Προσέφυγαν στον Αρειο Πάγο δύο ομόφυλοι που είχαν παντρευτεί στην Τήλο

Ενώ­πιον του Αρεί­ου Πάγου προ­σέ­φυ­γαν χθες, με αί­τη­μα την αναί­ρε­ση της υπ’ αριθμ. 83/2011 τε­λε­σί­δι­κης απο­φά­σε­ως του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου με την οποία είχε κρι­θεί ο γάμος τους ανυ­πό­στα­τος, δύο ομό­φυ­λοι που πα­ντρεύ­τη­καν στην Τήλο.

Με την αί­τη­ση αναί­ρε­σης, που χει­ρί­ζε­ται ο δι­κη­γό­ρος κ. Φ. Κω­στό­που­λος, οι κ.κ. Oλγα-Mαρία Kαρ­πο­δί­νη του Bασι­λεί­ου 45 ετών και Eυαγ­γε­λία Bλάμη του Kων­στα­ντί­νου 48 ετών, κά­τοι­κοι Aθηνών, ζη­τούν συ­γκε­κρι­μέ­να από το ανώ­τα­το ακυ­ρω­τι­κό δι­κα­στή­ριο να ανα­θε­ω­ρή­σει την τε­λε­σί­δι­κη από­φα­ση και να απορ­ρί­ψει ως ουσία αβά­σι­μη την ανα­γνω­ρι­στι­κή αγωγή που είχε ασκή­σει ο πρώην Ει­σαγ­γε­λέ­ας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου κ. Γ. Οι­κο­νό­μου.

Στις αγω­γές του ο ει­σαγ­γε­λέ­ας με­τα­ξύ άλλων ανέ­φε­ρε ότι «τόσο το ελ­λη­νι­κό Σύ­νταγ­μα στο άρθρο 21 αυτού, το οποίο ανα­φέ­ρε­ται στην οι­κο­γέ­νεια, στον γάμο, στη μη­τρό­τη­τα και την παι­δι­κή ηλι­κία, τα οποία τε­λούν υπό την προ­στα­σία του κρά­τους, όσο και οι δια­τά­ξεις οι οποί­ες ανα­φέ­ρο­νται στον γάμο του Οι­κο­γε­νεια­κού Δι­καί­ου του Αστι­κού μας Κώ­δι­κα στα άρθρα 1350 έως 1371 δεν πε­ριέ­χουν ορι­σμό της έν­νοιας του γάμου, την οποία όμως θε­ω­ρούν γνω­στή και πα­ρα­πέ­μπουν στις επι­κρα­τού­σες στην κοι­νω­νία βα­σι­κές αντι­λή­ψεις για τον προσ­διο­ρι­σμό της, σύμ­φω­να με τις οποί­ες ως γάμος νο­εί­ται η ένωση ενός άνδρα με μια γυ­ναί­κα, σύμ­φω­να με τον τύπο που ορί­ζει ο νόμος».

Οι ομό­φυ­λοι υπο­στη­ρί­ζουν ότι ο γάμος τε­λέ­στη­κε νό­μι­μα και αφού ακο­λου­θή­θη­καν όλες οι νό­μι­μες δια­δι­κα­σί­ες.

Στην αί­τη­ση αναί­ρε­σης επι­ση­μαί­νουν ει­σα­γω­γι­κά τα εξής:

«Εί­μα­στε γυ­ναί­κες Eλλη­νί­δες και φυ­σι­κά πρό­σω­πα του ίδιου φύλου. Απο­φα­σί­σα­με μετά από μια μα­κρό­χρο­νη, σο­βα­ρή, μό­νι­μη και στα­θε­ρή σχέση που στη­ρί­ζε­το στο σε­βα­σμό, στην αγάπη, στο συ­ναί­σθη­μα και αφού δο­κι­μά­σα­με τις προ­σω­πι­κές μας σχέ­σεις στο χρόνο, δια­μέ­νο­ντας επί αρ­κε­τά χρό­νια συ­νε­χώς στο ίδιο σπίτι και δια­θέ­το­ντας κοινά οι­κο­νο­μι­κά και δη­μιουρ­γώ­ντας κοι­νούς στό­χους για το μέλ­λον, απο­φα­σί­σα­με να επι­ση­μο­ποι­ή­σου­με την σχέση που ήδη εί­χα­με και να λά­βο­με την ίδια προ­στα­σία της πο­λι­τεί­ας, όπως όλοι οι υπό­λοι­ποι πο­λί­τες της χώρας μας.

Έτσι, στη­ρι­ζό­με­νοι στην ισό­τη­τα όλων των πο­λι­τών (άρθρο 4 του Σ) ανε­ξαρ­τή­τως φύλου και σε­ξουα­λι­κού προ­σα­να­το­λι­σμού και αφού η ελ­λη­νι­κή νο­μο­θε­σία μας πα­ρεί­χε την δυ­να­τό­τη­τα να συ­νά­ψο­με γάμο, δια­θέ­το­ντας όλα τα τυ­πι­κά στοι­χεία και τις νό­μι­μες προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την σύ­να­ψή του, ζη­τή­σα­με άδεια γάμου από τον νό­μι­μο εκ­πρό­σω­πο του κρά­τους (δή­μαρ­χο Τήλου), ο οποί­ος ερευ­νώ­ντας την αί­τη­σή μας από πλευ­ράς νο­μι­μό­τη­τας και μετά και την σύμ­φω­νη γνώμη του νο­μι­κού του συμ­βού­λου, μας την πα­ρεί­χε.

Συ­γκε­κρι­μέ­να συ­νυ­πο­βά­λα­με η κα­θε­μία μας χω­ρι­στά προς τον ανω­τέ­ρω δή­μαρ­χο την υπεύ­θυ­νη δή­λω­ση του άρ­θρου 5 ν.1599/1986, στην οποία δη­λώ­σα­με ότι δεν συ­ντρέ­χει στο πρό­σω­πό μας κα­νέ­να από τα κω­λύ­μα­τα που ανα­φέ­ρο­νται στα άρθρα 1350, 1351, 1352, 1354, 1356, 1357 και 1360 του Α.Κ. και ότι εί­μα­στε μό­νι­μοι κά­τοι­κοι Τήλου. Η δή­λω­σή μας έγινε νό­μι­μα και εμπρό­θε­σμα, ενώ­πιον δύο μαρ­τύ­ρων και ο δή­μαρ­χος Τήλου εξέ­δω­σε την με αριθμ. 2183/30.05.2008 σχε­τι­κή νό­μι­μη άδεια τε­λέ­σε­ως πο­λι­τι­κού γάμου.

Έτσι στις 03/06/2008 τε­λέ­στη­κε ο γάμος μας στο Δη­μαρ­χείο της Τήλου και ο δή­μαρ­χος Τήλου συ­νέ­τα­ξε την με αριθμ. 2/3.6.2008 δή­λω­ση τέ­λε­σης πο­λι­τι­κού γάμου που υπο­γρά­φη­κε και από τους πα­ρα­στα­θέ­ντες μάρ­τυ­ρες Κ. Κα­ρα­πέ­τρο και Γ. Βαλ­λια­νά­το καθώς και την με αριθμ. 3/2008 λη­ξιαρ­χι­κή πράξη γάμου.

Στη συ­νέ­χεια αμέ­σως μετά κο­ρυ­φαί­οι πο­λι­τεια­κοί πα­ρά­γο­ντες της εκτε­λε­στι­κής εξου­σί­ας (ο τότε Υπουρ­γός Δι­καιο­σύ­νης) και της δι­κα­στι­κής εξου­σί­ας (ο τότε Ει­σαγ­γε­λέ­ας του Αρεί­ου Πάγου) προ­έ­βη­σαν σε δη­λώ­σεις υπό την επί­ση­μη ιδιό­τη­τά τους περί δήθεν ανυ­πό­στα­του γάμου ή περί ακυ­ρό­τη­τάς του, υπο­κα­θι­στώ­ντας την δι­κα­στι­κή εξου­σία και τα μόνα αρ­μό­δια να απο­φα­σί­σουν γι­΄αυ­τό δι­κα­στή­ρια.

Μετά το «κλίμα» που δη­μιουρ­γή­θη­κε από κο­ρυ­φαί­ους πο­λι­τεια­κούς πα­ρά­γο­ντες ο αναι­ρε­σί­βλη­τος υπό την ιδιό­τη­τά του ως Ει­σαγ­γε­λέ­ας Πρω­το­δι­κών Ρόδου άσκη­σε την από 24.6.2008 Ανα­γνω­ρι­στι­κή Αγωγή του ενα­ντί­ον μας και κατά του δη­μάρ­χου Τήλου κ. Ανα­στα­σί­ου Αλι­φέ­ρη, που κα­τα­τέ­θη­κε στο Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με αριθμ. κατάθ. 821/25.06.2008, ζη­τώ­ντας να ανα­γνω­ρι­στεί ως ανυ­πό­στα­τος και ανύ­παρ­κτος ο με­τα­ξύ μας ανω­τέ­ρω γάμος που τε­λέ­σθη­κε στο Δη­μαρ­χείο Τήλου από τον τρίτο των τότε ενα­γο­μέ­νων δή­μαρ­χο Τήλου αφού εμείς (οι τότε ενα­γό­με­νες και νυν αναι­ρε­σεί­ου­σες) εί­μα­στε άτομα του ιδίου φύλου (γυ­ναί­κες).

Το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου εκ­δί­κα­σε στις 04.12.2008 την πιο πάνω αγωγή μετά από την με αριθμ. 1204/06.10.2008 κλήση του ενά­γο­ντος – αναι­ρε­σι­βλή­του για συ­ζή­τη­ση και εξέ­δω­σε την με αριθμ. 114/2009 ορι­στι­κή από­φα­σή του. Η από­φα­ση αυτή απέρ­ρι­ψε την αγωγή ως προς τον τρίτο ενα­γό­με­νο δή­μαρ­χο Τήλου ως απα­ρά­δε­κτη και έκανε δεκτή κατά τα λοιπά την αγωγή σε βάρος μας, ανα­γνώ­ρι­σε δε ότι ο γάμος μας που τε­λέ­σθη­κε στην Τήλο στις 03.06.2008 είναι ανυ­πό­στα­τος.

Στη συ­νέ­χεια ασκή­σα­με την από 02.09.2009 έφεσή μας με αριθμ. εκθ. καταθ. 283/2009 κατά της πρω­τό­δι­κης ορι­στι­κής από­φα­σης με αριθμ. 114/2009 ενώ­πιον του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου και η οποία εκ­δι­κά­στη­κε στις 14.01.2011 και το Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου εξέ­δω­σε την προ­σβαλ­λο­μέ­νη τε­λε­σί­δι­κη από­φα­σή του με αριθμ. 83/2011, για την οποία ανα­φέ­ρο­με πα­ρα­κά­τω ανα­λυ­τι­κά και με την οποία αφού έκανε τυ­πι­κά δεκτή την έφεσή μας κατά του αναι­ρε­σι­βλή­του και κατά της ανω­τέ­ρω πρω­τό­δι­κης από­φα­σης, την απέρ­ρι­ψε επί της ου­σί­ας.

Η από­φα­ση αυτή του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου δη­μο­σιεύ­θη­κε στις 12.04.2011 και δεν μας έχει κοι­νο­ποι­η­θεί μέχρι και σή­με­ρα, ούτε και εμείς την κοι­νο­ποι­ή­σα­με ου­δέ­πο­τε στον αντί­δι­κο Ει­σαγ­γε­λέα και ως εκ τού­του η πα­ρού­σα Αί­τη­ση Αναί­ρε­σής μας ασκεί­ται νό­μι­μα και εμπρό­θε­σμα εντός της τριε­τούς προ­θε­σμί­ας (η 12.04.2014 είναι Σάβ­βα­το)».

Με­τα­ξύ άλλων ως αναι­ρε­τι­κούς λό­γους της από­φα­σης του Εφε­τεί­ου προ­βάλ­λουν ότι πα­ρα­βί­α­σε τα άρθρα 1372 εδ. γ ΑΚ και 1367 ΑΚ, τα άρθρα 8 και 12 της ΕΣΔΑ και το άρθρο 23 παρ. 1 και 2 του ΔΣΑΠΔ, τα οποία έχουν υπερ­νο­μο­θε­τι­κή ισχύ σύμ­φω­να με το άρθρο 28 παρ.1 του Συ­ντάγ­μα­τος.