Ωσεί απών και οιονεί παρών

Στη Βουλή των Ελλήνων, εκτός από αυτές τις τέσ­σε­ρις εκδοχές ψήφου (ναι, όχι, λευκό, αποχή), βλέ­πουμε να επι­λέ­γε­ται όλο και συχνό­τερα το «παρών». ( Καλή ώρα, επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ στην ψηφο­φο­ρία για το εκλο­γικό «μπλόκο» στο κόμμα Κασι­διάρη). Αυτή η λεξούλα εκφρά­ζει πράγ­ματι κάποια πολι­τική βούληση, και μάλιστα με τη σαφή­νεια που απαι­τεί­ται; Είναι όντως ψήφος ξεκά­θαρη, κατη­γο­ρη­μα­τική, υπεύ­θυνη, ή ένας ακίν­δυ­νος μεσο­βέ­ζι­κος τρόπος, ένα κου­το­πό­νηρο τέχνα­σμα ώστε ο «παρών» να τα έχει καλά με όλους και κυρίως με τον εαυτό του; Σίγουρα, κάποιες φορές αυτός που καλεί­ται να ψηφίσει, νιώθει να ασφυ­κτιά μέσα στο δεδο­μένο πλαίσιο των εκδοχών ψήφου που έχει στη διάθεσή του. Και πολύ θα ήθελε αντί για μια μονο­λε­κτική απά­ντηση, να κατα­θέ­σει στην κάλπη δοκίμιο ολό­κληρο με τις σκέψεις, τους ενδοια­σμούς, τους φόβους και τις προσ­δο­κίες του. Αυτό όμως συμ­βαί­νει κάπου αλλού. Οχι στη Βουλή μας. Στη Βουλή μας, λοιπόν, το «παρών» σημαί­νει «δεν είμαι εδώ, δεν θέλω να είμαι εδώ αυτή τη στιγμή, ας λύσουν οι άλλοι το πρό­βλημα». O βου­λευ­τής δεν αντέχει να πάρει την ευθύνη που του ανα­λο­γεί, την οποία ωστόσο μάς κάλεσε να του ανα­θέ­σουμε όταν κατέ­βηκε υπο­ψή­φιος. Βου­λευ­τής ναι, πλην όμως ούτε βουλή θέλει να έχει ούτε βούληση. Προ­τάσ­σει έτσι το σώμα του («είμαι παρών») και πνίγει το όποιο πνεύμα του. Πουθενά αλλού το «παρών» δεν δηλώνει τόσο καθαρά την απουσία.