Μηνιαία διατροφή 2.500 ευρώ από σύζυγο έως την αμετάκλητη λύση του γάμου!

Αί­σθη­ση στον δι­κη­γο­ρι­κό κόσμο της Ρόδου έχει προ­κα­λέ­σει από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου που δη­μο­σιεύ­θη­κε στις 13 Οκτω­βρί­ου 2026. Αφορά ζευ­γά­ρι που πα­ντρεύ­τη­κε με πο­λι­τι­κό γάμο τον Απρί­λιο του 2007 και δεν απέ­κτη­σε παι­διά.

Σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες της «Δη­μο­κρα­τι­κής», το δι­κα­στή­ριο εξέ­τα­σε μαζί τις αντί­θε­τες αγω­γές δια­ζυ­γί­ου των συ­ζύ­γων και έλυσε τον γάμο δε­χό­με­νο την αγωγή του άνδρα. Ταυ­τό­χρο­να τον υπο­χρέ­ω­σε να κα­τα­βάλ­λει μη­νιαία δια­τρο­φή 2.500 ευρώ στη σύ­ζυ­γό του. Για το αί­τη­μα αυτό το δι­κα­στή­ριο δεν εξέ­τα­σε την ουσία, επει­δή ο άν­δρας δεν είχε προ­κα­τα­βά­λει τα έξοδα της δίκης.

Παρών με δι­κη­γό­ρο, αλλά «απών» για τη δια­τρο­φή

Στις δίκες δια­τρο­φής ισχύ­ει ο κα­νό­νας της προ­κα­τα­βο­λής των εξό­δων, και στη συ­γκε­κρι­μέ­νη υπό­θε­ση ο αρ­μό­διος δι­κα­στής είχε ορί­σει το ποσό στα 300 ευρώ. Ο σύ­ζυ­γος εκ­προ­σω­πή­θη­κε κα­νο­νι­κά από δι­κη­γό­ρο, ο οποί­ος κα­τέ­θε­σε και προ­τά­σεις.

Το δι­κα­στή­ριο δεν έθεσε το ζή­τη­μα με δική του πρω­το­βου­λία. Όπως εξη­γεί η από­φα­ση, ο κα­νό­νας έχει θε­σπι­στεί για να προ­στα­τεύ­ει όποιον ζητά δια­τρο­φή, τον οποίο ο νόμος θε­ω­ρεί ασθε­νέ­στε­ρο μέρος. Το θέμα το έφερε στο προ­σκή­νιο η ίδια η γυ­ναί­κα, με προ­σθή­κη στις προ­τά­σεις της. Ο σύ­ζυ­γος δεν αμ­φι­σβή­τη­σε τον ισχυ­ρι­σμό και δεν προ­σκό­μι­σε από­δει­ξη πλη­ρω­μής.

Το αί­τη­μα έγινε έτσι δεκτό ως βά­σι­μο. Ο άν­δρας οφεί­λει 2.500 ευρώ τον μήνα, από τις 3 Φε­βρουα­ρί­ου 2025 έως την αμε­τά­κλη­τη λύση του γάμου, με τον νό­μι­μο τόκο για κάθε δόση που κα­θυ­στε­ρεί. Η από­φα­ση κη­ρύ­χθη­κε προ­σω­ρι­νά εκτε­λε­στή για το σκέ­λος αυτό. Το δι­κα­στή­ριο όρισε επί­σης στα 150 ευρώ το πα­ρά­βο­λο, για την πε­ρί­πτω­ση που ο σύ­ζυ­γος ασκή­σει ανα­κο­πή ερη­μο­δι­κί­ας.

Οι ισχυ­ρι­σμοί που έμει­ναν ανε­ξέ­τα­στοι

Στην αγωγή της η γυ­ναί­κα ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ο σύ­ζυ­γός της διέ­πρα­ξε σε βάρος της πλα­στο­γρα­φία, απάτη και ψευδή βε­βαί­ω­ση, κατά συρ­ροή και κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση. Ζή­τη­σε 80.000 ευρώ για την πε­ριου­σια­κή ζημία και την ηθική βλάβη που υπο­στη­ρί­ζει ότι υπέ­στη. Το δι­κα­στή­ριο απέρ­ρι­ψε το αί­τη­μα ως αό­ρι­στο και δεν προ­χώ­ρη­σε σε καμία κρίση για το αν οι ισχυ­ρι­σμοί ευ­στα­θούν.

Η γυ­ναί­κα ζή­τη­σε ακόμη να συ­νε­χι­στεί η δια­τρο­φή έως και 3 χρό­νια μετά το δια­ζύ­γιο. Το αί­τη­μα κρί­θη­κε πρό­ω­ρο. Η με­τα­γα­μιαία δια­τρο­φή, σύμ­φω­να με το σκε­πτι­κό, είναι νέα και αυ­το­τε­λής αξί­ω­ση με δια­φο­ρε­τι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Γεν­νιέ­ται μόνο όταν ο γάμος λυθεί αμε­τά­κλη­τα και απαι­τεί νέα αγωγή.

Πότε ξε­κί­νη­σε η διά­στα­ση

Κρί­σι­μο ερώ­τη­μα για την αγωγή του άνδρα ήταν πότε ξε­κί­νη­σε η διά­στα­ση. Εκεί­νος υπο­στή­ρι­ξε ότι απο­χώ­ρη­σε από τη συ­ζυ­γι­κή στέγη τον Ιού­νιο του 2022. Η γυ­ναί­κα το­πο­θέ­τη­σε την έναρ­ξη της διά­στα­σης τον Ια­νουά­ριο του 2024.

Το δι­κα­στή­ριο δέ­χθη­κε την εκ­δο­χή του άνδρα. Στη­ρί­χθη­κε σε μαρ­τυ­ρία που έκρι­νε αξιό­πι­στη, σε μι­σθω­τή­ριο που υπέ­γρα­ψε ο σύ­ζυ­γος στις 5 Ιου­λί­ου 2022 στο όνομα εται­ρεί­ας του, όπου και εγκα­τα­στά­θη­κε, και στις χω­ρι­στές φο­ρο­λο­γι­κές δη­λώ­σεις του ζευ­γα­ριού από το 2022. Η από­φα­ση εξη­γεί ότι η διε­τία με­τριέ­ται ανα­δρο­μι­κά από την ημέρα που η αγωγή συ­ζη­τεί­ται επί της ου­σί­ας. Έτσι, έως τις 3 Φε­βρουα­ρί­ου 2026 είχε συ­μπλη­ρω­θεί ακόμη και με την εκ­δο­χή της γυ­ναί­κας. Από την απο­χώ­ρη­ση του άνδρα και μετά δεν υπήρ­ξε καμία επα­να­σύν­δε­ση του ζευ­γα­ριού.

Η γυ­ναί­κα προ­έ­βα­λε και έν­στα­ση κα­τα­χρη­στι­κής άσκη­σης δι­καιώ­μα­τος. Υπο­στή­ρι­ξε ότι δεν φέρει καμία ευ­θύ­νη για τη διά­σπα­ση του γάμου. Ανέ­φε­ρε επί­σης ότι ο σύ­ζυ­γός της είχε ήδη στρα­φεί δι­κα­στι­κά ενα­ντί­ον της, διεκ­δι­κώ­ντας συμ­με­το­χή στα απο­κτή­μα­τά της πριν λυθεί ο γάμος. Η έν­στα­ση απορ­ρί­φθη­κε. Κατά το δι­κα­στή­ριο, όσα επι­κα­λέ­στη­κε η γυ­ναί­κα, ακόμη και αν αλη­θεύ­ουν, δεν ξε­περ­νούν τις συ­νή­θεις συ­νέ­πειες ενός δια­ζυ­γί­ου και δεν δη­μιουρ­γούν για εκεί­νη κα­τά­στα­ση υπέρ­με­τρα σκλη­ρή.

Χωρίς κρίση για την υπαι­τιό­τη­τα

Αφού ο γάμος λύ­θη­κε με την αγωγή του άνδρα, το δι­κα­στή­ριο δεν εξέ­τα­σε το αί­τη­μα δια­ζυ­γί­ου της γυ­ναί­κας, που στη­ρι­ζό­ταν στην απο­κλει­στι­κή υπαι­τιό­τη­τα του συ­ζύ­γου. Έκρι­νε ότι η λύση του γάμου απαγ­γέλ­λε­ται άπαξ και ότι εκεί­νη δεν είχε άμεσο έν­νο­μο συμ­φέ­ρον να κρι­θεί η αγωγή της. Στην από­φα­ση ση­μειώ­νε­ται και η αντί­θε­τη άποψη, που είχε δια­τυ­πώ­σει ο Άρειος Πάγος το 2006. Σύμ­φω­να με αυτήν, όταν οι σύ­ζυ­γοι ασκούν αντί­θε­τες αγω­γές, το δι­κα­στή­ριο οφεί­λει να τις εξε­τά­ζει όλες. Η από­φα­ση δεν πε­ριέ­χει συ­νε­πώς καμία κρίση για το ποιος ευ­θύ­νε­ται για την κα­τάρ­ρευ­ση του γάμου. Τα δι­κα­στι­κά έξοδα συμ­ψη­φί­στη­καν.