Στο προσκήνιο πάλι η επανασύσταση του Ο.Α.Π.Δ.Δ.

Την επα­να­σύ­σταση του Οργα­νι­σμού Δια­χεί­ρι­σης Ακί­νη­της Περιου­σίας του Δημο­σίου Δωδε­κα­νή­σου, ειση­γή­θηκε xθες σε ομιλία του, σε εκδή­λωση του Ροδια­κού Δικτύου για την Υπε­ρά­σπιση και Δίκαιη Δια­χεί­ριση της Δημό­σιας Περιου­σίας, στο Εργα­τικό Κέντρο Ρόδου, ο προϊ­στά­με­νος της νομικής υπη­ρε­σίας του Δήμου Ρόδου κ. Θ. Παπα­γε­ωρ­γίου.

Στόχος της εκδή­λω­σης, που δεν είχε πάντως την ανα­με­νό­μενη αντα­πό­κριση από το κοινό, είναι φορείς και πολίτες να συν-διαμορφώσουν τους τρόπους με τους οποίους θα υπε­ρα­σπι­στούν τα δημόσια και κοι­νω­νικά αγαθά στο νησί της Ρόδου.

Ο κ. Παπα­γε­ωρ­γίου πρό­τεινε συγκε­κρι­μένα τη σύσταση ειδικού τοπικού φορέα για την αξιο­ποί­ηση και δια­χεί­ριση της ακί­νη­της περιου­σίας του Δημο­σίου.

Όπως τόνισε, με την ενσω­μά­τωση της Δωδε­κα­νή­σου στον εθνικό κορμό, αρχικά η κτη­θείσα ακίνητη περιου­σία από το Ελλη­νικό Δημόσιο, δυνάμει της Συν­θή­κης Ειρήνης του 1947 κατά «διαδοχή» των Ιταλών κατα­κτη­τών (απο­γραμ­μένη επ’ ονόματί τους στο Κτη­μα­το­λό­γιο εν πολλοίς αυθαι­ρέ­τως και βιαίως) δεν περι­ήλθε στην ενιαία διοί­κηση και δια­χεί­ριση με τη λοιπή ακίνητη περιου­σία του Δημο­σίου υπό το Υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών.

Αντί­θετα αρχικά παρέ­μεινε στην εξουσία του Γενικού Διοι­κητή Δωδε­κα­νή­σου (άρθρο 2 Ν.Δ. 218/1947) και στη συνέ­χεια περι­ήλθε στη διοί­κηση και δια­χεί­ριση του εδρεύ­ο­ντας στη Ρόδο φορέα (Ν.Π.Δ.Δ.) με την επω­νυ­μία «Οργα­νι­σμός Ακι­νή­του Περιου­σίας του Δημο­σίου εν Δωδε­κα­νήσω», ο ιδρυ­τι­κός νόμος του οποίου προ­έ­βλεπε επίσης τα έσοδα από τη δια­χεί­ριση της περιου­σίας να δια­τί­θε­νται απο­κλει­στικά στη Δωδε­κά­νησο προς εκτέ­λεση έργων κοινής ωφέ­λειας και του­ρι­στι­κής χρη­σι­μό­τη­τας και για την ανέ­γερση λαϊκών κατοι­κιών (άρθρα 1 – 5 Ν. 2100/1952).

Στη συνέ­χεια όμως με το Ν.Δ. 195/1973 (επί δικτα­το­ρίας) καταρ­γή­θηκε ο Ο.Α.Π.Δ.Δ και η διοί­κησή του περι­ήλθε στο Ελλη­νικό Δημόσιο, δηλαδή αρχικά στο Υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών και στη συνέ­χεια στη «Κτη­μα­τική Εται­ρεία του Δημο­σίου Α.Ε.» (Ν. 973/1979) και πλέον στην «Εται­ρεία Ακι­νή­των Δημο­σίου Α.Ε.» (ΚΥΑ ΔΕΑ/1162069/28-11-2011).

Ο κ. Παπα­γε­ωρ­γίου τόνισε ότι η επα­να­σύ­σταση του Ο.Α.Π.Δ.Δ είναι μείζον ζήτημα και από νομική άποψη (ακόμη και διε­θνούς και συνταγ­μα­τι­κού δικαίου) και βέβαια και από πολι­τική και απαιτεί διεκ­δί­κηση με συντο­νι­σμέ­νες δράσεις όλων των φορέων της αυτο­διοί­κη­σης, επι­με­λη­τη­ρίων, κομ­μά­των, επι­στη­μο­νι­κών οργα­νώ­σεων κ.λ.π. υπό την ενιαία επίσης υπο­στή­ριξη όλων των βου­λευ­τών της Δωδε­κα­νή­σου.

Έχει δε ως θέμα απα­σχο­λή­σει και στο παρελ­θόν τις Δημο­τι­κές Αρχές και το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο, χωρίς όμως συνέ­χεια δράσεων, αφού, απαι­τεί­ται η παρα­πάνω συντο­νι­σμένη δράση για νομο­θε­τική επίλυση του ζητή­μα­τος.

Η πολι­τική της εκποί­η­σης ακι­νή­των του δημο­σίου, όπως τόνισε ο κ. Παπα­γε­ωρ­γίου, συναντά έντονες αντι­δρά­σεις, διότι έρχεται σε κατά­φωρη σύγκρουση με τις αρχές της βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης και της επι­κου­ρι­κό­τη­τας που διέπουν τις κατα­στα­τι­κές αρχές της Ελλη­νι­κής Πολι­τείας (Σύνταγμα) και της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης (Συν­θή­κες).

Τις αρχές δηλαδή που προ­βάλ­λουν την ανα­γκαιό­τητα αφενός μεν της άσκησης εκείνων μόνο των επι­τρε­πο­μέ­νων πολι­τι­κών και πράξεων ανά­πτυ­ξης που δεν βλά­πτουν το περι­βάλ­λον , αφε­τέ­ρου δε την ανα­γκαιό­τητα επι­δί­ω­ξης λήψης των διοι­κη­τι­κών απο­φά­σεων, από εκείνα τα θεσμικά όργανα που βρί­σκο­νται πιο κοντά στους πολίτες, δηλαδή την Αυτο­διοί­κηση.

Ο κ. Παπα­γε­ωρ­γίου έκανε ειδική μνεία στους προ­βλη­μα­τι­σμούς για την παρα­βί­αση των παρα­πάνω αρχών και την έλλειψη κάθε ουσια­στι­κής αντα­πό­κρι­σης της κεντρι­κής διοί­κη­σης στη γενι­κευ­μένη αντί­δραση των τοπικών αρχών και φορέων αλλά και στο ιδιό­μορφο καθε­στώς των ακι­νή­των που φέρο­νται ως ιδιο­κτη­σία του Δημο­σίου στη Ρόδο, των ακι­νή­των δηλαδή που είναι κατα­γε­γραμ­μένα στο Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου ως ακίνητη περιου­σία του Δημο­σίου, προ­σεγ­γί­ζο­ντας το ζήτημα στην ιστορική-νομική διά­σταση του.

Τόνισε μεταξύ άλλων τα εξής:

«Η Ελλη­νική Βουλή ψήφισε νόμο (Ν. 2100/1952) με τον οποίο η διοί­κηση και γενικά η δια­χεί­ριση των δημο­σίων ακι­νή­των στη Δωδε­κά­νησο, περι­ήλθε απο­κλει­στικά σε εδρεύ­ο­ντα στη Ρόδο φορέα, τον «Οργα­νι­σμό Ακί­νη­της Περιου­σίας του Δημο­σίου στη Δωδε­κά­νησο» (Ο.Α.Π.Δ.Δ.).

Ο νόμος αυτός προ­έ­βλεπε  (άρθρο 2 Ν.2100/1952) ότι τα έσοδα από τη δια­χεί­ριση της περιου­σίας δια­τί­θε­νται απο­κλει­στικά στη Δωδε­κά­νησο προς εκτέ­λεση έργων κοινής ωφέ­λειας και του­ρι­στι­κής χρη­σι­μό­τη­τας και για την ανέ­γερση λαϊκών κατοι­κιών.

Δηλαδή από τις παρα­πάνω δια­τά­ξεις συνά­γε­ται καθαρά ότι το Ελλη­νικό Δημόσιο, απο­δέ­χε­ται ουσια­στικά ότι η φερό­μενη ως ιδιο­κτη­σία του στα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου και στη Ρόδο ειδι­κό­τερα, στε­ρεί­ται επαρ­κούς ιστο­ρι­κής και νομικής θεμε­λί­ω­σης, τέτοιας που να της επι­τρέ­πει την ευθεία υπαγωγή και ενσω­μά­τωση της με τη λοιπή ακίνητη περιου­σία και την απόλυτη επ’ αυτής εξουσία του κράτους.

Έκρινε δηλαδή ορθά και δίκαια η Ελλη­νική Πολι­τεία ότι με τη θεσμο­θέ­τηση του Ο.Α.Π.Δ.Δ.  επέρ­χε­ται πράγ­ματι εθνική,  ηθική και νομικά ορθή απο­κα­τά­σταση και δικαί­ωση των αγώνων, των στε­ρή­σεων και των θυσιών του Δωδε­κα­νη­σια­κού Λαού, ανά τους αιώνες της σκλα­βιάς. Διότι έτσι πράγ­ματι τα ακίνητα που μετα­βί­βα­σαν στο Ελλη­νικό Δημόσιο οι κατα­κτη­τές ουσια­στικά απο­δί­δο­νται στη διοί­κηση και δια­χεί­ριση ολό­κλη­ρου πλέον του κοι­νω­νι­κού συνόλου των Δωδε­κα­νη­σίων, καθώς όπως προ­α­να­φέρ­θηκε ο Ο.Α.Π.Δ.Δ. ορί­σθηκε ως εδρεύων στη Δωδε­κά­νησο (Ρόδο) αυτο­διοι­κού­με­νος δωδε­κα­νη­σια­κός οργα­νι­σμός (άρθρο 27 του Ν.3200/1955) τα έσοδα και οι σκοποί του οποίου απο­βαί­νουν σε όφελος των Δωδε­κα­νη­σίων και μόνο.

Ατυχώς όμως και αιφ­νι­δίως, όπως είναι γνωστό επί δικτα­το­ρίας  χωρίς λόγο και αιτία καταρ­γή­θηκε ο Ο.Α.Π.Δ.Δ. (Ν.Δ. 195/3-10-1973). Έτσι η δια­χεί­ριση της ακί­νη­της περιου­σίας του Δημο­σίου στη Δωδε­κά­νησο, περι­ήλθε στο Υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών, ενο­ποιού­μενη με αυτήν όλης της λοιπής επι­κρά­τειας.

Περαι­τέρω παρά την επάνοδο της δημο­κρα­τίας το 1974, όχι μόνο η ελλη­νική πολι­τεία δεν απο­κα­τέ­στησε την προ­α­να­φε­ρό­μενη αυταρ­χική, άδικη και συγκε­ντρω­τική πράξη της δικτα­το­ρίας κατά της Δωδε­κα­νή­σου, αλλά τη δια­τή­ρησε, ανα­θέ­το­ντας ενιαία με τη λοιπή επι­κρά­τεια τη δια­χεί­ριση της «περιου­σίας του Δημο­σίου» στη Δωδε­κά­νησο στην «Κτη­μα­τική Εται­ρεία του Δημο­σίου», δηλαδή κεντρικό φορέα που για τη δια­χεί­ριση όλης της περιου­σίας του ίδρυσε το Δημόσιο με έδρα την Αθήνα (Ν.973/1979).

Επίσης ορί­σθηκε το προϊόν από την εκποί­ηση και δια­χεί­ριση των δημό­σιων ακι­νή­των στη Δωδε­κά­νησο, να δια­τί­θε­ται για την εκτέ­λεση κοι­νω­φε­λών έργων στην Δωδε­κά­νησο (άρθρο 7 του Ν.973/1979).

Αυτό δεν ορί­σθηκε όμως μόνο για τη Δωδε­κά­νησο, με την ίδια διάταξη, ορί­σθηκε επίσης ότι και το προϊόν από την εκποί­ηση και δια­χεί­ριση της – ελά­χι­στης ενα­πο­μεί­να­σας – «ανταλ­λά­ξι­μης» δημό­σιας ακί­νη­της περιου­σίας (την προ­ερ­χό­μενη δηλαδή κατά διαδοχή από τις συν­θή­κες με την Τουρκία για τη Θεσ­σα­λία, Ήπειρο, Μακε­δο­νία, Κρήτη, Λέσβο, Λήμνο κ.λ.π.) θα δια­τί­θε­ται απο­κλει­στικά για την απο­κα­τά­σταση των αστών προ­σφύ­γων που προ­έρ­χο­νται από ανταλ­λαγή των ελλη­νο­τουρ­κι­κών πλη­θυ­σμών».

Ο κ. Παπα­γε­ωρ­γίου κατα­λή­γει συμπε­ρα­σμα­τικά στα εξής:

«Εχουμε την άποψη ότι με ένδικα μέσα κατά των πράξεων εκποί­η­σης, τόσο ενώπιον των Ελλη­νι­κών όσο και των Ευρω­παϊ­κών Δικα­στη­ρίων, (ακόμη και στο Ευρω­παϊκό Δικα­στή­ριο των Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των), όχι απλώς συντρέ­χουν πολλές πιθα­νό­τη­τες για ν’ ανα­στα­λούν και ν’ ακυ­ρω­θούν οι δια­δι­κα­σίες εκποί­η­σης για τις οποίες στην αρχή ανα­φερ­θή­καμε, αλλά με βάση το ιστο­ρικό του ζητή­μα­τος και τις νομικές πτυχές του, όλη πλέον η κάθε είδους  (αστική – μη αστική), δημόσια και ιδιω­τική περιου­σία του Δημο­σίου στη Ρόδο, με το σημε­ρινό καθε­στώς διοί­κη­σης και δια­χεί­ρι­σης αυτής από την Κ.Ε.Δ. θα βρεθεί σε του­λά­χι­στον δύσκο­λους, αν όχι αξε­πέ­ρα­στους νομι­κούς και δικα­στι­κούς ατρα­πούς, με όλες τις κάθε είδους  συνέ­πειες που αυτό συνε­πά­γε­ται, συνέ­πειες, που ο καθένας μπορεί να φαντα­σθεί και να υπο­θέ­σει.

Πιστεύ­ουμε ωστόσο ότι προη­γου­μέ­νως με δια­βή­ματα προς τον Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας, τον Πρω­θυ­πουργό, τον Πρόεδρο της Βουλής, τους Αρχη­γούς των Κομ­μά­των, τους αρμό­διους Υπουρ­γούς και τους Δωδε­κα­νή­σιους Βου­λευ­τές,  πρέπει να κατα­δει­χθεί το ζήτημα στις παρα­πάνω δια­στά­σεις του, προ­κει­μέ­νου  να γίνει κατα­νοητό το μέγεθος του, ν’ ανα­στα­λούν άμεσα οι κάθε είδους εκποι­ή­σεις δημο­σίων ακι­νή­των στη Δωδε­κά­νησο και στη Ρόδο ειδι­κό­τερα, που συνε­χί­ζει να επι­χει­ρεί η Κ.Ε.Δ., τελικά δε να ληφθούν οι κατάλ­λη­λες νομο­θε­τι­κές πρω­το­βου­λίες για την επα­να­σύ­σταση του Οργα­νι­σμού Ακί­νη­της Περιου­σίας του Δημο­σίου στη Δωδε­κά­νησο,  του δωδε­κα­νη­σια­κού δηλαδή φορέα διοί­κη­σης και δια­χεί­ρι­σης των δημό­σιων ακι­νή­των στα νησιά μας,  που  είχε συστα­θεί με τον Ν.2100/1952 και καταρ­γή­θηκε με το Ν.Δ. 195/1973».