Σβήνει σιγά – σιγά το ενδιαφέρον για το παραδοσιακό ροδίτικο σανδάλι

• Οι χι­λιά­δες πω­λή­σεις ημε­ρη­σί­ως, αντι­κα­τα­στά­θη­καν από εμπο­ρεύ­μα­τα που μέ­νουν να σκο­νί­ζο­νται στα ράφια

Χά­θη­κε από τους επι­σκέ­πτες της Ρόδου το εν­δια­φέ­ρον για τα πα­ρα­δο­σια­κά, δερ­μά­τι­να σαν­δά­λια. Τα αρ­χαιο­ελ­λη­νι­κού τύπου υπο­δή­μα­τα, που κά­πο­τε απο­τε­λού­σαν ένα από τα πιο πε­ρι­ζή­τη­τα εμπο­ρι­κά προ­ϊ­ό­ντα στην αγορά του νη­σιού, σή­με­ρα βρί­σκο­νται στα αζή­τη­τα.

Ει­δι­κό­τε­ρα, ήταν πάντα έκ­δη­λος ο εν­θου­σια­σμός των Σκαν­δι­να­βών και γε­νι­κό­τε­ρα των βο­ρειο­ευ­ρω­παί­ων, κάθε φορά που βρι­σκό­ντου­σαν ενώ­πιον των σαν­δα­λιών, που είχαν το φυ­σι­κό χρώμα του δέρ­μα­τος (βα­κέ­τα). Ηταν εκα­το­ντά­δες τα ζευ­γά­ρια σαν­δά­λια που που­λιό­ντου­σαν κάθε μέρα. Οι ίδιοι οι «δερ­μα­τά­δες» της Ρόδου εξη­γούν ότι «δεν προ­λα­βαί­να­με να φτιά­χνου­με πα­πού­τσια. Εί­χα­με στη δού­λε­ψή μας αρ­κε­τό κόσμο, που όλοι έφτια­χναν σάν­δα­λα. Βα­κέ­τες για τους Σκαν­δι­να­βούς, χρώμα ασημί για τους Εβραί­ους και χρυσό για τους τσιγ­γά­νους. Ακόμα και οι τσιγ­γά­νοι αγό­ρα­ζαν με τις ντου­ζί­νες τα σάν­δα­λα, που άφη­ναν ελεύ­θε­ρα τα δά­κτυ­λα στα πόδια».

Οι τιμές για τα δερ­μά­τι­να, αρ­χαιο­ελ­λη­νι­κά σαν­δά­λια κυ­μαι­νό­ντου­σαν γύρω από τις 1000 έως 3000 δραχ­μές, με την πρώτη ύλη και την ερ­γα­σία να κο­στί­ζουν πε­ρί­που 400 δραχ­μές.

Η έλευ­ση του ευρώ ανέ­τρε­ψε τα πάντα. Το ζευ­γά­ρι σαν­δά­λια, από τη μια στιγ­μή στην άλλη άλ­λα­ξε τιμή και από 1000 δραχ­μές το πιο φθηνό, ξε­κί­νη­σε να που­λιέ­ται ένα­ντι 15 ευρώ, ενώ εκεί­να που επω­λού­ντο ένα­ντι 3000 δραχ­μών, αμέ­σως εκτι­νά­χθη­καν στα 45 ευρώ.

Η αλ­λα­γή στις τιμές έγινε αι­σθη­τή στους τε­λι­κούς κα­τα­να­λω­τές, ωστό­σο χρειά­σθη­κε η πα­ρέ­λευ­ση μιας ολό­κλη­ρης δε­κα­ε­τί­ας ώστε ο κλά­δος να πε­ριέλ­θει σε πλήρη μα­ρα­σμό.

Σή­με­ρα, 15 χρό­νια μετά την έλευ­ση του Ευρώ, τα δερ­μά­τι­να σαν­δά­λια έχουν πια πε­ριο­ρι­σμέ­νη πα­ρα­γω­γή. Αγο­ρα­στές είναι οι ίδιοι οι Ελ­λη­νες, οι οποί­οι με τη σειρά τους τα με­τα­ποιούν και τα δια­κο­σμούν, μήπως και μπο­ρέ­σουν να τα δια­θέ­σουν ως ένα κα­λαί­σθη­το αξε­σουάρ για το κα­λο­καί­ρι.

Οι έμπο­ροι της του­ρι­στι­κής αγο­ράς ανα­φέ­ρουν ότι «πια το εν­δια­φέ­ρον για τα δερ­μά­τι­να σαν­δά­λια είναι πε­ριο­ρι­σμέ­νο. Εξάλ­λου, είναι πια γνω­στό ότι στη Ρόδο έχουν απο­μεί­νει μόνο ελά­χι­στοι πραγ­μα­τι­κοί μά­στο­ρες, που παίρ­νουν το δέρμα και το κά­νουν σαν­δά­λι. Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι έμπο­ροι αγο­ρά­ζουν τα έτοι­μα που έρ­χο­νται από την Κίνα». Μά­λι­στα, η ακο­λου­θού­με­νη δια­δι­κα­σία πα­ρα­γω­γής και ει­σα­γω­γής εμπε­ριέ­χει ένα σο­βα­ρό ζή­τη­μα για τα ελ­λη­νι­κά προ­ϊ­ό­ντα. Είναι γνω­στό ότι με­γά­λοι χον­δρέ­μπο­ροι αγο­ρά­ζουν το δέρμα στην Ελ­λά­δα, το απο­στέλ­λουν με δελ­τίο απο­στο­λής στην Κίνα, όπου κα­τα­σκευά­ζο­νται τα σαν­δά­λια, τα πα­πού­τσια, οι ζώνες, οι τσά­ντες και ακο­λού­θως με­τα­ποι­η­μέ­να εμπο­ρεύ­μα­τα ει­σά­γο­νται και σφρα­γί­ζο­νται ως πα­ρα­γό­με­να στην Ελ­λά­δα «Made in Greece». Το φαι­νό­με­νο αυτό δεν είναι μόνο ελ­λη­νι­κό, αλλά αγ­γί­ζει ένα με­γά­λο μέρος των δερ­μα­τί­νων ειδών της Ιτα­λί­ας, της Γαλ­λί­ας και της Ισπα­νί­ας.

Ετσι, από είδος πρώ­της γραμ­μής, που με μικρό πο­σο­στό κέρ­δους συ­ντη­ρού­σε εκα­το­ντά­δες οι­κο­γέ­νειες στη Ρόδο, σή­με­ρα το πα­ρα­δο­σια­κό, ρο­δί­τι­κο σαν­δά­λι έχει πε­ρά­σει στο πε­ρι­θώ­ριο και οι πω­λή­σεις του ικα­νο­ποιούν μόνο ένα μικρό αριθ­μό εμπό­ρων και ελά­χι­στο αριθ­μό μα­στό­ρων.