Η Σύμη της Δωροθέας Μερκούρη

Ένα πράγ­μα ξέρω όταν φτάνω στη Σύμη και το κα­ρά­βι στρί­βει για να μπει στο προ­στα­τευ­μέ­νο της λι­μά­νι: νιώθω ότι έφτα­σα σε ένα μα­γι­κό μέρος της Ιτα­λι­κής Ρι­βιέ­ρας. Είναι χρω­μα­τι­στή με πα­στέλ χρώ­μα­τα, έτσι ακρι­βώς όπως την έφτια­ξαν οι Ιτα­λοί με τη νε­ο­κλασ­σι­κή αρ­χι­τε­κτο­νι­κή του ’50. Φαί­νε­ται να είχε τη δική της τύχη και δεν άλ­λα­ξε, πα­ρα­μέ­νο­ντας ίδια, γι’ αυτό και μου θυ­μί­ζει τόσο έντο­να το Positano ή ένα μικρό λι­μα­νά­κι της Νό­τιας Ιτα­λί­ας. Πέ­ρα­σα πολλά παι­δι­κά κα­λο­καί­ρια στην πα­ρα­λία του Αγίου Γε­ωρ­γί­ου με το ζεστό κα­τα­πρά­σι­νο νερό, συ­ζη­τώ­ντας με την παι­δι­κή μου φίλη πάνω σ’ ένα φου­σκω­τό στρω­μα­τά­κι στη μέση της θά­λασ­σας, καθώς η Σύμη δεν έχει σχε­δόν κα­θό­λου αέρα, υπάρ­χει μια υπέ­ρο­χη ηρε­μία πα­ντού και το άκου­σμα των τζι­τζι­κιών διαρ­κεί μέχρι τη νύχτα. Τα βρά­δια στο λι­μα­νά­κι με το νό­στι­μο συ­μια­κό γα­ρι­δά­κι είναι μα­γι­κά. Ένα μέρος που αγαπώ είναι το εκ­κλη­σά­κι της Αγίας Μα­ρί­νας, χτι­σμέ­νο πάνω στον βράχο που μα­ζεύ­ει πάνω του όλο τον κόσμο που θέλει να κάνει θε­α­μα­τι­κές βου­τιές ή να τρα­βή­ξει τη φω­το­γρα­φία του κα­λο­και­ριού. Στη Σύμη έγινα φίλη με όλο τον κόσμο. Το βράδυ κα­τε­βαί­νουν όλοι στο λι­μα­νά­κι και δεν γί­νε­ται, αφού τους βλέ­πεις όλη την ημέρα, να μη τους χαι­ρε­τάς μετά. Το νησί είναι τόσο μικρό που ευ­νο­ού­νται οι γνω­ρι­μί­ες.

Οπωσ­δή­πο­τε αξί­ζει να πας στη Μονή του Αρ­χαγ­γέ­λου Μι­χα­ήλ του Πα­νορ­μί­τη στο ομώ­νυ­μο χωριό. Μπο­ρείς να νοι­κιά­σεις για λίγο ένα δω­μα­τιά­κι μέσα στο μο­να­στή­ρι και να ζή­σεις μια μο­να­δι­κή εμπει­ρία.

Στη Σύμη, αν έχεις αντο­χές και κου­ρά­γιο, καλό είναι να περ­πα­τή­σεις μέχρι το πάνω χωριό για να δεις μια άλλη ζωή που εμένα του­λά­χι­στον φέρ­νει μνή­μες από τη Νά­πο­λη του Vittorio De Sica. Σκά­λες κι ανα­πα­λαιω­μέ­να σπί­τια φτιαγ­μέ­να με σε­βα­σμό στα παλιά σχέ­δια και τε­χνι­κές. Είχα την τύχη να μείνω σ’ ένα από αυτά με τα ανα­γεν­νη­σια­κά τα­βά­νια και τα κα­θο­λι­κά αγ­γε­λά­κια που συ­να­ντά­με συ­νή­θως στα ιτα­λι­κά μου­σεία.

Δεν ξέρω γιατί αγαπώ τόσο πολύ αυτό το νησί. Το γε­γο­νός ότι είμαι μισή Ελ­λη­νί­δα και μισή Ιτα­λί­δα κάνει, νο­μί­ζω, αυτό τον τόπο ιδα­νι­κό για να μη νο­σταλ­γώ καμία από τις δυο μου πα­τρί­δες!