Στα «ορεινά» της Βουλής

Ακρο­δε­ξιά ρη­το­ρι­κή με μο­ντέ­λο… «σο­βα­ρής» Χρυ­σής Αυγής, ομο­φο­βι­κά πα­ρα­λη­ρή­μα­τα, ψε­κα­σμέ­νες θε­ω­ρί­ες, αντιεμ­βο­λια­στι­κές κο­ρώ­νες, εθνι­κι­σμός σε όλο του το με­γα­λείο, επι­στρο­φή στο… 19ο και 20ο αιώνα και… αγάπη μόνο. Απ’ όλα είχε ο «μπα­ξές» στα «ορει­νά» της βου­λής, στη διάρ­κεια των προ­γραμ­μα­τι­κών. Μετά τι­ςε­ξαγ­γε­λί­ες Μη­τσο­τά­κη και την κρι­τι­κή από τη συ­στη­μι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση, ακού­σα­με τα πάντα! Από Παύλο Μελά μέχρι Κοσμά Αι­τω­λό. Με τους Σπαρ­τιά­τες να μας λένε ότι δεν είναι φα­σί­στες, να ευ­χα­ρι­στούν από βή­μα­τος τον Κα­σι­διά­ρη «με την βο­ή­θεια του οποί­ου ει­σήλ­θαν στη Βουλή οι Σπαρ­τιά­τες» είπαν επί λέξει, μας επε­σή­μα­ναν  πως «ποια παν­δη­μία, δι­καιο­λο­γία για να μας κλεί­σουν μέσα ήταν|, και πως φυ­σι­κά δεν υπάρ­χει κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή, με τον αρ­χη­γό τους, αφού μας είπε ότι δια­βά­ζει πολύ Παύλο Μελά και Ιωνα Δρα­γού­μη και τον εκ­φρά­ζουν οι δι­δα­χές των «Ελ­λή­νων προ­φη­τών και μα­χη­τών»  δή­λω­σε… βαθιά δη­μο­κρά­της. Σε γε­νι­κές γραμ­μές οι Σπαρ­τιά­τες εμ­φα­νί­στη­καν όπως τους πε­ρί­με­ναν όλοι. Δη­λα­δή η «γρα­βα­τω­μέ­νη» ακρο­δε­ξιά που θα ξε­δι­πλώ­νει την σκλη­ρή, ακραία ατζέ­ντα της κλέ­βο­ντας τσι­τά­τα και ιδέες από τον «βόθρο» του Twitter και από ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κές ταυ­τό­τη­τες των Τρα­μπι­στών και των λοι­πών ακρο­δε­ξιών στην Ευ­ρώ­πη. Η… ήρεμη ακρο­δε­ξιά δύ­να­μη με σκο­τα­δι­στι­κή ατζέ­ντα είναι το στοί­χη­μα του κόμ­μα­τος «Νίκη» και του επι­κε­φα­λής της Δ. Να­τσιού, ο οποί­ος άρ­χι­σε να δια­κο­νεί (που λέει και ο πρό­ε­δρος Τα­σού­λας) για τη διά­πλα­ση των παί­δων, διε­ρω­τή­θη­κε αν το υπουρ­γείο Οι­κο­γέ­νειας θα… προ­στα­τέ­ψει το «αγέν­νη­το παιδί», θέ­το­ντας και πάλι ζή­τη­μα απα­γό­ρευ­σης των αμ­βλώ­σε­ων, εν­νο­εί­ται τά­χθη­καν κατά των εμ­βο­λί­ων και των νέων ταυ­το­τή­των, καθώς δια­θέ­τουν όπως είπε  «τσι­πά­κι γε­ω­ε­ντο­πι­σμού». Πά­ντως, αν τον ακούς χωρίς να βλέ­πεις ει­κό­να, είναι σαν να ακούς ιερέα σε κή­ρυγ­μα. Προ­φα­νώς η σχέση του με την Εκ­κλη­σία έχει εν­σω­μα­τω­θεί και στην εκ­φο­ρά του λόγου του. Ο Βε­λό­που­λος  δεί­χνει πιε­σμέ­νος από τους νέους ενοί­κους της ακρο­δε­ξιάς πο­λυ­κα­τοι­κί­ας και  μι­λού­σε λες και ήταν σε κρίση θυμού. Τέλος, η Ζωή Κων­στα­ντο­πού­λου, από άλλο ρόλο πλέον στη Βουλή, αυτόν της αρ­χη­γού κόμ­μα­τος, συ­νέ­χι­σε την… αγα­πη­σιά­ρι­κη διά­θε­σή της για άσκη­ση πο­λι­τι­κής «αγάπη και μόνο αγάπη», με φλυα­ρία και ειρμό που απαι­τού­σε κόπο για την κα­τα­νό­η­ση.