Αν. Κορινθίου: «Γινήκαμε ξαφνικά η γενιά του καναπέ και του τηλεχειριστηρίου»

«Εχου­με χάσει το χα­μό­γε­λό μας, την ελ­πί­δα μας και την πίστη πως κάτι μπο­ρεί να αλ­λά­ξει. Οι άν­θρω­ποι δεν τολ­μούν να μπουν σε ένα ψη­φο­δέλ­τιο ώστε να με­τά­σχουν ενερ­γά στην πο­λι­τι­κή ή δεν μπο­ρούν να απο­φα­σί­σουν ποιους θα επι­λέ­ξουν. Ο κό­σμος δη­λα­δή νιώ­θει πως δεν υπάρ­χει αύριο και έχει πα­ραι­τη­θεί. Αυτή η νο­ο­τρο­πία πρέ­πει να αλ­λά­ξει».

Αυτό υπο­γραμ­μί­ζει, σε συ­νέ­ντευ­ξή της στη «δ», η υπο­ψή­φια Πε­ρι­φε­ρεια­κή Σύμ­βου­λος με την πα­ρά­τα­ξη Αρ­χι­πέ­λα­γος Δη­μιουρ­γί­ας του κ. Γιάν­νη Μα­χαι­ρί­δη, συγ­γρα­φέ­ας κ. Ανα­στα­σία Κο­ριν­θί­ου.

Η κ. Α. Κο­ριν­θί­ου εξη­γεί πως ο κύ­ριος λόγος που απο­φά­σι­σε να ασχο­λη­θεί με τα κοινά ήταν το όραμα που της ενέ­πνευ­σε για την ανά­πτυ­ξη των 48 νη­σιών της Πε­ρι­φέ­ρειας ο κ. Γιάν­νης Μα­χαι­ρί­δης.

«Για μένα πρέ­πει να ομο­λο­γή­σω πως δεν ήταν εύ­κο­λη η από­φα­ση. Κα­τά­λα­βα όμως ότι ήρθε η στιγ­μή να πε­ρά­σω από τα λόγια στις πρά­ξεις και από την αντί­δρα­ση στη δράση», δη­λώ­νει η κ. Α. Κο­ριν­θί­ου.

Σε ερώ­τη­ση σχε­τι­κά με την απρο­θυ­μία των πο­λι­τών να με­τά­σχουν στις εκλο­γές η κ. Κο­ριν­θί­ου δη­λώ­νει: «Για μένα ο Έλ­λη­νας είναι ορι­σμός του μα­χη­τι­κού αν­θρώ­που. Με φο­βί­ζει όμως το γε­γο­νός ότι γί­να­με ξαφ­νι­κά η γενιά του κα­να­πέ και του τη­λε­χει­ρι­στη­ρί­ου που πα­ρα­κο­λου­θεί τα γε­γο­νό­τα μέσα από τα δελ­τία ει­δή­σε­ων και μετά λέει πως δεν θα σώσει τον κόσμο. Μέχρι σή­με­ρα λέ­γα­με πως θα σώ­σου­με όλο τον κόσμο. Τι έγινε και άλ­λα­ξε η ψυ­χο­σύν­θε­σή μας;».

Η συ­νέ­ντευ­ξη της κ. Α. Κο­ριν­θί­ου, ανα­λυ­τι­κά:

• Ποιοι ήταν οι λόγοι που σας ώθη­σαν να ασχο­λη­θεί­τε με την πο­λι­τι­κή, συμ­με­τέ­χο­ντας στο ψη­φο­δέλ­τιο του κ. Γιάν­νη Μα­χαι­ρί­δη;

Με ώθησε ο ίδιος ο κ. Γιάν­νης Μα­χαι­ρί­δης, ο οποί­ος, θεωρώ, πως μπο­ρεί να μου δώσει έμπνευ­ση και να με κάνει να πι­στέ­ψω σε ένα όραμα. Είναι ένας άξιος και ικα­νός τι­μο­νιέ­ρης για τα 48 νησιά του Αι­γαί­ου. Για μένα, πρέ­πει να ομο­λο­γή­σω, πως δεν ήταν εύ­κο­λη η από­φα­ση. Εγώ ασχο­λού­μαι με τη συγ­γρα­φή και ζω μέσα από τους ήρωές μου. Όταν κά­ποια στιγ­μή έμει­να μόνη με τον εαυτό μου σκέ­φθη­κα πως μέχρι τώρα πε­ρι­γρά­φω πως θα είναι ο κό­σμος μέσα από τα οκτώ βι­βλία που έχω γρά­ψει. Κα­τά­λα­βα δη­λα­δή πως ήρθε η στιγ­μή να πε­ρά­σω από τα λόγια στις πρά­ξεις και από την αντί­δρα­ση στη δράση.

• Πόσο εύ­κο­λο είναι για ένα νέο άν­θρω­πο να ασχο­λη­θεί με την πο­λι­τι­κή;

Δεν έχει να κάνει το θέμα με την ηλι­κία. Υπήρ­χαν ερω­τη­μα­τι­κά από τον κύκλο μου και τα μέλη της οι­κο­γέ­νειάς μου που μου έλε­γαν πως η νέα μου ει­κό­να μπο­ρεί να τρο­μά­ξει τον κόσμο. Μήπως από νε­ράι­δα ο κό­σμος δει ένα άλλο πρό­σω­πο πιο σκλη­ρό, με ρω­τού­σαν. Μετά από πολ­λές συ­ζη­τή­σεις κα­τα­λή­ξα­με στο γε­γο­νός ότι ένας άν­θρω­πος που γρά­φει και εκ­φρά­ζε­ται, όπως εγώ, δεν είναι απα­ραί­τη­το να υπη­ρε­τεί το ρο­μα­ντι­σμό. Οι με­γα­λύ­τε­ρες αγώ­νες στη Ελ­λά­δα ξε­κί­νη­σαν από ποι­η­τές, λο­γο­τέ­χνες, ζω­γρά­φους και ηθο­ποιούς, που εξο­ρί­στη­καν για να δώ­σουν τις μάχες τους. Μπο­ρεί και πάλι να ξε­κι­νή­σει ένας νέος αγώ­νας από τη συγ­γρα­φι­κή πένα.

• Μπαί­νε­τε στον κόσμο της πο­λι­τι­κής για να δη­μιουρ­γή­σε­τε ένα κα­λύ­τε­ρο αύριο για τους πο­λί­τες;

Ένα κα­λύ­τε­ρο αύριο για όλους. Ζω μέσα στον κόσμο. Μου αρέ­σει να αφου­γκρά­ζο­μαι τους πο­λί­τες και τα προ­βλή­μα­τά τους τα οποία έχω με­τα­φέ­ρει στα βι­βλία μου. Επι­θυ­μώ να δε­σμευ­θώ σε όλους αυ­τούς τους αν­θρώ­πους που μου έδει­ξαν την αγάπη τους ότι θα προ­σπα­θή­σω να δη­μιουρ­γη­θούν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις ώστε να έχου­με λόγο να χα­μο­γε­λά­με στον τόπο που ζούμε.

• Πι­στεύ­ε­τε πως από τις πο­λι­τι­κές που εφαρ­μό­στη­καν έχει χαθεί το χα­μό­γε­λο από τους αν­θρώ­πους;

Ναι, πι­στεύω πως έχου­με χάσει το χα­μό­γε­λό μας, την ελ­πί­δα μας και την πίστη πως κάτι μπο­ρεί να αλ­λά­ξει. Για αυτό βλέ­που­με πως οι άν­θρω­ποι δεν τολ­μούν να μπουν σε ένα ψη­φο­δέλ­τιο ώστε να με­τά­σχουν ενερ­γά στην πο­λι­τι­κή ή δεν μπο­ρούν να απο­φα­σί­σουν αν θα πάνε να ψη­φί­σουν και ποιους θα επι­λέ­ξουν. Ο κό­σμος δη­λα­δή νιώ­θει πως δεν υπάρ­χει αύριο και έχει πα­ραι­τη­θεί. Αυτή η νο­ο­τρο­πία πρέ­πει να αλ­λά­ξει.

• Θε­ω­ρεί­τε πως οι πο­λί­τες πρέ­πει να με­τέ­χουν στα κοινά ώστε να έχουν δυ­να­τό­τη­τες να δια­μορ­φώ­σουν ένα κα­λύ­τε­ρο αύριο;

Ναι, φυ­σι­κά αυτό που ακούω από τους πε­ρισ­σό­τε­ρους είναι πως η ενα­σχό­λη­ση με την πο­λι­τι­κή αλ­λά­ζει τον κάθε άν­θρω­πο. Ρωτώ γιατί να αλ­λά­ξει η προ­σω­πι­κό­τη­τα του ενα­σχο­λού­με­νου με την πο­λι­τι­κή και να μην αλ­λά­ξει ο χώρος; Γιατί να μην γί­νου­με εμείς φο­ρείς των αλ­λα­γών που προσ­δο­κού­με από τους πο­λι­τι­κούς μας;

• Ανα­φερ­θή­κα­τε στην απρο­θυ­μία των πο­λι­τών να με­τά­σχουν στις εκλο­γές ή στην πρό­θε­ση να εκ­φρά­σουν την οργή τους. Πόσο επι­κίν­δυ­νο είναι αυτό ει­δι­κά στην πα­ρού­σα φάση;

Νο­μί­ζω πως είναι πολύ επι­κίν­δυ­νο. Μέχρι τώρα οι Έλ­λη­νες έχουν δεί­ξει πως συμ­με­τέ­χουν ενερ­γά στις απο­φά­σεις που λαμ­βά­νο­νταν μέχρι τώρα. Οι με­γα­λύ­τε­ρες επα­να­στά­σεις έχουν ξε­κι­νή­σει από απλούς πο­λί­τες. Οι με­γα­λύ­τε­ρες αλ­λα­γές ξε­κί­νη­σαν από αν­θρώ­πους οι οποί­οι είχαν μια έμπνευ­ση και ένα όραμα. Για μένα ο Έλ­λη­νας είναι ορι­σμός του μα­χη­τι­κού αν­θρώ­που του πο­λί­τη που δεν πα­ραι­τεί­ται ποτέ και έστω και την τε­λευ­ταία στιγ­μή βρί­σκει τρόπο να κάνει τη με­γά­λη ανα­τρο­πή. Το έχου­με δει να συμ­βαί­νει άπει­ρες φορές. Με φο­βί­ζει όμως το γε­γο­νός ότι γί­να­με ξαφ­νι­κά η γενιά του κα­να­πέ και του τη­λε­χει­ρι­στη­ρί­ου που πα­ρα­κο­λου­θεί τα γε­γο­νό­τα μέσα από τα δελ­τία ει­δή­σε­ων και μετά λέει πως δεν θα σώσει τον κόσμο. Μέχρι σή­με­ρα λέ­γα­με πως θα σώ­σου­με όλο τον κόσμο. Τι έγινε και άλ­λα­ξε η ψυ­χο­σύν­θε­ση μας; Ποια ήταν η αλ­λα­γή που μας έκανε να σκύ­ψου­με το κε­φά­λι; Εμένα με θυ­μώ­νει αυτό.

• Ποιο είναι το όραμά σας για την Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου;

Πο­λι­τι­κός δεν είμαι αλλά συγ­γρα­φέ­ας που δια­θέ­τει πο­λι­τι­κή άποψη. Θα μπο­ρού­σα να δώσω ιδέες και να με­τέ­χω σε μια προ­σπά­θεια ώστε τα 48 νησιά να πάνε ακόμη πιο μπρο­στά. Έχου­με κοινά στοι­χεία με τις Κυ­κλά­δες και μπο­ρού­με να προ­βλη­θού­με τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κά και πρω­τό­τυ­πα. Δια­θέ­του­με και τους αν­θρώ­πους που μπο­ρούν και έχουν τη διά­θε­ση να προ­σφέ­ρουν.

• Μπο­ρεί η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου να κάνει βή­μα­τα προς τα εμπρός σε ένα πολύ δύ­σκο­λο τοπίο που δια­μορ­φώ­νουν οι πο­λι­τι­κές που εφαρ­μό­ζο­νται σε κε­ντρι­κό επί­πε­δο και ο Καλ­λι­κρά­της;

Νο­μί­ζω πως υπάρ­χει δυ­να­τό­τη­τα αρκεί να μην λεί­πει η θέ­λη­ση. Αρκεί να βρε­θού­με άν­θρω­ποι με ανοι­κτό βλέμ­μα στο αύριο. Είναι ανά­γκη να έχου­με κοντά μας τους νέους αν­θρώ­πους που τώρα εξά­γου­με στο εξω­τε­ρι­κό. Στο χέρι μας είναι να τους πεί­σου­με να μεί­νουν να ερ­γα­στούν να λει­τουρ­γή­σουν εδώ και να γί­νουν η λύση ώστε να γυ­ρί­σουν πίσω και οι άλλοι που έφυ­γαν.

• Σας δυ­σα­ρε­στεί η κρι­τι­κή που δέ­χε­ται η ση­με­ρι­νή πε­ρι­φε­ρεια­κή αρχή για το έργο που έχει κάνει και όσα εκτι­μά­ται πως δεν έχει κάνει;

Μου προ­κα­λεί δυ­σα­ρέ­σκεια κάθε αρ­νη­τι­κή κρι­τι­κή για οποιον­δή­πο­τε. Δεν μπο­ρείς να κά­νεις κρι­τι­κή αν δεν είσαι μέσα στα πράγ­μα­τα. Δεν μου λέει τί­πο­τε αυτό. Από το σχο­λια­σμό κα­λύ­τε­ρη είναι η δράση και η δη­μιουρ­γία.

• Είναι ήρεμο το κλίμα στις εκλο­γές ή θα έχου­με πό­λω­ση;

Μι­λά­τε με ένα άν­θρω­πο που φη­μί­ζε­ται για την ηρε­μία του. Ακόμη και αν αντι­λαμ­βά­νο­μαι πως υπάρ­χει κάπου έντα­ση την απο­φεύ­γω. Δεν μπορώ να δώσω απά­ντη­ση σε αυτό. Σε κάθε πο­λι­τι­κή ανα­μέ­τρη­ση πρέ­πει να υπάρ­χει συ­νερ­γα­σία. Ο πο­λι­τι­κός αγώ­νας πρέ­πει να είναι τί­μιος. Χρειά­ζε­ται συ­νερ­γα­σία ομό­νοια και ηρε­μία για να έρθει το πο­θη­τό απο­τέ­λε­σμα. Το «όλοι μαζί» είναι πολύ ση­μα­ντι­κό.

• Πού βρί­σκε­ται το συγ­γρα­φι­κό σας έργο;

Εί­μα­στε στο όγδοο βι­βλίο και σε ένα στά­διο πολύ ση­μα­ντι­κό. Το να επι­λέ­γε­ται η δου­λειά αυτή από ένα ση­μα­ντι­κό σκη­νο­θέ­τη για να με­τα­φερ­θεί στον κι­νη­μα­το­γρά­φο μόνο ευ­λο­γία μπο­ρεί να το χα­ρα­κτη­ρί­σει κά­ποιος. Νιώθω ευ­τυ­χι­σμέ­νη από τη συ­νερ­γα­σία με τον κ. Θε­ό­δω­ρο Καζή και τον κ. Μάριο Πο­λυ­ζω­γό­που­λο. Νιώθω χα­ρού­με­νη γιατί πί­στε­ψαν και αγά­πη­σαν τη Ρόδο. Την είδα μέσα από τα δικά μου μάτια. Πέρα από τους έξι πολύ γνω­στούς πρω­τα­γω­νι­στές και τους επώ­νυ­μους συ­ντε­λε­στές πίσω από τις κά­με­ρες θα έχου­με Ρο­δί­τες να παί­ζουν ρό­λους. Θα έχου­με και αν­θρώ­πους να με­τέ­χουν στο συ­νερ­γείο.

• Έχει ορι­στεί ο χρό­νος έναρ­ξης των γυ­ρι­σμά­των;

Ο στό­χος αρ­χι­κά ήταν να αρ­χί­σουν τα γυ­ρί­σμα­τα μέσα στο κα­λο­καί­ρι. Η εται­ρεία πα­ρα­γω­γής σε­βό­με­νη την προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο και τον του­ρι­σμό που είναι η βιο­μη­χα­νία της Ρόδου απο­φά­σι­σε να ορί­σει ως ημε­ρο­μη­νία έναρ­ξης των γυ­ρι­σμά­των την 10η Σε­πτεμ­βρί­ου. Πολ­λοί ηθο­ποιοί και συ­ντε­λε­στές της πα­ρα­γω­γής είναι ήδη στο νησί. «Έκλει­σαν» και τους εσω­τε­ρι­κούς και εξω­τε­ρι­κούς χώ­ρους που θα γί­νουν τα γυ­ρί­σμα­τα. Όλη η δου­λειά για την ται­νία θα γίνει στη Ροδο.

Η πρε­μιέ­ρα επί­σης θα γίνει στο νησί μας.

• Πότε θα ολο­κλη­ρω­θούν τα γυ­ρί­σμα­τα;

Τα γυ­ρί­σμα­τα θα ολο­κλη­ρω­θούν σε ένα μήνα από την έναρ­ξή τους. Η ται­νία θα έχει διάρ­κεια ενε­νή­ντα λεπτά. Φι­λο­δο­ξία της πα­ρα­γω­γής είναι να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί η πρε­μιέ­ρα τον Ια­νουά­ριο.