Δ. Κρεμαστινός: Το οικονομικό πρόβλημα παραμένει. Ο κίνδυνος για χρεοκοπία δεν ξεπεράστηκε

Ο Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής και Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός μίλησε στην Ολο­μέ­λεια κατά τη συζή­τηση του νομο­σχε­δίου «Ρύθμιση οφειλών προς τους φορείς κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης τη φορο­λο­γική διοί­κηση και τους ΟΤΑ Α’ Βαθμού».

Κατά την ομιλία του ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός ανα­φέρ­θηκε στην κακή κατά­σταση της οικο­νο­μίας της Χώρας και των δημο­σίων οικο­νο­μι­κών, καλώ­ντας όλες τις πλευρές να δουν το θέμα σοβαρά για να δια­σφα­λι­στεί το μέλλον της χώρας. Επι­πλέον, πρό­τεινε τη συνερ­γα­σία όλων για να γίνει επα­να­δια­πραγ­μά­τευση ορι­σμέ­νων επαχθών σημείων που έχουμε συμ­φω­νή­σει με τους δανει­στές όπως η εκχώ­ρηση όλης της δημό­σιας περιου­σίας για 100 χρόνια που έφερε η παρούσα Κυβέρ­νηση. Σε έναν αιώνα οι Έλληνες θα είναι 3 εκα­τομ­μύ­ρια και η σύνθεσή τους άγνωστη, πρέπει από σήμερα να δια­σφα­λί­σουμε την Ελλάδα, είπε.

Ολό­κληρη η ομιλία του Δημήτρη Κρε­μα­στι­νού ήταν η εξής:

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΣ (Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής): Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνά­δελ­φοι, νομίζω ότι οι δια­πλη­κτι­σμοί για το πώς θα χαρα­κτη­ρι­στεί το βοήθημα, αν είναι επίδομα, αν είναι δέκατη τρίτη, δωδέ­κατη ή δέκατη τέταρτη σύνταξη, δεν θα έπρεπε να απα­σχο­λή­σουν τόσο πολύ τη Βουλή. Διότι όλοι ξέρουν ότι το δώρο των Χρι­στου­γέν­νων είναι η δέκατη τρίτη σύνταξη, του Πάσχα η δέκατη τέταρτη και όλα τα άλλα είναι βοη­θή­ματα. Τώρα όταν δίνεται το βοήθημα έξι ημέρες προ των εκλογών, όπως και να το ονο­μά­σει κανένας, βοήθημα είναι. Το πώς θα το εκλάβει ο λαός αυτό θα φανεί.

Δεν είναι όμως το μείζον θέμα αυτό. Το μείζον θέμα κατά τη γνώμη μου είναι η Οικο­νο­μία. Το μείζον θέμα είναι πόσο αντέχει αυτή η οικο­νο­μία να κάνουμε αυτή την πολι­τική. Και βέβαια είναι δύσκολο η Αντι­πο­λί­τευση να πει ότι δεν αντέχει η οικο­νο­μία πέντε μέρες προ των εκλογών. Το πρό­βλημα όμως αφορά τη Χώρα. Και όταν ένα πρό­βλημα αφορά τη Χώρα, νομίζω ότι πρέπει να θυμη­θούμε το παρελ­θόν.

Το παρελ­θόν τι λέει; Ότι οδη­γη­θή­καμε στα μνη­μό­νια –πρώτο, δεύτερο, τρίτο και στις επι­πτώ­σεις του τρίτου μνημονίου- για ποιο λόγο; Διότι ενώ όλοι γνώ­ρι­ζαν ότι η πολι­τική που ασκού­σαν οι κυβερ­νή­σεις ήταν απο­τέ­λε­σμα των συν­δι­κα­λι­στι­κών πιέσεων αλλά και της αντι­πο­λί­τευ­σης -βεβαίως την ευθύνη κυρίως την έχει η κυβέρ­νηση και θα εξηγήσω γιατί- κάναμε επι­δο­μα­τι­κές πολι­τι­κές με μισθούς και συντά­ξεις που δεν μπο­ρούσε να αντέξει η οικο­νο­μία και οδη­γη­θή­καμε στο αδιέ­ξοδο.

Κανένας, ούτε καθη­γη­τής των οικο­νο­μι­κών, όπως λέω πολλές φορές, δεν προει­δο­ποί­ησε τον κόσμο. Και μέσα στη Βουλή η Αντι­πο­λί­τευση έλεγε «δώστε περισ­σό­τερα». Και όταν φτάσαμε στο παρά πέντε και ένας υπουρ­γός είπε ότι «εάν δεν γίνουν ορι­σμένα πράγ­ματα θα κατα­στρα­φούν τα ταμεία», τότε ξεση­κώ­θηκε όλος ο λαός, όλοι οι συν­δι­κα­λι­στές όλων των κομ­μά­των και αντί να παραι­τη­θεί η κυβέρ­νηση και να πει ας έρθει άλλος να προ­χω­ρή­σει –μιλάω για το 2004- παραι­τή­θηκε ο υπουρ­γός.

Και μετά τι έγινε; Μετά ήρθε μία άλλη κυβέρ­νηση που αντί να λάβει υπόψη της αυτά, έκανε ακριβώς το ίδιο και αυτή, δηλαδή επι­δο­μα­τική πολι­τική. Και φτάσαμε στο 2009 και το 2010 -δεν θυμάμαι ακριβώς πότε έκανε τη δήλωση- που ο Ανδρέας Λοβέρ­δος είπε επί λέξει «δεν υπάρχει ούτε σάλιο στα ταμεία». Τότε όλοι πάγωσαν, γιατί τότε ήταν το τέλος.

Και τι έγινε τότε; Οι δανει­στές είπαν «δεν σας δανεί­ζουμε». Ήταν το χρέος, αν θυμάμαι καλά, 120% του ΑΕΠ. Διότι αν δάνει­ζαν, θα συνε­χι­ζό­ταν αυτή η πολι­τική.

Σήμερα η EUROSTAT λέει ότι το χρέος είναι ψηλό­τερο παρά ποτέ. Είναι 183%. Είναι το μεγα­λύ­τερο. Σήμερα, όμως δεν υπάρχει συζή­τηση στη Βουλή, που τόσο πολλή είχε γίνει, αν είναι βιώσιμο το χρέος. Θυμό­σα­στε συζη­τή­σεις; Είναι βιώσιμο, δεν είναι βιώσιμο. Άλλοι έλεγαν ότι είναι, άλλοι ότι δεν είναι. Άλλοι έλεγαν ότι πρέπει να μας το κου­ρέ­ψουν, άλλοι να μη μας το κου­ρέ­ψουν κ.λπ..

Σήμερα διευ­θε­τή­θηκε το χρέος. Οι δανει­στές επα­νήλ­θαν. Μας δίνουν δάνεια με επι­τό­κια 4%, πολύ υψηλά. Παίρ­ναμε επί μνη­μο­νίων με 1% δάνεια και τώρα, εκτός μνη­μο­νίου, παίρ­νουμε με 4%. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι θα υπάρξει ανά­πτυξη; Θα υπάρ­ξουν επεν­δύ­σεις; Θα υπάρ­ξουν λεφτά στο ταμείο, για να το πούμε καθαρά ή θα ανα­γκα­στούμε πάλι σε νέα μέτρα και νέες περι­κο­πές, είτε είναι ΣΥΡΙΖΑ είτε είναι Νέα Δημο­κρα­τία είτε ΠΑΣΟΚ; Δεν ξέρω ποιος θα είναι. Τι θα γίνει σε αυτή τη χώρα; Κάποιος δεν πρέπει να προ­βλη­μα­τι­στεί, να τα βάλει αυτά τα πράγ­ματα σε μία τάξη;

Εκείνο το οποίο πρέπει να πω είναι ότι οι δανει­στές ξανα­έ­δω­σαν λεφτά. Και το ερώτημα είναι γιατί. Διότι απλού­στατα ζητού­σαν το ΤΑΙΠΕΔ -και το είχαν πάρει- και τώρα πήραν όλη τη δημόσια περιου­σία για έναν αιώνα και είναι στα χέρια τους να την εκμε­ταλ­λευ­τούν, με τον καλό τρόπο, όπως λέει η Κυβέρ­νηση ή με τον κακό τρόπο, όπως λέει η Αντι­πο­λί­τευση. Πάντα αυτό γίνεται.

Όμως, η εκμε­τάλ­λευση της δημό­σιας περιου­σίας είναι γεγονός. Τα αερο­δρό­μια δεν ανήκουν σε μας πια. Και όταν θέλουμε να τα χρη­σι­μο­ποι­ή­σουμε για λόγους πολε­μι­κούς πρέπει να πάρουμε άδεια από τη FRAPORT. Πρέπει να ζητή­σουμε από τη FRAPORT τη χρήση του αερο­δρο­μίου. Αντι­λαμ­βά­νε­στε τι σημαί­νει αυτό. Αντι­λαμ­βά­νε­στε τι σημαί­νει η έννοια «εθνική κυριαρ­χία» όταν υπάρ­χουν αυτά τα δεδο­μένα.

Γι’ αυτό, λοιπόν, θα πρέπει όλοι μαζί να ζητή­σουμε επα­να­δια­πραγ­μά­τευση του­λά­χι­στον μερικών βασικών σημείων. Και λέω όλοι μαζί, διότι οι ευθύνες είναι συνο­λι­κές. Άλλο αν ένας έχει μεγα­λύ­τερο ποσοστό της ευθύνης και άλλος μικρό­τερο. Δεν είναι αυτό το ζήτημά μας. Το ζήτημά μας είναι ότι πρέπει να δια­σφα­λι­στεί το μέλλον της χώρας.

Θα πω και κάτι που θέλω να μείνει στα Πρα­κτικά της Βουλής. Αν δείτε πόσο ο πλη­θυ­σμός ελατ­τώ­νε­ται δια­χρο­νικά, τότε μετά από έναν αιώνα, που είναι περίπου το τέλος του υπερ­τα­μείου, ο ελλη­νι­κός πλη­θυ­σμός θα είναι περί τα τρία εκα­τομ­μύ­ρια, αν δεν συμβούν άλλα πράγ­ματα.

Αυτά πρέπει να τα δούμε, γιατί αν συμβούν αυτά, τότε εδώ δεν θα υπάρ­χουν τρία εκα­τομ­μύ­ρια. Θα υπάρ­χουν δέκα, δεκα­πέ­ντε, είκοσι εκα­τομ­μύ­ρια, αλλά δεν θα είναι οι σημε­ρι­νοί Έλληνες. Αυτό θέλω να ξεκα­θα­ρίσω. Δεν θα είναι οι σημε­ρι­νοί Έλληνες. Δεν ξέρω τι θρη­σκεία θα έχουν, δεν ξέρω ποιοι θα είναι. Εμείς δεν θα υπάρ­χουμε ασφαλώς. Όμως κάποια στιγμή αυτά τα πράγ­ματα πρέπει να τα συζη­τάμε στη Βουλή, ανε­ξαρ­τή­τως τι λέει το ένα άκρο και τι λέει το άλλο άκρο, εάν πιστεύ­ουμε όλοι επι­τέ­λους σε αυτό που λέγεται Ελλάδα.