Το Κρατίδιο του Καρακόνερου – Άρθρο του Θωμάγγελου Μιχαλάκη

Γρά­φει ο: Θω­μάγ­γε­λος Μι­χα­λά­κης, γραμ­μα­τέ­ας Π.Ο. Δωδ/νήσου της πο­λι­τι­κής κί­νη­σης “Δη­μιουρ­γία, Ξανά!” και υπο­ψή­φιος το­πι­κός σύμ­βου­λος Ρόδου με το συν­δυα­σμό ΡΟ.ΔΗ. του Χατζή Χα­τζηευ­θυ­μί­ου.

Το Κρα­τί­διο του Κα­ρα­κό­νε­ρου

Η ζωή των κα­τοί­κων γύρω από τον κα­ταυ­λι­σμό των Ρομά στο Κα­ρα­κό­νε­ρο έχει γίνει αφό­ρη­τη.

Η ασχή­μια δε μπο­ρεί άλλο να κρυ­φτεί.

Οι φω­τιές δυ­να­μώ­νουν και οι κλο­πές αυ­ξά­νο­νται.

Στο γκέτο του καρ­νά­γιου, πρω­τα­γω­νι­στεί η εξα­θλί­ω­ση και η πα­ρα­νο­μία.

Η ανοχή των κα­τοί­κων και ο φόβος μπερ­δεύ­ο­νται τρα­γι­κά.

Αρ­νού­μαι, να μπω στον κύκλο του μί­σους, που κά­ποιοι σκό­πι­μα κα­τα­σκεύ­α­σαν.

Θεωρώ πως έφθα­σε η ώρα των απο­φά­σε­ων.

Κάθε σο­βα­ρή κου­βέ­ντα για την πο­λι­τι­κή σχε­τι­κά με τους γύ­φτους, τσιγ­γά­νους, ρομά, ή όπως αλ­λιώς θέ­λε­τε, πρέ­πει να ξε­κι­νά­ει από το ερώ­τη­μα: είναι δυ­να­τή η νο­μα­δι­κή ζωή στην πυ­κνο­κα­τοι­κη­μέ­νη Ευ­ρώ­πη;

Η απά­ντη­ση, προ­φα­νώς, είναι ΟΧΙ, γρά­φει ο Θάνος Τζή­με­ρος σε ένα άρθρο του και συ­νε­χί­ζει:

“Η νο­μα­δι­κή ζωή προ­ϋ­πο­θέ­τει αχα­νείς εκτά­σεις, οι­κο­νο­μι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα της επο­χής του κυ­νη­γού – τρο­φο­συλ­λέ­κτη, και αραιές δια­κρι­τι­κές επα­φές με τους ορ­γα­νω­μέ­νους οι­κι­σμούς, έτσι ώστε ο ένας τύπος ζωής να μην ενο­χλεί τον άλλον. Προ­ϋ­πο­θέ­τει πο­τά­μι δίπλα, για να παίρ­νεις νερό και να πλέ­νε­σαι, ξυ­λεία δια­θέ­σι­μη για να έχεις ενέρ­γεια και, δυ­στυ­χώς, συ­νο­δεύ­ε­ται από με­γά­λη παι­δι­κή θνη­σι­μό­τη­τα και μέσο όρο ζωής τα 35.

Αυτός ο τύπος δια­βί­ω­σης είναι κα­θα­ρός ανα­χρο­νι­σμός. Δεν γί­νε­ται να ζεις νο­μα­δι­κά στη ση­με­ρι­νή Ελ­λά­δα, όπως δεν γί­νε­ται να κυ­κλο­φο­ρείς έφιπ­πος στην Ακα­δη­μί­ας ή να παί­ζεις μπάλα στην Πε­ντέ­λης που κά­πο­τε ήταν αλάνα. Πι­θα­νόν να είναι γοη­τευ­τι­κό, ρο­μα­ντι­κό ή να τρο­φο­δο­τεί φα­ντα­σιώ­σεις για ελευ­θε­ρία χωρίς χαρ­τιά, αριθ­μούς και υπο­χρε­ώ­σεις. Αλλά, σή­με­ρα, ΔΕΝ ΓΙ­ΝΕ­ΤΑΙ!

Από­δει­ξη ότι δεν δια­τη­ρή­θη­κε έτσι. Δίπλα στο τσα­ντή­ρι είναι παρ­κα­ρι­σμέ­να όχι κάρα με άλογα, αλλά “φτιαγ­μέ­νες” BMW και Κα­γιέν. Τα κα­λώ­δια που κλέ­βουν ρεύμα από τη ΔΕΗ τρο­φο­δο­τούν, εκτός από την ηλε­κτρι­κή κου­ζί­να, το πιάτο της ΝΟVA, και το στε­ρε­ο­φω­νι­κό στη δια­πα­σών. Κι η οι­κο­νο­μι­κή ζωή τους δεν είναι τα κο­πά­δια ή το κυ­νή­γι. Είναι ο χώρος που ξε­κι­νά­ει από την πα­ρα­οι­κο­νο­μία και επε­κτεί­νε­ται μέχρι το έγκλη­μα.

Ανα­με­νό­με­νο: όταν πε­ρι­θω­ριο­ποιείς όλη σου τη ζωή, πε­ρι­θω­ριο­ποιεί­ται και η οι­κο­νο­μι­κή σου δρα­στη­ριό­τη­τα.

Όμως, οι νο­μά­δες φέρ­νουν ψή­φους. Κι όποιοι έχουν ασχο­λη­θεί με τα κοινά, μπο­ρούν να σας πουν για τις συμ­φω­νί­ες που γί­νο­νται ανά­με­σα στις φυλές και τους υπο­ψή­φιους βου­λευ­τές. Συμ­φω­νί­ες που τη­ρού­νται μέχρι κε­ραί­ας, αφού οι εκλο­γές είναι μια μπίζ­να και για τα δύο μέρη.

Εκεί, οι νο­μά­δες ξε­περ­νούν σε τι­μιό­τη­τα τους άλ­λους, κα­νο­νι­κούς πε­λά­τες, που ψη­φί­ζουν με το μυαλό στον διο­ρι­σμό. Ο αρ­χη­γός είναι σαφής: εί­μα­στε τόσοι ψη­φο­φό­ροι στη φυλή, η ψήφος κάνει τόσο, τα έσκα­σες, τις πήρες. Κα­θα­ρές κου­βέ­ντες.

Και, φυ­σι­κά, υπάρ­χει συ­νέ­χεια. Η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, που δεν έχει ιδέα από ελ­λη­νι­κά συ­στή­μα­τα, δίνει, η αφε­λής, χρή­μα­τα για την εν­σω­μά­τω­ση των νο­μά­δων στον κοι­νω­νι­κό ιστό: τη στέ­γα­ση, την πε­ρί­θαλ­ψη, την εκ­παί­δευ­ση. Πού πη­γαί­νουν όλα αυτά; Στις τσέ­πες των μερών που έκα­ναν τη συμ­φω­νία.

Εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ έχουν εξα­φα­νι­στεί έτσι, χωρίς να γίνει το πα­ρα­μι­κρό.

Επει­δή και στην Ευ­ρώ­πη οι νο­μά­δες ψη­φί­ζουν με τον… πει­θαρ­χη­μέ­νο τρόπο που πε­ρι­γρά­ψα­με, κα­νέ­νας δεν απο­φά­σι­σε να αντι­με­τω­πί­σει το πρό­βλη­μα στην ουσία του.

Μόνο ο Σαρ­κο­ζί έκανε κάτι χα­ζο­μα­γκιές κι έδιω­ξε πολ­λούς Γάλ­λους νο­μά­δες, εφαρ­μό­ζο­ντας ου­σια­στι­κά τη δική τους λο­γι­κή: πετάω τα σκου­πί­δια στην αυλή του γεί­το­να.

Κα­νέ­νας δεν απο­φά­σι­σε να κοι­τά­ξει τον νο­μά­δα στα μάτια και να του πει: σε­βό­μα­στε την ιδιαι­τε­ρό­τη­τά σου. Αλλά και οι ιδιαι­τε­ρό­τη­τες οφεί­λουν να κι­νού­νται σε συ­γκε­κρι­μέ­νο πλαί­σιο. Μπο­ρείς, αν θέ­λεις, να ζεις σε αντί­σκη­νο. Αλλά θα είναι σε ορ­γα­νω­μέ­νο χώρο με απο­χέ­τευ­ση, πα­ρο­χές νερού και ρεύ­μα­τος που θα πλη­ρώ­νεις γι’ αυτές.

Θα έχεις ΑΦΜ και θα στέλ­νεις τα παι­διά σου στο σχο­λείο. Θα δέ­χε­σαι προ­γεν­νη­τι­κό έλεγ­χο. (Η με­σο­γεια­κή αναι­μία, που σχε­δόν έχει εξα­λη­φθεί στον αστι­κό πλη­θυ­σμό, “θε­ρί­ζει” στους νο­μά­δες. Το κό­στος αντι­με­τώ­πι­σης της ασθέ­νειας σε ένα πά­σχο­ντα είναι πε­ρί­που 2000 ευρώ τον μήνα…). Έλα λοι­πόν να σχε­διά­σου­με μαζί τα επό­με­να βή­μα­τα.

Προ­σπά­θη­σε να πεί­σεις τους δι­κούς σου ότι δεν υπάρ­χει άλλος δρό­μος. Δεν θα σου χα­ρί­σω σπίτι να ζεις γιατί σε κα­νέ­ναν πο­λί­τη το κρά­τος δεν χα­ρί­ζει σπί­τια. Γιατί κι αν ακόμα σου το δώσω με το κλει­δί στο χέρι, θα ξη­λώ­σεις από υδραυ­λι­κά μέχρι κου­φώ­μα­τα για να τα που­λή­σεις, γιατί έτσι έμα­θες.

Θα σου δώσω όμως τη δυ­να­τό­τη­τα να το φτιά­ξεις. Ναι, είναι δύ­σκο­λο να εντα­χθείς σε ένα στυλ ζωής που έχει κι αυτό τα μύρια όσα στρα­βά κι ανά­πο­δα. Είναι δύ­σκο­λο να εμπι­στευ­θείς μια Πο­λι­τεία που δεν την εμπι­στεύ­ε­ται κα­νέ­νας πο­λί­της. Ξε­κι­νάς από με­γά­λη από­στα­ση. Αλλά δεν γί­νε­ται αλ­λιώς. Γι’ αυτό θα σε βοη­θή­σω.

Θα σε εκ­παι­δεύ­σω.

Θα σε διευ­κο­λύ­νω.

Θα ορίσω κοι­νω­νι­κούς λει­τουρ­γούς, γιατί ένα παιδί 16 χρο­νών δεν μπο­ρεί να διεκ­πε­ραιώ­σει με επι­τυ­χία το ρόλο του γο­νιού.

Θα ανα­θέ­σω σε ει­δι­κευ­μέ­νους “συν­δέ­σμους” να σε εξυ­πη­ρε­τούν στην επαφή σου με το κρά­τος και τη γρα­φειο­κρα­τία (μέχρι να την εξα­λεί­ψω και για όλους τους άλ­λους Έλ­λη­νες!).

Θα σου μάθω δε­ξιό­τη­τες για να βγά­ζεις τίμια το ψωμί σου.

Θα ξε­κι­νή­σω π.χ. από αυτό που κά­νεις ήδη: ανα­κύ­κλω­ση.

Θα σε εντά­ξω σε μια πα­ρα­γω­γι­κή αλυ­σί­δα.

Θα νοιώ­σεις χρή­σι­μος, ισό­τι­μος, απο­δο­τι­κός. Κι αν όχι τα παι­διά σου, τα εγ­γό­νια σου δεν θα ονο­μά­ζο­νται γύ­φτοι, τσιγ­γά­νοι, ρομά, ή όπως αλ­λιώς θέ­λε­τε, αλλά Έλ­λη­νες, όπως όλοι οι κά­τοι­κοι αυτής της χώρας. Με τα ίδια δι­καιώ­μα­τα και τις ίδιες υπο­χρε­ώ­σεις.

Πολ­λές οι­κο­γέ­νειες τσιγ­γά­νων αυτό το έχουν κάνει ήδη, χωρίς κρα­τι­κή βο­ή­θεια. Πάτε μια βόλτα στο Ζε­φύ­ρι και στο Με­νί­δι, να δείτε σπί­τια που ντρέ­πε­σαι να μπεις μέσα. Με μια ιδιό­τυ­πη εν­δε­χο­μέ­νως δια­κο­σμη­τι­κή αντί­λη­ψη, αλλά κα­νο­νι­κά σπί­τια.

Κά­ποιοι θα αντι­δρά­σουν, ει­δι­κά όσοι ζουν απο­κλει­στι­κά από το έγκλη­μα. Λυ­πά­μαι, αλλά, σ’ αυτές τις πε­ρι­πτώ­σεις θα εφαρ­μο­στεί ο νόμος, όχι επει­δή ανή­κουν σε άλλη φυλή, αλλά επει­δή εγκλη­μα­τούν.

Όμως, αυτές τις κου­βέ­ντες δεν τις κά­νου­με. Εί­μα­στε μια υπο­κρι­τι­κή κοι­νω­νία. Απο­φεύ­γου­με να δούμε το πρό­βλη­μα και πη­γαί­νου­με συ­νέ­χεια γύρω – γύρω. Γιατί είναι πιο εύ­κο­λο να λες τι φταί­ει, αλλά πολύ δύ­σκο­λο να πεις τι πρέ­πει να γίνει. Γιατί είναι βο­λι­κό να κα­τη­γο­ρείς τον κά­τοι­κο του Ασπρο­πύρ­γου για ρα­τσι­σμό, όταν ζεις στην Κη­φι­σιά.

Γιατί κα­νέ­νας πο­λι­τι­κός στην Ελ­λά­δα της με­τα­πο­λί­τευ­σης δεν ξε­κί­νη­σε να λύσει ένα πρό­βλη­μα που από τη φύση του χρειά­ζε­ται μα­κρο­χρό­νια στό­χευ­ση.

Πόσο τους ται­ριά­ζουν οι στί­χοι:

…και σα να ‘χασαν το δρόμο τους,

και μαζί μ’ αυτό σα να ‘χασαν

λίγο λίγο και την έγνοια,

λίγο λίγο και τη γνώμη,

κι ύστε­ρα και κάθε μνήμη,

κι ύστε­ρα και κάθ’ ελ­πί­δα,

και που δεν κρα­τού­σαν πίσω τους

και που μήτε ξά­νοι­γαν εμπρός

μια πα­τρί­δα.

Έχου­με πολλά να κά­νου­με από δω και μπρος σε πά­μπολ­λους το­μείς και πρέ­πει να τα κά­νου­με γρή­γο­ρα! Για να μπο­ρέ­σου­με να πούμε:

Απ’ τους κό­σμους του Αύριο

το μή­νυ­μα της νίκης εγώ σου φέρνω…

Είμαι η σάλ­πιγ­γα εγώ μιας Ανά­στα­σης…

Είναι, κι αυτοί και οι προη­γού­με­νοι, στί­χοι από τον Δω­δε­κά­λο­γο του Γύ­φτου του Πα­λα­μά. Δεν φα­ντά­ζο­μαι, για να μην χα­ρα­κτη­ρι­στεί ρα­τσι­στής, να πρέ­πει να τον με­το­νο­μά­σου­με σε Δω­δε­κά­λο­γο του Ρομά”;

Το ΡΟ.ΔΗ. του Χατζή Χα­τζηευ­θυ­μί­ου έχει ανα­λά­βει μια σαφή δέ­σμευ­ση απέ­να­ντι στους πο­λί­τες.

Η Ρόδος πρέ­πει να ξα­να­πά­ρει πίσω το Κα­ρα­κό­νε­ρο από αυ­τούς που θέ­λουν να το γκε­το­ποι­ή­σουν και να το με­τα­τρέ­ψουν σε θύ­λα­κα ασυ­λί­ας για την τέ­λε­ση πα­ρα­βα­τι­κών πρά­ξε­ων.

Η θέση μας αυτή είναι αδια­πραγ­μά­τευ­τη.