Απορρίφθηκε η αγωγή γνωστού Ροδίτη καρδιολόγου εις βάρος τράπεζας για επένδυση σε ομόλογο

Με την υπ’ αροθμ. 14/2022 από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου απορ­ρί­φθη­κε η αγωγή από αδι­κο­πρα­ξία, που άσκη­σε γνω­στός καρ­διο­λό­γος της Ρόδου κατά της Εθνι­κής Τρά­πε­ζας.

Ο καρ­διο­λό­γος ενε­πλά­κη σε μια απί­θα­νη πε­ρι­πέ­τεια μετά την αγορά ομο­λό­γου.

Το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με την υπ’ αριθμ. 246/2019 από­φα­ση που εξέ­δω­σε είχε κη­ρύ­ξει εαυτό καθ’ ύλην αναρ­μό­διο να επι­λη­φθεί της αγω­γής και την πα­ρέ­πεμ­ψε ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου προ­κει­μέ­νου να δι­κα­στεί κατά την τα­κτι­κή δια­δι­κα­σία.

Ο ια­τρός υπήρ­ξε πε­λά­της της ενα­γό­με­νης τρά­πε­ζας στην οποία είχε εμπι­στευ­θεί τις κα­τα­θέ­σεις του. Διευ­θυ­ντής κε­ντρι­κού της κα­τα­στή­μα­τος υπήρ­ξε στε­νός του φίλος, ο οποί­ος το έτος 2003 τον έπει­σε να επεν­δύ­σει το ποσό των 100.000 ευρώ σε ένα ομό­λο­γο δε­κα­ε­τούς διάρ­κειας το οποίο θα είχε επι­τό­κιο 1,50% με 2% πε­ρί­που πέραν του τρέ­χο­ντος και έτσι θα ήταν μία ασφα­λής και επι­κερ­δής για εκεί­νον το­πο­θέ­τη­ση των χρη­μά­των του.

Ο ενά­γων το­νί­ζει μά­λι­στα ότι το euribor τότε ήταν 2% συν 1,75 επι­τό­κιο, επο­μέ­νως θα ήταν για εκεί­νον μια κερ­δο­φό­ρα επέν­δυ­ση των χρη­μά­των του ενώ επι­ση­μαί­νει ότι ση­μα­ντι­κό πα­ρά­γο­ντα για την πραγ­μα­το­ποί­η­ση της επέν­δυ­σης απο­τέ­λε­σε και η ασφά­λεια του ποσού το οποίο προς τούτο διέ­θε­τε και ει­δι­κό­τε­ρα το ό,τι αι­σθα­νό­ταν ότι το κε­φά­λαιό του θα ήταν πλή­ρως εγ­γυ­η­μέ­νο.

Ο διευ­θυ­ντής της τρά­πε­ζας, όπως υπο­στη­ρί­ζει ο ενά­γων, με­τέ­φε­ρε από τον λο­γα­ρια­σμό κα­τα­θέ­σε­ων τον οποίο τη­ρού­σε στην Τρά­πε­ζα το ποσό των 100.126 €, χωρίς καμία απο­λύ­τως δική του συμ­με­το­χή και υπο­γρα­φή.

Έκτο­τε πι­στω­νό­ταν στον λο­γα­ρια­σμό του το επι­τό­κιο της επέν­δυ­σής του και στην λήξη της 10ετίας τον κά­λε­σε η Τρά­πε­ζα στο υπο­κα­τά­στη­μά της στη Ρόδο για να του γνω­ρί­σει ότι το κε­φά­λαιο το οποίο θα του απο­δι­δό­ταν θα ήταν 40.000€ πε­ρί­που.

Τότε, όπως το­νί­ζει, δια­μαρ­τυ­ρή­θη­κε διότι ο διευ­θυ­ντής της τρά­πε­ζας, με υπό­δει­ξη και πα­ρα­κί­νη­ση του οποί­ου έγινε η επέν­δυ­ση, τον είχε δια­βε­βαιώ­σει ρητά και κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά για το εγ­γυ­η­μέ­νο του κε­φα­λαί­ου του το οποίο πρω­τί­στως τον εν­διέ­φε­ρε, οπότε έλαβε την απά­ντη­ση ότι η δια­βε­βαί­ω­ση αυτή δεν ισχύ­ει, και ως εκ τού­του δεν απο­δέ­χθη­κε την ανά­λη­ψη του κε­φα­λαί­ου.

Ση­μειώ­νει στην αγωγή του ότι μέχρι και το 2013 οι απο­δι­δό­με­νοι τόκοι της επέν­δυ­σής του υπο­λο­γί­ζο­ντο επί ποσού 100.000€, και ως εκ τού­του πί­στε­ψε ότι για να υπο­λο­γί­ζο­νται κατ’ αυτόν τον τρόπο οι τόκοι, άρα και το κε­φά­λαιο του πα­ρα­μέ­νει στο ποσό των 100.000€ παρά τα αντί­θε­τα κατά το έτος 2010 λε­χθέ­ντα σε εκεί­νον.

Μετά την λήξη του ομο­λό­γου, δη­λα­δή μετά τον Αύ­γου­στο του 2013, όταν δια­πί­στω­σε ότι δεν είχε στην κα­το­χή του κα­νέ­να πα­ρα­στα­τι­κό που να αφορά στην επέν­δυ­ση αυτή, ζή­τη­σε με επι­στο­λή του προς την τρά­πε­ζα στις 9 Αυ­γού­στου 2013, να του δο­θούν όλα τα πα­ρα­στα­τι­κά που αφο­ρούν στην επέν­δυ­ση αυτή καθώς και τα έγ­γρα­φα που είχε υπο­γρά­ψει προ­κει­μέ­νου να ελέγ­ξει αν ο ισχυ­ρι­σμός της τρά­πε­ζας ότι είχε ενη­με­ρω­θεί, ήταν αλη­θής.

Μετά πα­ρέ­λευ­ση πολ­λών μηνών, χωρίς να έχει κά­ποια απά­ντη­ση στην επι­στο­λή του και μετά από δικές του δια­μαρ­τυ­ρί­ες προς τον νέο διευ­θυ­ντή της τρά­πε­ζας, για την κα­θυ­στέ­ρη­ση στην πα­ρά­δο­ση των εγ­γρά­φων αυτών, του εδό­θη­σαν τα πα­ρα­στα­τι­κά που αφο­ρούν στο ομό­λο­γο και χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ο διευ­θυ­ντής ομο­λό­γη­σε ότι η κα­θυ­στέ­ρη­ση οφεί­λε­το στο ό,τι η τρά­πε­ζα είχε πρό­βλη­μα διότι δεν υπήρ­χε δική του υπο­γρα­φή σε κα­νέ­να έγ­γρα­φο.

Στις 21 Ια­νουα­ρί­ου 2014 απέ­στει­λε νέα αί­τη­ση στην ενα­γο­μέ­νη, να του χο­ρη­γή­σει αντί­γρα­φα των κα­τα­τε­θέ­ντων στον λο­γα­ρια­σμό του τόκων του εν λόγω ομο­λό­γου, οπότε και δια­πί­στω­σε ότι οι τόκοι εχο­ρη­γού­ντο κα­νο­νι­κά σύμ­φω­να με τα δια­μοι­φθέ­ντα, υπο­λο­γι­ζο­μέ­νων επί του ποσού των 100.000€.

Εντός του έτους 2017 υπάλ­λη­λος της ενα­γο­μέ­νης τρά­πε­ζας στο κα­τά­στη­μα της Ρόδου τον ενη­μέ­ρω­σε ότι τις 30.000€ στις οποί­ες ανερ­χό­ταν το ομό­λο­γό του, μπο­ρού­σε να τις με­τα­τρέ­ψει σε ομό­λο­γα της ενα­γο­μέ­νης, πρό­τα­ση την οποία και φυ­σι­κά αρ­νή­θη­κε και δια­μαρ­τυ­ρή­θη­κε εντο­νό­τα­τα προς τούτο, διότι εκεί­νος γνώ­ρι­ζε και πί­στευε ότι το κε­φά­λαιο των 100.000€ ήταν εγ­γυ­η­μέ­νο.

Τέλος ανα­φέ­ρει ότι όπως ανέ­γνω­σε στο χο­ρη­γη­θέν αντί­γρα­φο του ομο­λό­γου, ανα­γρα­φό­ταν ως ημε­ρο­μη­νία λήξης του το έτος 2049, ημε­ρο­μη­νία αδια­νό­η­τη για οποιον­δή­πο­τε, διότι δεν ήταν ποτέ νοητό εκεί­νος να επεν­δύ­σει ποσό 100.000€ το έτος 2003 με ημε­ρο­μη­νία ανα­λή­ψε­ως το έτος 2049, ούτε δε η ηλι­κία του επέ­τρε­πε πα­ρό­μοιο βάθος χρό­νου.

Το­νί­ζει στην αγωγή του ότι πέραν της θε­τι­κής ζη­μί­ας που υπέ­στη η ηθική του βλάβη είναι τε­ρά­στια, αφού η απώ­λεια της πε­ριου­σί­ας του σε πο­σο­στό 70% απο­τέ­λε­σε καί­ριο πλήγ­μα στη ψυ­χι­κή του υγεία, του προ­κά­λε­σε τε­ρά­στιο άγχος και στε­νο­χώ­ρια.

Με την αγωγή του αι­τή­θη­κε να ακυ­ρω­θεί η δι­καιο­πρα­ξία που συ­νή­φθη με­τα­ξύ του και της ενα­γο­μέ­νης τρά­πε­ζας την 1η Αυ­γού­στου 2003 και αφορά στην αγορά με­ρί­δων του ομο­λό­γου της τρά­πε­ζας.

Άλλως και επι­κου­ρι­κώς ζητεί να ανα­γνω­ρι­σθεί ότι η δι­καιο­πρα­ξία αυτή είναι άκυρη λόγω πα­ρά­βα­σης των δια­τά­ξε­ων του Ν. 2251/1994 εκ μέ­ρους της ενα­γο­μέ­νης.

Αι­τή­θη­κε ακόμη να υπο­χρε­ω­θεί η τρά­πε­ζα, να του κα­τα­βά­λει το ποσό των 100.000 € και επι­πρό­σθε­τα το ποσό των 100.000€ ως χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση λόγω ηθι­κής βλά­βης, ήτοι συ­νο­λι­κά το ποσό των 200.000 €, νό­μι­μα, έντο­κα από την επί­δο­ση της αγω­γής μέχρι την πλήρη εξό­φλη­ση και να κη­ρυ­χθεί η από­φα­ση που θα εκ­δο­θεί προ­σω­ρι­νά εκτε­λε­στή.

Η υπό­θε­ση ανα­μέ­νε­ται να απα­σχο­λή­σει μετά την άσκη­ση εφέ­σε­ως και το Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου.