Αλ. Κολιάδης: «Η Ρόδος είναι ο τέλειος τόπος για να ζει κανείς. Δεν έχουμε τίποτα να ζηλέψουμε»

Κύριε Κολιάδη, πως προ­έ­κυψε η συνερ­γα­σία σας με τις ποδο­σφαι­ρι­κές ομάδες και πώς φτάσατε μέχρι το Κατάρ;

Επέ­στρεψα στη Ρόδο πριν από δυόμισι χρόνια από το Κατάρ. Πριν το Κατάρ ήμουν στη Θεσ­σα­λο­νίκη και πιο πριν στην Αθήνα. Έφυγα από τη Ρόδο το 2007, αισθα­νό­με­νος ότι είχε πλέον κλείσει ο κύκλος μου ως ξεναγός. Μου δόθηκε αρχικά η ευκαι­ρία να πάω στον Πανα­θη­ναϊκό. Ο Γιώργος Στράτος ήταν ο σύν­δε­σμός μου με την ομάδα.

Στη συνέ­χεια βρέθηκα στον Ηρακλή. Ήταν ένα μεγάλο σχολείο η ομάδα αυτή. Είναι μία ιστο­ρική ομάδα που υπο­φέ­ρει και θα υπο­φέ­ρει πάντα…. Έζησα την μεγάλη αγάπη των φιλά­θλων και όλες τις δυσκο­λίες που πέρασε εκείνη την περίοδο. Το Κατάρ προ­έ­κυψε μετά την ΑΕΚ.

Μετά τον Ηρακλή, πέρασα στην ΑΕΚ ως μετα­φρα­στής του Μανόλο Χιμένεθ. Παρέ­μεινα κάποια χρόνια εκεί και επέ­στρεψα για ένα μικρό διά­στημα στη Ρόδο. Τον Οκτώ­βριο 2013 μου τηλε­φώ­νησε ο Μανόλο για να με ρωτήσει πώς θα μου φαι­νό­ταν η ιδέα να πάμε στο Κατάρ. Τότε ακόμη δεν είχαν γεν­νη­θεί τα παιδιά μας και απο­φα­σί­σαμε με την Λαμπρινή-δεν ήμασταν ακόμη παντρεμένοι-να το κάνουμε. Πήγαμε και γυρί­σαμε με την κόρη μας (ο γιος μας γεν­νή­θηκε στη Ρόδο). Σε δυόμισι χρόνια άλλαξαν όλα.

Όταν επι­στρέ­ψαμε στην Ελλάδα το 2013, οι συν­θή­κες δεν ήταν οι καλύ­τε­ρες δυνατές. Αντί­θετα στο Κατάρ υπήρχε μία κανο­νική ροή, χωρίς άγχη με καλές απο­λα­βές από την εργασία. Εκεί μπορείς να κάνεις σχέδια για τη ζωή σου, να επεν­δύ­σεις στην οικο­γέ­νεια. Εκεί αντι­λαμ­βά­νε­σαι όμως πόσο σκληρή μπορεί να γίνει η Ελλάδα, ειδικά απέ­να­ντι στους νέους.

Παρόλα αυτά πήρατε την απόφαση να επι­στρέ­ψετε στην χει­μα­ζό­μενη από την κρίση Ελλάδα…

Είχα κου­ρα­στεί από τον τρόπο ζωής. Το Κατάρ μάς προ­σέ­φερε την επαγ­γελ­μα­τική απο­κα­τά­σταση, καλές οικο­νο­μι­κές απο­λα­βές, ό,τι δηλαδή βρί­σκεις πλέον πολύ δύσκολα στην Ελλάδα. Υπήρχε όμως ρουτίνα και μονο­το­νία, που από ένα σημείο και μετά είχε κατα­ντή­σει πολύ κου­ρα­στική.

Η μόνη μας ψυχα­γω­γία ήταν οι βόλτες στα εμπο­ρικά κατα­στή­ματα και τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ. Άλλωστε στο Κατάρ δεν υπάρχει άλλος τρόπος δια­σκέ­δα­σης. Δια­φέ­ρει πολύ ο τρόπος ζωής… Εδώ παίρνω το μηχα­νάκι να κατέβω στο Μαντράκι και στο δρόμο θα χαι­ρε­τίσω 5-10 ανθρώ­πους. Μου είχε λείψει πολύ η επι­κοι­νω­νία, να πάω για καφέ, να παίξω τάβλι, να πάω για ένα μπάνιο, να βλέπω ήλιο και θάλασσα… Το φως στο Κατάρ δεν είναι το ίδιο λαμπερό με το φως της Ρόδου! Αυτό το φως δεν το βρί­σκεις αλλού!

Πώς είναι η ζωή στη Ρόδο σήμερα; Ποιο είναι το μέτρο σύγκρι­σης με το εξω­τε­ρικό;

Μακάρι να ήταν δια­φο­ρε­τι­κές οι συν­θή­κες ζωής στην Ελλάδα. Η Ρόδος είναι ο τέλειος τόπος για να ζει κανείς. Δεν έχουμε τίποτε να ζηλέ­ψουμε. Το πιστεύω ακρά­δα­ντα. Το έζησα άλλωστε. Βέβαια, η γενι­κό­τερη κατά­σταση που επι­κρα­τεί στη χώρα, σου προ­κα­λεί διάφορα άγχη.

Όταν φεύγει ο Έλληνας από την Ελλάδα, το κάνει με μισή καρδιά. Κυρίως για οικο­νο­μι­κούς λόγους μετα­να­στεύει κανείς. Πάντα κάτι σου λείπει όταν μένεις στο εξω­τε­ρικό. Η μόνη παρη­γο­ριά είναι ο λογα­ρια­σμός στην τράπεζα στο τέλος του μήνα. Βέβαια από κάποια στιγμή κι έπειτα αυτό δεν είναι αρκετό να σε κρα­τή­σει μακριά από την Ελλάδα.

Τι μετρά τελικά;

Μετρά ό,τι είναι καλύ­τερο για τα παιδιά. Βλέπω ότι τα παιδιά μου μεγα­λώ­νουν στη Ρόδο χαρού­μενα κι ευτυ­χι­σμένα. Σκέ­φτο­μαι μάλιστα να επι­στρέ­ψουμε στη Λίνδο για να μεγα­λώ­σουν όπως κι εγώ, ελεύ­θερα.

Πάντα έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου την επι­στροφή στο Κατάρ. Ξέρω ότι εκεί θα μπορώ να παρέχω στα παιδιά μου κάποια πράγ­ματα τα οποία δεν μπορώ να τους προ­σφέρω εδώ. Θέλω πάντα να σκέ­φτο­μαι θετικά, όμως αυτή η κρίση κρατά 10 χρόνια τώρα και κανείς δεν γνω­ρί­ζει αν και πότε θα επα­νέλ­θει η κανο­νι­κό­τητα.

Αν, λοιπόν, θα έπρεπε να επιλέξω ανάμεσα στην παρα­μονή μας στη Ρόδο και στην επι­στροφή στο Κατάρ, θα βρι­σκό­μουν σε πραγ­μα­τικό δίλημμα. Είμαι ένας άνθρω­πος που θέλει την επαφή με την οικο­γέ­νεια, τους γονείς και τους συγ­γε­νείς. Η σύζυγός μου, σκε­πτό­μενη κυρίως ως μητέρα, πιστεύω ότι θα έβλεπε θετικά την επι­στροφή μας.

Μετά λοιπόν απ’ όλη αυτή τη δια­δρομή βρί­σκε­στε ξανά στη θέση του προ­έ­δρου του σωμα­τείου Διπλω­μα­τού­χων Ξεναγών Δωδε­κα­νή­σου. Ποιες είναι σήμερα οι δυσκο­λίες για το επάγ­γελμα του ξεναγού;

Η ζωή κάνει κύκλους…. Έτυχε και πάλι να αναλάβω αυτό το ρόλο και το έκανα με μεγάλη ευθύνη. Ο κλάδος αντι­με­τω­πί­ζει τις δικές τους δυσκο­λίες, όπως συμ­βαί­νει λίγο ή πολύ με κάθε άλλο κλάδο λόγω της γνωστής κατά­στα­σης. Σήμερα είναι ανα­γκαία όσο ποτέ η περι­φρού­ρηση του επαγ­γέλ­μα­τος του ξεναγού. Είναι μία συνεχής πάλη που πρέπει να δίνουμε γι’ αυτό το σκοπό. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο επαγ­γελ­μα­τίας ξεναγός χαίρει εκτί­μη­σης στη Ρόδο. Είμαστε μία κλειστή κοι­νω­νία, όπου ο ένας γνω­ρί­ζει τον άλλο. Οι πρά­κτο­ρες και οι ξενο­δό­χοι, του­λά­χι­στον στην μεγάλη τους πλειο­ψη­φία, θα προ­τι­μή­σουν τον ξεναγό.

Ο αθέ­μι­τος αντα­γω­νι­σμός βέβαια πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει. Μας απο­κα­λούνε συχνά πρε­σβευ­τές του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού… Αυτό ισχύει. Ένας επαγ­γελ­μα­τίας/καταρ­τι­σμέ­νος ξεναγός ως επι­κε­φα­λής ενός γκρουπ του­ρι­στών, θα δώσει πάντα τις σωστές πλη­ρο­φο­ρίες για την ιστορία, τον πολι­τι­σμό και τη σύγ­χρονη ζωή ενός τόπου. Στην περί­πτωση των tour leaders, είτε πρό­κει­ται για Ολλανδό, είτε Φιν­λανδό, ή όποιας άλλης εθνι­κό­τη­τας, δεν μπορείς να ελέγ­ξεις τι θα μετα­φέ­ρει. Μπορεί κάποιον πρά­κτορα να μην τον νοιάζει αυτό. Μας νοιάζει όμως εμάς. Όταν έχεις περάσει από μία σχολή ξεναγών, όταν έχεις πάρει κάποιες καλές βάσεις, δια­μορ­φώ­νεις μία επαγ­γελ­μα­τική συνεί­δηση τέτοια η οποία δεν σου επι­τρέ­πει να βλέπεις επι­δερ­μικά τα πράγ­ματα. Η ευθύνη είναι μεγάλη. Υπάρ­χουν άνθρω­ποι οι οποίοι αγαπούν την Ελλάδα και κυριο­λε­κτικά κρέ­μο­νται από τα χείλη σου όταν μιλάς. Ενδια­φέ­ρο­νται για την ιστορία και τον πολι­τι­σμό και θέλουν να τον ζήσουν από κοντά. Το συναντώ συχνά αυτό.

Εφόσον λοιπόν μας απο­κα­λούν πρε­σβευ­τές του του­ρι­σμού, θα πρέπει να φρο­ντί­ζει διαρκώς η πολι­τεία να θωρα­κί­ζει τον κλάδο μας.

Στη σημε­ρινή εποχή υπάρ­χουν βέβαια άλλου είδους προ­κλή­σεις. Υπάρ­χουν τα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, και του­ρι­στικά σάιτ, όπου αναρ­τώ­νται διάφορα σχόλια-κακόβουλα πολλές φορές-τα οποία παρα­κο­λου­θούν χρήστες απ’ όλο τον κόσμο. Πώς μπο­ρείτε να το δια­χει­ρι­στείτε αυτό;

Είναι πολύ εύκολο για τον οποιον­δή­ποτε να γράψει οτι­δή­ποτε. Έχει συμβεί σε μία-δύο περι­πτώ­σεις κάποιοι χρήστες των δικτύων αυτών να σχο­λιά­σουν αρνη­τικά συνά­δελ­φους, επειδή έτυχε να μην τους αρέσει η εκδρομή, επειδή θεώ­ρη­σαν ακριβή την τιμή κοκ. Τα γραπτά μένουν και ανα­πα­ρά­γο­νται…

Η αλήθεια είναι ότι τα σχόλια είναι κυρίως θετικά και φανε­ρώ­νει το υψηλό επίπεδο των επαγ­γελ­μα­τιών ξεναγών. Θα σας αναφέρω ένα χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα… Μεγάλος τουρ οπε­ρέι­τορ οργά­νωνε εκδρο­μές με καρα­βά­κια για Λίνδο και Χάλκη, όπου τα γκρουπ συνό­δευαν tour leader… Από τον Σεπτέμ­βρη όμως ξεκί­νησε να προ­σφέ­ρει οργα­νω­μέ­νες εκδρο­μές με ξεναγό και μέσα σε 40 μέρες άλλαξαν τα αρνη­τικά σχόλια. Στις εκδρο­μές που υπήρχε παροχή υπη­ρε­σιών από ξεναγό, οι επι­σκέ­πτες ήταν ευχα­ρι­στη­μέ­νοι.

Κοι­τάξτε, από αυτή τη δουλειά ζούμε και δεν τη βλέ­πουμε επι­πό­λαια. Αφή­νουμε τα όποια προ­βλή­ματα υπάρ­χουν εκτός λεω­φο­ρείου και επι­κε­ντρω­νό­μα­στε στο έργο μας. Ακόμη και ό,τι στραβό μπορεί να υπάρχει στη δια­δρομή ξέρουμε να το χει­ρι­στούμε. Δεν παρέ­χουμε μόνο πλη­ρο­φο­ρίες για τον τόπο, προ­στα­τεύ­ουμε τον τόπο, όταν χρεια­στεί. Ξεναγοί οι οποίοι μετέ­φε­ραν αρνη­τικά πράγ­ματα για το νησί, έθεσαν οι ίδιοι τον εαυτό τους στο περι­θώ­ριο. Δεν μπορείς να είσαι αρνη­τικά δια­κεί­με­νος απέ­να­ντι στον προ­ο­ρι­σμό ως ξεναγός, είναι δύσκολο!

Το γεγονός ότι στην ηγεσία της Πανελ­λή­νιας Ομο­σπον­δίας Ξεναγών, βρί­σκε­ται Ροδίτης, ενι­σχύει τη θέση του τοπικού σωμα­τείου;

Αν μη το άλλο απο­δει­κνύει ότι είμαστε ένα ισχυρό σωμα­τείο. Δεν θέλω να πω ότι είμαστε κάτι ιδιαί­τερο. Όλοι οι συνά­δελ­φοι παλεύ­ουν για τα ίδια πράγ­ματα. Είμαστε όμως ένα ενεργό σωμα­τείο με μία αυξη­μένη δυνα­μική. Ο Νίκος Ξυλου­ράς, βρί­σκε­ται επάξια στη θέση του προ­έ­δρου της πανελ­λή­νιας ομο­σπον­δίας και είμαι βέβαιος ότι θα αντε­πε­ξέλ­θει με το παρα­πάνω στα καθή­κο­ντά του.

Πλέον το ποδό­σφαιρο τι θέση έχει στη ζωή σας;

Το όνειρό μου από παιδί ήταν να γίνω ποδο­σφαι­ρι­στής. Δεν τα κατά­φερα, αν και ήμουν καλός. Μετά ήθελα να γίνω προ­πο­νη­τής… Έχω ακόμη περι­θώ­ρια γι’ αυτό. Το ποδό­σφαιρο το έχω πάντα στην καρδιά μου, είναι το άθλημα που αγαπάω. Με στε­νο­χω­ρεί όμως το ελλη­νικό ποδό­σφαιρο. Το έχω ζήσει εκ των έσω και το γνωρίζω καλά. Με τα τελευ­ταία γεγο­νότα μπορεί να φανε­ρώ­θηκε σε κάποιο βαθμό η πραγ­μα­τική του εικόνα.

Ειδικά όταν δεις πώς λει­τουρ­γούν τα πράγ­ματα στο εξω­τε­ρικό, κατα­λα­βαί­νεις πόσο άγριο μπορεί να είναι το ελλη­νικό ποδό­σφαιρο.