Εντυπωσίασε η Παιδική- Νεανική Χορωδία του Δήμου Ρόδου

Εντυ­πω­σια­κή ήταν η πα­ρου­σία της ΠΑΙ­ΔΙ­ΚΗΣ – ΝΕ­Α­ΝΙ­ΚΗΣ ΧΟ­ΡΩ­ΔΙΑΣ ΔΗΜΟΥ ΡΟΔΟΥ στη συ­ναυ­λία με τίτλο : «ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡ­ΔΙΑ ΑΚΟΥΣ ΚΑ­ΛΥ­ΤΕ­ΡΑ», που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε το Σάβ­βα­το 11 Δε­κεμ­βρί­ου 2012, στο Δη­μο­τι­κό Θέ­α­τρο, με ορ­γα­νω­τή τον Δη­μο­τι­κό Ορ­γα­νι­σμό Πο­λι­τι­σμού Αθλη­τι­σμού Ρόδου , υπό την διεύ­θυν­ση του Γιώρ­γου Σα­κελ­λα­ρί­δη.

Ας «δούμε» πιο ανα­λυ­τι­κά το «φιλμ» αυτής της συ­ναυ­λί­ας.

Επει­δή από την αρχή το­νί­στη­κε από τον μα­έ­στρο ότι, «σή­με­ρα θα είναι άλλη μια πρόβα για τη χο­ρω­δία…», απο­σκο­πώ­ντας φυ­σι­κά στο να με­τρια­στεί το άγχος των παι­διών που συμ­με­τεί­χαν, ο Λε­ω­νί­δας Σα­κελ­λα­ρί­δης, στε­νός συ­νερ­γά­της του Γιώρ­γου Σα­κελ­λα­ρί­δη στην δου­λειά που γί­νε­ται στην Παι­δι­κή Νε­α­νι­κή Χο­ρω­δία Δήμου Ρόδου, ξε­κί­νη­σε κά­νο­ντας με τα παι­διά ασκή­σεις φω­νη­τι­κής για το «ζέ­στα­μα» των φωνών!

Και να που τα τρα­γού­δια ξε­κί­νη­σαν! Πρώτο το , «Τι να είναι τα βι­βλία», σε μου­σι­κή Δη­μή­τρη Ιωσήφ και ποί­η­ση Γιώρ­γου Σα­κελ­λα­ρί­δη.

Η Χο­ρω­δία τρα­γού­δη­σε τότε με­τα­ξύ άλλων στί­χων και τους πα­ρα­κά­τω:

Μήπως πα­λά­τια φω­τει­νά

να είναι τα βι­βλία,

με ανοι­χτά πα­ρά­θυ­ρα

στη γνώση στη σοφία; ………………….

Στη συ­νέ­χεια ακού­στη­καν στί­χοι από το ποί­η­μα της Ελέ­νης Γιαν­να­τσού­λια με τίτλο: «ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΗΣ ΓΡΑΜ­ΜΑ­ΤΙ­ΚΗΣ», τρα­γου­δι­σμέ­νοι πάνω στη μου­σι­κή του τρα­γου­διού «Κα­ρα­γκιό­ζης» του Διο­νύ­ση Σαβ­βό­που­λου, με την επι­σή­μαν­ση πως δεν υπάρ­χει λόγος να φο­βό­μα­στε τα λάθη αφού αυτά συχνά λει­τουρ­γούν σαν «φίλοι» και «δά­σκα­λοι» μας. Να λοι­πόν τι τρα­γού­δη­σαν τα παι­διά, στην πρώτη στρο­φή του τρα­γου­διού:

Κείνο που με τρώει, κι είμαι ένα παι­δά­κι

Είναι που δεν συγ­χω­ρείς ούτε ένα λα­θά­κι.

Κόκ­κι­νο στυλό στην ορ­θο­γρα­φία

Πάλι λάθος έκα­νες φω­νά­ζει η κυρία………………….

Τρίτο στη σειρά πα­ρου­σιά­στη­κε το εξαι­ρε­τι­κό βαλς αριθ­μός 2 του Ρώσου συν­θέ­τη Ντι­μί­τρι Σο­στα­κό­βιτς, όπου προ­σαρ­μό­στη­καν τα πα­ρα­κά­τω λόγια. (Ω! τι χαρά να χο­ρεύ­ου­με βαλς παρέα – ω! τι χαρά η ζωή περνά πιο ωραία – Στρο­φές σαν κά­νου­με με το ρυθμό- αγκα­λιά στου ου­ρα­νού την πίστα πε­τά­με- στου ου­ρα­νού μέσα την αγκα­λιά- ναι, στου ου­ρα­νού μέσα την αγκα­λιά!)

Ακο­λού­θη­σαν το τρα­γού­δι: «Ονει­ρέ­ψου…» που ανα­δει­κνύ­ει το ότι αν ονει­ρευό­μα­στε έναν κα­λύ­τε­ρο εαυτό μπο­ρού­με να το πε­τύ­χου­με. (Στη ζωή αν όνει­ρα θα κά­νεις-θα ‘ναι πάντα, πάντα πιο καλά! Ονει­ρέ­ψου λοι­πόν και μη φο­βά­σαι- κι όλο κοίτα, κοίτα πιο ψηλά!…..)

Τα τρα­γού­δια που ακο­λού­θη­σαν, «Η μαρ­γα­ρί­τα Μα­γιο­πού­λα» των Μίκη Θε­ο­δω­ρά­κη – Ιά­κω­βου Κα­μπα­νέλ­λη και «Για την Ελένη» των Μάνου Χα­τζι­δά­κι-Νίκου Γκά­στου, συ­γκί­νη­σαν βαθιά το ακρο­α­τή­ριο της συ­ναυ­λί­ας.

Και να που ήρθε η σειρά των Μπή­τλς με το «Κί­τρι­νο Υπο­βρύ­χιο». Τα παι­διά το τρα­γού­δη­σαν κι αυτό πολύ όμορ­φα.

Η Παι­δι­κή –Νε­α­νι­κή Χο­ρω­δία Δήμου Ρόδου , υπό την διεύ­θυν­ση του δα­σκά­λου της Γιώρ­γου Σα­κελ­λα­ρί­δη και με την συμ­με­το­χή του Δη­μή­τρη Ιωσήφ στο πιάνο, των Λε­ω­νί­δα Σα­κελ­λα­ρί­δη και Δη­μή­τρη Βαβλά στο βιολί, πα­ρου­σί­α­σε από­σπα­σμα από την όπερα του Μό­τσαρτ, «Μα­γι­κός Αυλός». Και σ’ αυτό το τρα­γού­δι –όπως και σε όλο το ρε­περ­τό­ριο της συ­ναυ­λί­ας – συ­νέ­πρα­ξαν με τον κα­λύ­τε­ρο τρόπο, τέσ­σε­ρα κο­ρί­τσια από την Πει­ρα­μα­τι­κή Χο­ρω­δία Δήμου Ρόδου. Οι: Λένα Σίρ­μου, Εμ­μα­νου­έλ­λα Πίπη, Μένη Τσα­γκά­ρη, Μαρία Κα­ρα­φέ­ρη.

Το άτυπο πρώτο μέρος της συ­ναυ­λί­ας τε­λεί­ω­σε με το νέ­γρι­κο (σπι­ρί­τσουαλ) Χρι­στου­γεν­νιά­τι­κο τρα­γού­δι, “Go tell it on the mountain”.

Η δεύ­τε­ρη ενό­τη­τα της συ­ναυ­λί­ας ξε­κί­νη­σε με το , «Πες μου πως μπορώ να σε βοη­θή­σω»,που δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται το θέμα της εν­συ­ναί­σθη­σης. Μετά ακού­στη­κε το τρα­γού­δι, «Ση­μαία μας η φιλία!»

Και να που ήρθε η σειρά του γνω­στού Ρό­διου τρα­γου­δι­στή, Γιάν­νη Πα­πα­θε­ο­δώ­ρου που είχε και αυτός μια σπου­δαία πα­ρου­σία. Εκτός από τα Χρι­στου­γεν­νιά­τι­κα τρα­γού­δια που τρα­γού­δη­σε μόνος του και με τα παι­διά, είπε – σε πρώτη εκτέ­λε­ση- και το τρα­γού­δι των Δη­μή­τρη Ιωσήφ και Γιώρ­γου Σα­κελ­λα­ρί­δη, με τίτλο. «Να’ χεις χέρια ν’ αγα­πά­νε.», που ξε­κι­νά έτσι:

Να χεις χέρια που να δί­νουν,

Ν’ αγκα­λιά­ζουν, ν’ αγα­πούν

Κι όχι χέρια που θυ­μώ­νουν,

Που φο­βί­ζουν ,που χτυ­πούν!

Να χεις χέρια για φιλία,

Χέρια που να συ­μπο­νούν

Κι όχι χέρια που μα­λώ­νουν,

Που πλη­γώ­νουν, που πο­νούν!…………………….

Το «νήμα» των τρα­γου­διών πήραν οι: Εμ­μα­νου­έλ­λα Πίπη (Πιάνο-φωνή) και η Μένη Τσα­γκά­ρη (Φωνή), που τρα­γού­δη­σαν πολύ-πολύ όμορ­φα, το «τρα­γού­δι για τα δι­καιώ­μα­τα των παι­διών όλου του κό­σμου!»

Κι απ’ αυτή την συ­ναυ­λία δεν τα κα­τά­φε­ρε να λεί­ψει και «Ο πρί­γκι­πας Λε­μό­νης!» μια που τον ζή­τη­σαν και τον από­λαυ­σαν όλα τα παι­διά , αλλά και οι με­γά­λοι!

Με τα πρό­σω­πα των μελών της ΠΑΙ­ΔΙ­ΚΗΣ – ΝΕ­Α­ΝΙ­ΚΗΣ ΧΟ­ΡΩ­ΔΙΑΣ ΔΗΜΟΥ ΡΟΔΟΥ και εκεί­να των υπό­λοι­πων συ­ντε­λε­στών (μα­έ­στρου -τρα­γου­δι­στών- μου­σι­κών) να λά­μπουν, και τους ακρο­α­τές να χει­ρο­κρο­τούν θερμά, έλαβε τέλος αυτή η πολύ- πολύ όμορ­φη συ­ναυ­λία!