• Ο 64χρονος κατηγορούμενος, που είχε καταδικαστεί πρωτοδίκως σε ποινή φυλάκισης 3 ετών με μερική έκτιση 6 μηνών, ανέβαλε χθες την υπόθεση για την 8η Μαϊου 2026, ενώ στο βάθος παραμένει το φορτισμένο ιστορικό της διαδρομής του και η πολύκροτη υπόθεση χρηματοδοτήσεων Μ.Κ.Ο. που είχε προκαλέσει πανελλήνιο σάλο
Αναβλήθηκε χθες από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ρόδου η εκδίκαση της έφεσης που άσκησε 64χρονος ημεδαπός για την ακύρωση της πρωτόδικης καταδίκης του για μη καταβολή χρεών προς το Δημόσιο.
Η νέα ημερομηνία ορίστηκε για τις 8 Μαΐου 2026, μεταφέροντας χρονικά μια κρίσιμη δίκη που αναμένεται να κρίνει σε δεύτερο βαθμό μια πρωτόδικη καταδίκη με σαφές αποτύπωμα, τόσο στο ποινικό σκέλος όσο και στη δημόσια εικόνα της υπόθεσης.
Ο 64χρονος έχει συνδεθεί στο παρελθόν με υποθέσεις που είχαν πυροδοτήσει έντονη δημοσιότητα, πολιτικές αναφορές και δικαστικές διαδρομές με πολλαπλά επίπεδα, από χρηματοδοτήσεις προγραμμάτων αποναρκοθέτησης μέχρι καταγγελίες, εντάλματα και σφοδρές αντιδικίες.
Σε πρώτο βαθμό, από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Ρόδου, ο 64χρονος Έλληνας είχε καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης 3 ετών, με μερική έκτιση της ποινής 6 μηνών.
Το κατηγορητήριο, τα όρια του νόμου και το ποσό των 885.987,91 €
Η υπόθεση αφορά στην πράξη της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο, όπως τυποποιείται στο άρθρο 25 παρ. 1 στοιχ. β του Ν. 1882/1990. Στον πυρήνα της κατηγορίας βρίσκεται ότι στη Ρόδο, στις 01.11.2022, με πρόθεση καθυστέρησε την πληρωμή βεβαιωμένων χρεών προς το Δημόσιο, τα οποία είχαν βεβαιωθεί στις αρμόδιες δημόσιες οικονομικές υπηρεσίες, και το συνολικό ύψος τους, μαζί με τόκους και προσαυξήσεις μέχρι την ημερομηνία σύνταξης του πίνακα χρεών, υπερέβαινε όχι μόνο το ποσό των 100.000 €, αλλά και το ποσό των 200.000 €, ενώ η καθυστέρηση αφορούσε χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των 4 μηνών.
Το ειδικότερο ποσό που αναφέρεται είναι 885.987,91 €, βεβαιωμένο από τη ΔΟΥ Ρόδου, με την κατηγορία να παραπέμπει σε συνημμένο πίνακα χρεών.
Οι θέσεις που είχε προβάλει στον πρώτο βαθμό
Στον πρώτο βαθμό, ο 64χρονος Έλληνας είχε υποστηρίξει ότι δεν πληρούται το γνωστικό στοιχείο της υποκειμενικής υπόστασης του αδικήματος. Η γραμμή αυτή, όπως παρουσιάστηκε, κινήθηκε γύρω από τον ισχυρισμό ότι κατά τον χρόνο τέλεσης δεν είχε καμία γνώση για τη γέννηση της οφειλής, και ότι αν βρισκόταν σε καθεστώς ελευθερίας θα είχε καταθέσει άμεσα αίτηση πτώχευσης πριν καταστεί το ποσό ληξιπρόθεσμο, υποστηρίζοντας ότι στερήθηκε πρακτικά αυτό το δικαίωμα.
Παράλληλα, τέθηκε και ισχυρισμός περί εσφαλμένης ερμηνείας του άρθρου 25 του Ν. 1882/1990 ως προς το ποιος είναι το υποκείμενο του εγκλήματος σε περιπτώσεις οφειλών που συνδέονται με νομικά πρόσωπα ή ενώσεις προσώπων. Στο πλαίσιο αυτό, έγινε αναφορά στην ΜΚΟ του Διεθνούς Κέντρου Αποναρκοθέτησης με μορφή αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας, σε δημόσια σύμβαση με το Υπουργείο Εξωτερικών που ανάγεται στο 2000, και σε ερμηνευτική συζήτηση για το πότε και πώς μεταφέρεται ποινική ευθύνη σε φυσικά πρόσωπα που φέρουν ιδιότητες εκπροσώπησης.
Το πρωτόδικο δικαστήριο, απέρριψε την επιχειρηματολογία αυτή και προχώρησε σε καταδίκη, κρίνοντας ότι δεν αποδείχθηκαν οι ισχυρισμοί περί άγνοιας, ενώ στην αξιολόγηση ενσωματώθηκε και η θέση ότι οι ποινές επιβάλλονται, προκειμένου για αστικές εταιρείες, στους νόμιμους εκπροσώπους τους.
Το παρελθόν που βαραίνει την αίθουσα, η υπόθεση της ΜΚΟ
Αυτό που διαφοροποιεί την υπόθεση στο πεδίο της δημόσιας πρόσληψης είναι ότι ο 64χρονος δεν είναι ένας άγνωστος κατηγορούμενος. Το ιστορικό του έχει συνδεθεί με την πολύκροτη υπόθεση της οικονομικής διαχείρισης ΜΚΟ που είχε αναλάβει έργα αποναρκοθέτησης σε Βοσνία, Ιράκ και Λίβανο, υπόθεση που, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δημοσιοποιηθεί κατά καιρούς, συνδέθηκε με ποσά που φέρονται να έφταναν ή να ξεπερνούσαν τα 9.000.000 € και με καταγγελίες ότι κονδύλια που προορίζονταν για ανθρωπιστικό έργο διατέθηκαν σε άλλους σκοπούς.
Στο δημόσιο σκέλος της υπόθεσης είχαν ακουστεί βαριά ονόματα, είχε γίνει αναφορά στον τότε πρωθυπουργό κ. Γιώργο Παπανδρέου, σε στενό συνεργάτη του, και σε πολιτικές τριβές που έφτασαν να συζητούνται ως κομμάτι ενός ευρύτερου προβλήματος, πώς χρηματοδοτούνταν ΜΚΟ, τι έλεγχοι γίνονταν, ποιος βεβαίωνε, ποιος ενέκρινε, ποιος εκταμίευε, ποιος είχε την ευθύνη να αποτρέψει τη ζημία.
Η υπόθεση αποτέλεσε ορόσημο που άνοιξε την πόρτα για να ερευνηθούν και άλλες χρηματοδοτήσεις, με αποτέλεσμα να αναδειχθεί μια γενικότερη συζήτηση περί διαφάνειας, ελέγχων, διαδικασιών και λογοδοσίας. Ο 64χρονος είχε καταδικαστεί μάλιστα σε πολυετή κάθειρξη για την υπόθεση αυτή. Ειχε βρεθεί στο προσκήνιο και για το ό,τι είχε διενεργηθεί κατ’ οίκον έρευνα στην Ιαλυσό ύστερα από καταγγελία σχετική με όπλο, καταγραφές για άδειες οπλοφορίας, την εμπλοκή αστυνομικών υπηρεσιών και την κατάληξη της προκαταρκτικής εξέτασης, που είχε τεθεί στο αρχείο με αιτιολογία ότι δεν προέκυψαν ενδείξεις τέλεσης αδικήματος. Μάλιστα είχε ασκήσει και αγωγή κακοδικίας σε Εισαγγελικό Λειτουργό.
Η υπόθεση της ΜΚΟ Διεθνές Κέντρο Αποναρκοθέτησης
Σύμφωνα με όσα είχαν προκύψει από τις έρευνες και τη δικαστική πορεία, η ΜΚΟ είχε λάβει κονδύλια που συνδέθηκαν με έργα αποναρκοθέτησης σε Βοσνία Ερζεγοβίνη, Ιράκ και Λίβανο, σε περίοδο που τοποθετείται από το 2000 έως το 2004, με το συνολικό ύψος των χρηματοδοτήσεων να έχει παρουσιαστεί ως ποσό που έφτανε τα 9.000.000 €.
Το κατηγορητήριο και οι σχετικές αναφορές μιλούσαν για εκταμιεύσεις χωρίς την τήρηση βασικών προϋποθέσεων του νόμου και των συμβάσεων, όπως εγκρίσεις από τις οικείες πρεσβείες, ουσιαστική πιστοποίηση προόδου και ολοκλήρωσης του έργου και πλήρεις διαδικασίες ελέγχου παραστατικών.
Παράλληλα, είχε περιγραφεί ότι η προβλεπόμενη οικονομική συμμετοχή της ίδιας της ΜΚΟ στο κόστος των προγραμμάτων δεν καλυπτόταν όπως όφειλε, ενώ εμφανίστηκαν καταγγελίες και στοιχεία για τεχνάσματα που απέδιδαν ως συμμετοχή της οργάνωσης ποσά που υποτίθεται ότι είχαν καταβληθεί ως μισθοί σε αλλοδαπούς εργαζόμενους και στη συνέχεια «επέστρεφαν» ως δωρεές, χωρίς να καταχωρίζονται κανονικά στα βιβλία. Στο ίδιο πλαίσιο είχε αποτυπωθεί η εικόνα ότι μέρος των κονδυλίων κατέληξε σε δαπάνες άσχετες με τον ανθρωπιστικό σκοπό, με την υπόθεση να περιγράφεται δημόσια ως παράδειγμα μετατροπής της αποναρκοθέτησης σε πεδίο αθέμιτων ωφελημάτων.
Η δικαστική κατάληξη, όπως καταγράφηκε, περιέλαβε βαριές ποινές κάθειρξης για εμπλεκόμενα πρόσωπα, με αναφορά σε καταδίκες 16 ετών για τον ιδρυτή και πρόεδρο της ΜΚΟ, 14 ετών για τότε πρέσβη, και 12 ετών για άλλον τότε πρέσβη, ενώ για συνεργάτη του τότε πρωθυπουργού αναφέρθηκε ότι αθωώθηκε, καθώς δεν αποδείχθηκε η εμπλοκή του.
Οι ποινές αυτές, πέρα από το καθαρά ποινικό τους βάρος, αποτυπώθηκαν στη δημόσια σφαίρα ως τομή, επειδή έδωσαν στην υπόθεση χαρακτήρα εμβληματικού σκανδάλου που ξεπέρασε τα στενά όρια μιας δικογραφίας και άνοιξε συζήτηση για το πώς εγκρίνονταν, παρακολουθούνταν και ελέγχονταν χρηματοδοτήσεις ΜΚΟ με κρατικό χρήμα.
