίσω της η θά­λασ­σα. Βγαί­νο­ντας από το πα­λά­τι προ­σπερ­νάω ένα όμορ­φο νε­ο­κλα­σι­κό τουρ­κι­κό σχο­λείο χτι­σμέ­νο πάνω στα ερεί­πια του Αγίου Ιω­άν­νη του Κολ­λά­κιου, προ­χω­ράω προς την οδό Σω­κρά­τους, στα­μα­τάω για καφέ στο αρ­χαιό­τε­ρο τουρ­κι­κό κα­φε­νείο της πόλης, μένω αρ­κε­τή ώρα.

Κα­τη­φο­ρί­ζω και βρί­σκο­μαι στο πρώτο σι­ντρι­βά­νι και την όμορ­φη Κα­στελ­λα­νία, το εμπο­ρι­κό κέ­ντρο του με­σαί­ω­να. Προ­χω­ράω ευ­θεία προς την Οβρια­κή, την πλα­τεία Εβραί­ων Μαρ­τύ­ρων, συ­νοι­κία του πα­τέ­ρα μου και μένω εκεί για αρ­κε­τή ώρα. Βρί­σκω την οδό Ομή­ρου, τη δια­σχί­ζω μέχρι να φτάσω στην Κόκ­κι­νη πόρτα –τη λι­γό­τε­ρο του­ρι­στι­κή πε­ριο­χή της με­σαιω­νι­κής πόλης– και βγαί­νω από την Πύλη Κο­σκι­νού. Μου είναι αδύ­να­το να προσ­διο­ρί­σω τον χρόνο της πε­ρι­πλά­νη­σής μου, έμει­να για κά­ποια λεπτά; Xρόνια; O χρό­νος μέσα στην παλιά πόλη έχει σί­γου­ρα άλλη έν­νοια.

Από το Σαν Φραν­τσέ­σκο πε­ρι­πλα­νιέ­μαι για λίγο στα Μα­ρά­σια, τους Αγί­ους Ανάρ­γυ­ρους και την Αγία Ανα­στα­σία με τα όμορ­φα νε­ο­κλα­σι­κά τους.

Ο νότος όμως, με καλεί… Πρώ­τος σταθ­μός η Καλ­λι­θέα, όχι τη μέρα, αλλά τη νύχτα. Συ­νε­χί­ζω και φθάνω στον Αρ­χάγ­γε­λο, το με­γα­λύ­τε­ρο και πιο ιδιαί­τε­ρο από κάθε άποψη χωριό του νη­σιού, ο τόπος της μη­τέ­ρας μου. Πε­ρι­πλα­νιέ­μαι στο παλιό χωριό, μιλάω με τους αν­θρώ­πους που χαι­ρε­τούν εγκάρ­δια, η αρ­χαγ­γε­λί­τι­κη ντο­πιο­λα­λιά έχει μου­σι­κό­τη­τα και ορμή, ένας χεί­μαρ­ρος εκ­φρα­στι­κός με λέ­ξεις από την αρ­χαιό­τη­τα, ιτα­λι­κές και τούρ­κι­κες, γλώσ­σα που ενέ­πνευ­σε μια σπου­δαία μου­σι­κή πα­ρά­δο­ση. Το βράδυ κα­τε­βαί­νω για φα­γη­τό στο όμορ­φο επί­νειο του χω­ριού, τα Στε­γνά. Ο δρό­μος μου με οδη­γεί στη Λα­χα­νιά, μπά­νιο στα κρυ­στάλ­λι­να πα­γω­μέ­να νερά της και το από­γευ­μα για βόλτα στο μικρό χωριό πάνω στο λόφο. Το ηλιο­βα­σί­λε­μα με βρί­σκει στο κά­στρο της Κρη­τη­νί­ας, απέ­να­ντί μου η Χάλκη λου­σμέ­νη στο χρυσό φως, απλώ­νω το χέρι και σχε­δόν την αγ­γί­ζω…

Ανοί­γω τα μάτια, είμαι στην Place de La Monnaie με πολλή βροχή, χα­μο­γε­λάω. Αύριο η πα­ρά­στα­σή μου θα είναι σί­γου­ρα ιδιαί­τε­ρη μετά από αυτό το τα­ξί­δι.

* Ο Δη­μή­τρης Τη­λια­κός είναι βα­ρύ­το­νος. Στις 24, 26 και 27 Ιου­λί­ου θα εμ­φα­νι­στεί στο πλαί­σιο του Φε­στι­βάλ Αθη­νών με το πρό­γραμ­μα τρα­γου­διών «Incanto, το τρα­γού­δι σαν άλλη πνοή από τη Δύση στην Ανα­το­λή». Μαζί του το σύ­νο­λο Ex Silentio. Μορ­φω­τι­κό Ίδρυ­μα Εθνι­κής Τρα­πέ­ζης

Πηγή: athensvoice.gr