ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Γαστρονομικός τουρισμός; Ναι, στον Μονόλιθο!

news room 4 λεπτά ανάγνωση
μονολιθος

Είχα δει στην αρχή της σεζόν, στο site του μικρού ξενο­δο­χείου που υπάρχει στον Μονό­λιθο, κάτι για μαθή­ματα μαγει­ρι­κής και γευ­σι­γνω­σίας.  Δεν θυμή­θηκα να ασχο­ληθώ , παρά μόνο όταν άρχισα να βλέπω φωτο­γρα­φίες από χαμο­γε­λα­στούς του­ρί­στες να μαγει­ρεύ­ουν.

Θέλησα να μάθω περισ­σό­τερα. Ξεκί­νησα από πού αλλού; Από εκεί που έβλεπα να μαγει­ρεύ­ουν οι του­ρί­στες. Από τον «Παλιό Μονό­λιθο».

Ο Μανώλης , με παρέ­πεμψε στον εμπνευ­στή. Που δεν είναι άλλος από την Μαρίνα.

Η Marina Zawaher και ο Γιώργος Θυρής είναι οι δια­χει­ρι­στές του μικρού ξενο­δο­χείου «Τhomas Hotel». Δυο νέα παιδιά, με πολλά όνειρα και ιδέες, όχι μόνο για την επι­χεί­ρησή τους, αλλά και για τον τόπο που ζουν.

‘Αλλωστε, αυτά πάνε μαζί. «Η ισχύς εν τη ενώσει», το λέει η Μαρίνα, η οποία  χεί­μαρ­ρος στο λόγο της, δεν σου κάνει καρδιά να την στα­μα­τάς  για να της κάνεις την επόμενη ερώτηση. Σας μετα­φέρω μέσα από την γλαφυρή της διήγηση  πως ο Μονό­λι­θος απο­φά­σισε να κάνει γαστρο­νο­μικό του­ρι­σμό. ‘Ισως βοη­θή­σουν τέτοιες ιδέες συνέρ­γειας κι άλλα χωριά, μέχρι να απο­φα­σί­σουν να βγάλουν τα σχέδια επί χάρτου από τα συρ­τά­ρια οι αρμό­διοι για τις «μορφές εναλ­λα­κτι­κού του­ρι­σμού»  που θα μπο­ρέ­σουν να βοη­θή­σουν και τα χωριά ενός κατώ­τε­ρου Θεού.

«‘Όταν ζεις σε έναν τόπο τόσο μικρό, μεγάλα πράγ­ματα μπορείς να κατα­φέ­ρεις μόνο με καλή παρέα. Έτσι λοιπόν,όταν μετα­κό­μισα στο χωριό και απόλυτα εμπνευ­σμένη από την τερά­στια προ­σπά­θεια που έκανε ο Γιώργος όλα τα προη­γού­μενα χρόνια, σκέ­φτηκα από πού θα ήταν καλό να ξεκι­νήσω για να πάμε την ιστορία ένα βήμα παρα­πέρα. Για να έχουμε κάτι παρα­πάνω να πούμε και να προ­σφέ­ρουμε στον Μονό­λιθο.

Κοι­τώ­ντας γύρω τις λιγο­στές  επι­χει­ρή­σεις, είπαμε, τι καλύ­τερο από το «ισχύς εν τη ενώσει». Έτσι λοιπόν, προ­τεί­ναμε στον Μανώλη Ηρωνία και την γυναίκα του Δέσποινα, ιδιο­κτή­τες της ταβέρ­νας «Παλιός Μονό­λι­θος» καθώς και στον οινο­ποιό Μανώλη Καρίκα, ιδιο­κτήτη του «Greek House», να ενώ­σουμε τις δυνά­μεις μας και να προ­σφέ­ρουμε στον κόσμο που επι­σκέ­πτε­ται το ξενο­δο­χείο και το χωριό, την ευκαι­ρία της από­λυ­της γνήσιας και γευ­στι­κής μονο­λι­θιά­τι­κης εμπει­ρίας. Εκείνοι με τίμησαν με το να με εμπι­στευ­τούν κι εγώ τώρα καλού­μουν να τους βγάλω ασπρο­πρό­σω­πους.

Το concept  ήταν μεν δοκι­μα­σμένο και επι­τυ­χη­μένο σε Σαντο­ρί­νες και Μυκό­νους και όλα τα πεντά­στερα, αλλά εδώ ήμασταν σε άλλο «πλανήτη» και η πρό­κληση ήταν μεγάλη. Έτσι ξεκι­νή­σαμε μαθή­ματα μαγει­ρι­κής στον ένα και γευ­σι­γνω­σίας κρασιού στον άλλο.

Σημειω­τέον πως είχαμε την τύχη να είμαστε ομάδα με τους καλύ­τε­ρους. Με έναν «Παλιό Μονό­λιθο» που οι γεύσεις του δεν ξεχνιού­νται, πόσω μάλλον ο μονα­δι­κός οικο­δε­σπό­της του και έναν Μανώλη Καρίκα, που πριν καν δοκι­μά­σεις το κρασί και την σούμα του, το μεράκι του βγάζει μάτι, μόνο κοι­τώ­ντας τα αμπέλια του πίσω στην Κυμι­σάλα.

Στα μαθή­ματα μαγει­ρι­κής  ντύναμε τους επι­σκέ­πτες μας με χαρού­με­νες ποδιές και τους συνο­δεύ­αμε στην ταβέρνα. Εκεί για δυο ώρες περίπου, είχαν την ευκαι­ρία μαζί με την Δέσποινα να μαγει­ρέ­ψουν, να πλάσουν, να γελά­σουν και να μάθουν τα μυστικά της παρα­δο­σια­κής μονο­λι­θιά­τι­κης κου­ζί­νας, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας επο­χιακά φρέσκα υλικά και μόνο της αυλής μας, από το χώμα μας.

Στο τέλος στρώναν το τραπέζι και απο­λάμ­βα­ναν όλοι μαζί τις δημιουρ­γίες τους με την καλύ­τερη παρέα. Κι έπειτα,  γυρ­νού­σαν ενθου­σια­σμέ­νοι να μας πουν για τις ιστο­ρίες που άκουσαν από τον Μανώλη, την κιθάρα που έπαιξε και πως τρα­γού­δι­σαν όλοι μαζί.

Στην γευ­σι­γνω­σία κρασιού ένιωθες ότι θα μπο­ρού­σαν να μείνουν στο κελάρι μέχρι την ώρα που θα επι­στρέ­ψουν στην πατρίδα τους. Άκουγαν τον Μανώλη να τους μιλάει για τις ιστο­ρίες του και ενώ δοκί­μα­ζαν τις δια­φο­ρε­τι­κές ποι­κι­λίες, ήταν σαν να ρου­φού­σαν όσο περισ­σό­τερη Ελλάδα γινόταν, τόση, ώστε να φτάσει μέχρι την επόμενη φορά.

Κι επειδή το κρασί πάει πάντα με καλό φαγητό, εκείνος και η Μαρία φρό­ντι­ζαν να τους μαγει­ρεύ­ουν χίλιους δυο μεζέδες, με τα χέρια τους, γιατί με άδειο στομάχι δεν γινόταν, λέγανε, είναι ντροπή. Κι όταν ύστερα από 2 ώρες έπρεπε να φύγουν, ένα πράγμα μόνο του ζητού­σαν του Μανώλη, να παρα­μεί­νει έτσι,  γνήσιος και αυθε­ντι­κός από καρδιάς.

Κι εμείς πάντα δίπλα τους, από την αρχή ως το τέλος, μέχρι την ώρα που τρώγαμε  το γλυκό του κου­τα­λιού κάτω από την πέρ­γκολα, παρέα με το ηλιο­βα­σί­λεμα.

Και σιγά- σιγά άρχισε να ξεδι­πλώ­νε­ται μπροστά μας ένα κοινό που συχνά έκλεινε τις δια­κο­πές του με ισχυρό κίνητρο να γευτεί όλα αυτά τα αρώματα που του προ­σφέ­ραμε, όχι όμως μόνο με την γεύση του αλλά κυρίως με την ψυχή του.

Γιατί πλέον ο του­ρι­σμός μας έχει την ανάγκη να κάτσει μαζί μας, να γίνει η παρέα μας, να νιώσει οικειό­τητα, να του πούμε και να μας πει την ιστορία του και πριν την επι­στροφή να αγκα­λια­στούμε. Γιατί αυτό που κυρίως ζητάει τελικά είναι να θέλει να γυρίσει στον ίδιο τόπο για εμάς.

Κι όταν ο εν λόγω τόπος είναι ο Μονό­λι­θος, τότε φαγητό, κρασί και άνθρω­ποι έφτια­ξαν τον Παρά­δεισο για όσους έχουν πάντα όρεξη να γεύ­ο­νται ζωή.»

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.