Καλάθια και συμφωνίες

Ακούν οι πο­λί­τες για τον ει­σα­γό­με­νο πλη­θω­ρι­σμό, αλλά τους καίει η τσέπη τους. Μικρή ση­μα­σία έχει αν ακρί­βεια υπάρ­χει και στο εξω­τε­ρι­κό –που όντως υπάρ­χει. Λίγη ση­μα­σία έχει και το πού οφεί­λο­νται οι ανα­τι­μή­σεις και ποιος τε­λι­κά «κλέ­βει» ποιον. Αρ­χί­ζουν από τον πα­ρα­γω­γό, που επι­κα­λεί­ται ανα­τι­μή­σεις σε λι­πά­σμα­τα, ζω­ο­τρο­φές και ρεύμα και φτά­νουν με μια ωραία αλυ­σί­δα  ως το τε­λι­κό θύμα, εμάς τους κα­τα­να­λω­τές. Αυ­ξή­θη­κε λέει, το πε­τρέ­λαιο κί­νη­σης και γι’ αυτό το μα­τσά­κι μαϊ­ντα­νό πήγε από 50 στα 70 λεπτά –τι ακού­με! Θα εντα­τι­κο­ποι­η­θούν λέει, οι έλεγ­χοι. Λες και απέ­δω­σαν ποτέ. Η ατάκα «έχου­με κάνει 1000% πε­ρισ­σό­τε­ρους ελέγ­χους από όσες έκανε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ»  μάλ­λον χα­μό­γε­λα προ­κα­λεί, ακού­γο­ντας από τη άλλη πως δια­θέ­σι­μοι γι’ αυτό το τσου­νά­μι είναι 70 ελεγ­κτές, αλλά «θα προ­σλά­βου­με». Στο με­τα­ξύ ο κό­σμος πη­γαί­νει στο σου­περ­μάρ­κετ, στο κρε­ο­πω­λείο και στον φούρ­νο, βάζει βεν­ζί­νη και πε­τρέ­λαιο κί­νη­σης, ανε­βο­κα­τε­βαί­νει τον διά­δρο­μο με τους πά­γκους της λαϊ­κής αγο­ράς και βγά­ζει συ­μπε­ρά­σμα­τα. Η ακρί­βεια στα τρό­φι­μα είναι κάτι που δεν φαί­νε­ται να έχει απα­σχο­λή­σει όσο πρέ­πει αυ­τούς που πρέ­πει –εκτός και αν θε­ω­ρού­με το ευ­χο­λό­γιο του «κα­λα­θιού του νοι­κο­κυ­ριού» κάτι πε­ρισ­σό­τε­ρο από μια καλή ιδέα του τομέα της πο­λι­τι­κής επι­κοι­νω­νί­ας. Και τούτο με ένα είδος «συμ­φω­νί­ας κυ­ρί­ων» που δεν έχει και τόσο καλή προϊ­στο­ρία στην Ελ­λά­δα πε­ρα­σμέ­νων δε­κα­ε­τιών. Μια συμ­φω­νία ότι τα συ­γκε­κρι­μέ­να προ­ϊ­ό­ντα θα παίρ­νουν αύ­ξη­ση, αλλά…λι­γό­τε­ρη. Όλα αυτά, βέ­βαια, με προ­σο­χή ώστε το κα­λά­θι να μην γίνει γνω­στό ως «του φτω­χού», πράγ­μα που θα δη­μιουρ­γού­σε την λάθος εντύ­πω­ση.