«Τα επιβαρυντικά στοιχεία για την δολοφονία του Γιώργου Καριώτη από τον 40χρονο γιό του

Τι προ­έ­κυ­ψε από την αστυ­νο­μι­κή, ερ­γα­στη­ρια­κή και ει­σαγ­γε­λι­κή έρευ­να

Στην ύπαρ­ξη σο­βα­ρών εν­δεί­ξε­ων ενο­χής που δι­καιο­λο­γούν την πα­ρα­πο­μπή του Ευάγ­γε­λου Κου­λια­νού του Σπύ­ρου, 40 ετών στο ακρο­α­τή­ριο Μι­κτού Ορ­κω­τού Δι­κα­στη­ρί­ου της πε­ρι­φέ­ρειας του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, για το αδί­κη­μα της αν­θρω­πο­κτο­νί­ας με δόλο τε­λε­σθεί­σας σε ήρεμη ψυ­χι­κή κα­τά­στα­ση, του 75χρο­νου πα­τέ­ρα του Γιώρ­γου Κα­ριώ­τη, που φέ­ρε­ται να διε­πρά­χθη σε αδιευ­κρί­νι­στο χρόνο, και πά­ντως από το με­ση­μέ­ρι της 12ης Ιου­νί­ου 2022 έως και τα με­σά­νυ­χτα της 13ης Ιου­νί­ου 2022, ανα­φέ­ρε­ται στην ει­σή­γη­ση της στο Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου η Ει­σαγ­γε­λέ­ας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Η Ει­σαγ­γε­λέ­ας, όπως ανα­φέ­ρουν οι πλη­ρο­φο­ρί­ες, επι­ση­μαί­νει ότι τέ­λε­σε την πράξη του με σχε­δί­α­σμά, αιφ­νι­δια­σμό του θύ­μα­τος, οι­κο­νο­μι­κό κί­νη­τρο και έλ­λει­ψη συ­ναι­σθη­μα­τι­κών ανα­στο­λών ένα­ντι του στε­νού βαθ­μού συγ­γέ­νειας αλλά και της με­γά­λης ηλι­κί­ας του θύ­μα­τος, αλλά και λόγω των προ­σπα­θειών του να απο­κρύ­ψει με κάθε μέσο στοι­χεία που τον ενο­χο­ποιούν.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να η Ει­σαγ­γε­λέ­ας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου το­νί­ζει με­τα­ξύ άλλων ότι την 14η Ιου­νί­ου 2022 όταν βρέ­θη­κε το πτώμα του Γε­ωρ­γί­ου Κα­ριώ­τη το κε­φά­λι του θύ­μα­τος ακου­μπού­σε σε πε­τσέ­τα επι­με­λώς το­πο­θε­τη­μέ­νη κάτω από αυτό, η οποία ήταν πο­τι­σμέ­νη με αίμα, ενώ ήταν σκε­πα­σμέ­νος με κου­βέρ­τα, την οποία ο κα­τη­γο­ρού­με­νος ισχυ­ρί­ζε­ται ότι απο­μά­κρυ­νε.

Επι­ση­μαί­νει ότι το θύμα ήταν άν­θρω­πος φι­λή­συ­χος, χωρίς προ­στρι­βές με γεί­το­νες ή τρί­τους.

Είχε κακές σχέ­σεις με άλλον γιο του και ότι οι σχέ­σεις του με τον κα­τη­γο­ρού­με­νο δεν ήταν θερ­μές, γιατί του ζη­τού­σε συ­νε­χώς δα­νει­κά και δια­πλη­κτί­ζο­νταν όταν αρ­γού­σε να του τα επι­στρέ­ψει.

Ανα­φέ­ρει ακόμη ότι η τσά­ντα του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου βρέ­θη­κε πάνω στον κα­τα­ψύ­κτη και δίπλα της μία πε­τσέ­τα νο­τι­σμέ­νη με αίμα, ενώ ερυρ­θά ίχνη (πι­θα­νά υπο­λείμ­μα­τα αί­μα­τος) βρέ­θη­καν πάνω στην τσά­ντα.

Η Ει­σαγ­γε­λέ­ας σύμ­φω­να με τις ίδιες πλη­ρο­φο­ρί­ες αφή­νει και αιχ­μές για το ό,τι δεν εξε­τά­στη­καν πει­στή­ρια όπως τα γά­ντια του κα­τη­γο­ρού­με­νου, η τσά­ντα του, ένας φά­κε­λος, απο­τσί­γα­ρα κι ένα σχι­σμέ­νο που­κά­μι­σο από την Διεύ­θυν­ση Εγκλη­μα­το­λο­γι­κών Ερευ­νών για υπο­λείμ­μα­τα γε­νε­τι­κού υλι­κού.

Θε­ω­ρεί, όπως και η ΕΛΑΣ, ότι το θύμα αιφ­νι­διά­σθη­κε από κά­ποιον που γνώ­ρι­ζε και βρι­σκό­ταν ήδη στο σπίτι, που του επι­τέ­θη­κε από πίσω, του έφρα­ξε το στόμα και την μύτη με πε­τσέ­τα ώστε να τον αδρα­νο­ποι­ή­σει, τον έριξε κάτω από πίσω, τον κρα­τού­σε πιέ­ζο­ντάς τον πα­ρα­τε­τα­μέ­να με τα πόδια και το βάρος του στην οσφυ­ϊ­κή χώρα του έδεσε τα χέρια πι­σθά­γκω­να, για να τον κρατά ακι­νη­το­ποι­η­μέ­νο, του χτύ­πη­σε επα­νει­λημ­μέ­να το κε­φά­λι στο δά­πε­δο για να επι­σπεύ­σει την απώ­λεια της αντί­στα­σης και των αι­σθή­σε­ών του και του πε­ριέ­σφι­ξε τον λαιμό με σχοι­νί, κρα­τώ­ντας τα δύο άκρα του από πίσω σαν χα­λι­νό και τρα­βώ­ντας τα με δύ­να­μη πίσω από τον λαιμό, έως ότου τον στραγ­γά­λι­σε.

Το­νί­ζει μά­λι­στα ότι το ο κα­τη­γο­ρού­με­νος ρω­τή­θη­κε στην προ­α­να­κρι­τι­κή του απο­λο­γία γιατί στην τη­λε­ο­πτι­κή εκ­πο­μπή ‘‘Φως στο τού­νελ” είχε δη­λώ­σει ότι είχε ανα­γνω­ρί­σει το σχοι­νί που βρέ­θη­κε στον λαιμό του θύ­μα­τος, ότι ο πα­τέ­ρας του το χρη­σι­μο­ποιού­σε και το είχε το­πο­θε­τη­μέ­νο στην απο­θή­κη της οι­κί­ας του και πως η απά­ντη­ση του έρ­χε­ται σε αντί­φα­ση με προη­γού­με­νο ισχυ­ρι­σμό του.

Κάνει μά­λι­στα ανα­φο­ρά σε μια σειρά από ανα­κρί­βειες ή και αντι­φά­σεις που υπέ­πε­σε και τις οποί­ες προ­σπά­θη­σε να απο­δώ­σει σε απώ­λεια μνή­μης του.

Εξη­γεί μά­λι­στα ότι από την ανά­λυ­ση βι­ντε­ο­λη­πτι­κού υλι­κού στις ει­σό­δους της Με­σαιω­νι­κής Πόλης δια­ψεύ­στη­καν ισχυ­ρι­σμοί του για την ώρα επί­σκε­ψης του στον πα­τέ­ρα του ενώ το­νί­ζει πως ο κα­τη­γο­ρού­με­νος προ­σπα­θού­σε να πα­ρά­γει ψευ­δείς απο­δεί­ξεις για να συ­γκα­λύ­ψει την πράξη του.

Σύμ­φω­να με την ια­τρο­δι­κα­στι­κή έκ­θε­ση ο θά­να­τος του θύ­μα­τος το­πο­θε­τεί­ται με­τα­ξύ των ωρών 18:00’-24:00 της 13.06.2022 και όπως προ­έ­κυ­ψε ο κα­τη­γο­ρού­με­νος ήταν πλη­σί­ον της οι­κί­ας του πα­τρός του, από τον έλεγ­χο κε­ραί­ας κι­νη­τής τη­λε­φω­νί­ας.

Ιδιαί­τε­ρη μνεία γί­νε­ται σε πε­ρι­στα­τι­κά που οδη­γούν στο συ­μπέ­ρα­σμα ότι υπήρ­ξε χει­ρα­γώ­γη­ση κι άλλων μαρ­τύ­ρων από τον κα­τη­γο­ρού­με­νο ο οποί­ος είχε εμ­φα­νι­στεί σε τη­λε­ο­πτι­κή εκ­πο­μπή και είχε πει ψευ­δώς ότι ο αδελ­φός του είχε πέσει θύμα επί­θε­σης από τρί­τους στην οικία του πα­τρός του, κάτι που ο αδελ­φός του διέ­ψευ­σε σε συ­μπλη­ρω­μα­τι­κή ένορ­κη εξέ­τα­σή του.

Οπως και η ΕΛΑΣ η Ει­σαγ­γε­λέ­ας, όπως ανα­φέ­ρουν οι ίδιες πλη­ρο­φο­ρί­ες, θε­ω­ρεί βε­βαία την πα­ρου­σία του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου, ως τε­λευ­ταί­ου ατό­μου που επι­σκέ­φθη­κε την οικία του θα­νό­ντος.

Ανα­φέ­ρε­ται σε κα­τά­θε­ση μάρ­τυ­ρα, στα στοι­χεία που προ­έ­κυ­ψαν από την άρση του απορ­ρή­του και τις θέ­σεις των χρη­στών κι­νη­τών τη­λε­φώ­νων με έλεγ­χο των κε­ραιών κι­νη­τής τη­λε­φω­νί­ας, στην ύπαρ­ξη δύο δα­κτυ­λι­κών απο­τυ­πω­μά­των στην επι­φά­νεια γυά­λι­νου πο­τη­ριού, σε απο­τύ­πω­μα του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου στο πο­δα­ρι­κό του κρε­βα­τιού δίπλα στο οποίο ανευ­ρέ­θη νεκρό το θύμα.