Πριν από μερικούς μήνες είχα γράψει ένα άρθρο με τίτλο «Όταν τα συμπλέγματα κυβερνούν: Η τοξική επίδραση της ανασφάλειας στην εξουσία». Εκεί επιχειρούσα να περιγράψω ένα γνώριμο φαινόμενο της πολιτικής ζωής, όταν η ανασφάλεια και τα προσωπικά συμπλέγματα όσων κατέχουν θέσεις ευθύνης μετατρέπονται σε τρόπο άσκησης εξουσίας. Τότε οι αποφάσεις παύουν να υπακούουν στη λογική της διοίκησης , καταργούν ακόμη και την απλή λογική, και αρχίζουν να υπηρετούν την ανάγκη επίδειξης ισχύος, εκδίκησης ή προσωπικής επιβεβαίωσης. Οι πολιτικοί που φέρουν έντονο αίσθημα κατωτερότητας, εκείνοι που έχουν έντονη την ανάγκη επιβεβαίωσης ή ακόμη και εκδίκησης προς έναν “κόσμο” που τους υποτίμησε, συχνά μετατρέπουν την άσκηση εξουσίας σε ψυχολογική εκτόνωση. Σε αυτές τις περιπτώσεις έχουμε μικρόψυχη διοίκηση και κακοήθη αυταρχισμό.
Της Ρένας Παυλάκη
Δυστυχώς, όσα συνέβησαν σήμερα δεν είναι παρά η πιο χαρακτηριστική επιβεβαίωση εκείνων των διαπιστώσεων. Χρειάζεται πράγματι μια αξιοσημείωτη δόση θρασύτητας, αλαζονείας και αυταρχισμού για να αντιμετωπίζεται με εκδικητικές κινήσεις η θεσμική υποχρέωση της Περιφέρειας να διεκδικεί τα χρήματα που της οφείλονται , υποχρέωση που, αν αγνοούνταν, θα μπορούσε να εκθέσει τις υπηρεσίες της και τους εργαζόμενους σε αυτές ακόμη και σε κατηγορία παράβασης καθήκοντος.
Ψιλά γράμματα για Δήμο και ΔΕΥΑΡ. Εκλαμβάνω δε ως δεδομένο ότι η σπασμωδική, απονενοημένη και εκ προοιμίου καταδικασμένη σε φιάσκο κίνηση του Βαγιανού είχε την σύμφωνη γνώμη του Κολιάδη.
Σήμερα λοιπόν η ΔΕΥΑΡ αποφάσισε να κόψει το νερό στα κτίρια της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου. Από εκδίκηση, επειδή διεκδικεί τα εκατομμύρια που της οφείλει η ΔΕΥΑΡ. Μια κίνηση που από μόνη της δικαιώνει απολύτως (για μια ακόμη φορά)τον τίτλο της στήλης περί σουρεαλισμού. Διότι η ΔΕΥΑΡ διέκοψε την υδροδότηση στην Περιφέρεια για νερό που πληρώνει… η ίδια η Περιφέρεια!!!
Το παράλογο “κατοικεί” στον Δήμο Ρόδου και τη ΔΕΥΑΡ
Ας θυμίσουμε εδώ ότι η Περιφέρεια είναι εκείνη που από ίδιους πόρους, δικά της χρήματα, πληρώνει όλη τη διαχείριση του φράγματος Γαδουρά και την επεξεργασία του νερού , το οποίο στη συνέχεια παίρνει ΔΩΡΕΑΝ η ΔΕΥΑΡ και το πουλάει κανονικά στους δημότες. Η ΔΕΥΑΡ που πουλάει το νερό και εισπράττει από την πώλησή του, υποχρεούται από τη σύμβαση που έχει υπογράψει, να καταβάλει στην Περιφέρεια τα χρήματα που εκείνη διαθέτει για τη διαχείριση του Φράγματος και την επεξεργασία του νερού. ΔΕΝ το κάνει όμως με αποτέλεσμα, μέχρι στιγμής το χρέος προς την Περιφέρεια να ξεπερνά – με πρόχειρους υπολογισμούς – τα 10 εκατ. ευρώ, λόγω της συνεχιζόμενης άρνησης της ΔΕΥΑΡ να σταθεί συνεπής στις συμβατικές της υποχρεώσεις. Η Περιφέρεια στο μεταξύ συνεχίζει να πληρώνει τον ανάδοχο του έργου – σε βάρος των δικών της οικονομικών διαθεσίμων – προκειμένου να μην διαταραχθεί η ομαλή υδροδότηση του νσηιού. Και η ΔΕΥΑΡ, αντί να πει “ευχαριστώ” έρχεται σήμερα να κόψει το νερό σε εκείνον που της το παρέχει ΔΩΡΕΑΝ!!! Εκμεταλλεύεται με τον πιο πολιτικά χυδαίο και ξεδιάντροπο τρόπο, το αίσθημα ευθύνης της Περιφέρειας απέναντι στο νησί, τους κατοίκους, τους επισκέπτες του.
Στρατηγικός, συνειδητός κακοπληρωτής
Και σαν να μην έφτανε αυτό, η εικόνα γίνεται ακόμη πιο αποκαλυπτική όταν δει κανείς το συνολικό οικονομικό αποτύπωμα της ΔΕΥΑΡ. Η ΔΕΥΑΡ δεν οφείλει μόνο στην Περιφέρεια. Οφείλει και στη ΔΕΗ περίπου 22 εκατομμύρια ευρώ. Η ΔΕΥΑΡ δηλαδή αποδεικνύεται στην πράξη συνειδητός, στρατηγικός κακοπληρωτής, θιασώτης της λογικής “δεν πληρώνω δεν πληρώνω” γιατί έτσι θέλω! Μαγκιά και νταηλίκι. Αυτό ξέρουν, έτσι κινούνται.
Μόνο που η σημερινή ενέργεια της ΔΕΥΑΡ δεν ήταν επίδειξη πυγμής και μαγκιάς. Αντιθέτως! Ήταν μια κίνηση που αποπνέει μικροψυχία και πολιτική εκδικητικότητα. Μια κίνηση που φωνάζει τα συμπλεγματικά της κίνητρα. Και το χειρότερο είναι ότι, οι εμπνευστές της, τυφλωμένοι από το μένος κατά της Περιφέρειας, φαίνεται να αδυνατούν να αντιληφθούν τις συνέπειες. Αν είχαν στοιχειώδη αντίληψη θα έβλεπαν ότι όλο αυτό το σόου θα κατέληγε σε φιάσκο, με το κοινό να γιουχάρει το θίασο επί σκηνής.
Διότι η διακοπή υδροδότησης σε δημόσιες υπηρεσίες δεν πλήττει πολιτικούς αντιπάλους. Δεν πλήττει την Περιφέρεια όπως , όντες μικρόνοες , πιστεύουν. Πλήττει εργαζόμενους και πολίτες που συναλλάσσονται με αυτές. Πλήττει την εύρυθμη λειτουργία κρίσιμων υπηρεσιών και δημιουργεί κινδύνους ακόμη και για την υγεία ή την ασφάλεια των ανθρώπων που βρίσκονται σε αυτούς τους χώρους.
Η εξέλιξη ήταν αναμενόμενη για τους διαθέτοντες κοινό νου. Λίγες ώρες αργότερα, με εισαγγελική παραγγελία, η Εισαγγελέας Πλημμελειοδικών Ρόδου Αλεξάνδρα Γκαμηλιάρη ζήτησε την άμεση επανασύνδεση της υδροδότησης στη ΔΟΥ Ρόδου, μετά από αναφορά του Περιφερειάρχη Γιώργου Χατζημάρκου, ο οποίος επικαλέστηκε κινδύνους για την υγεία των εργαζομένων αλλά και για την ασφάλεια σε περίπτωση πυρκαγιάς.
Δεν αντελήφθησαν οι “εγκέφαλοι” που προχώρησαν στη διακοπή του νερού ότι δημόσιες υπηρεσίες δεν αποκόπτονται τόσο εύκολα από τα δίκτυα κοινής ωφελείας. Αν ίσχυε αυτή η λογική, η ΔΕΥΑΡ θα έπρεπε να έχει βάλει λουκέτο εδώ και χρόνια. Μόνο προς τη ΔΕΗ οφείλει περίπου 22 εκατομμύρια ευρώ. Η οφειλή είχε κάποτε ρυθμιστεί. Πληρώθηκαν δύο δόσεις, τα τρέχοντα όμως έμειναν απλήρωτα και η ρύθμιση χάθηκε. Από τότε ο λογαριασμός διογκώνεται μήνα με τον μήνα. Τι θα γίνει αν αύριο η ΔΕΗ υιοθετήσει τη λογική της ΔΕΥΑΡ και της κόψει το ρεύμα;
Αυτό που συνέβη σήμερα ήταν κραυγαλέα επίδειξη – όχι πυγμής – αλλά μνησικακίας, κομπλεξισμού και γελοιότητας. Κατέληξε σε φιάσκο γιατί μόνο εκεί θα μπορούσε να καταλήξει, όπως κι αν επιχειρήσουν να την καμουφλάρουν επικοινωνιακά.
Αν το κίνητρο ήταν απλώς να εισπράξει η ΔΕΥΑΡ, το στοιχειώδες και αυτονόητο που θα έπρεπε να κάνει είναι να ειδοποιήσει την προηγούμενη μέρα για τη διακοπή της υδροδότησης με μια ανακοίνωση όπως αυτές που βγάζει σωρηδόν. Να το ξέρουν οι εργαζόμενοι, να πάρουν τουλάχιστον δυο μπουκάλια νερό μαζί τους. Δεν το έκανε. Δεν την ένοιαζε ο κόσμος. Ούτε καν τον σκέφτηκε. Στόχος ήταν η εκδίκηση της Περιφέρειας Μόνο αυτό μετράει στη λογική τους.
Χρειάζεται πράγματι μια ιδιαίτερη δόση θρασύτητας, αλαζονείας και αυταρχισμού για να αντιμετωπίζεται με εκδικητικές κινήσεις η θεσμική υποχρέωση της Περιφέρειας να διεκδικεί τα χρήματα που της οφείλονται. Όταν όμως η εξουσία ασκείται μέσα από τα φίλτρα της ανασφάλειας και των συμπλεγμάτων, τότε τα αποτελέσματα είναι αυτά τα ευτράπελα που είδαμε σήμερα.
Και κάποια στοιχειώδη ερωτήματα:
Αφού η ΔΕΥΑΡ νοιάζεται για να χρήματα που της οφείλονται, τι έχει κάνει για να εισπράξει 75 περίπου εκατομμύρια ανείσπρακτων οφειλών με πολλές εξ αυτών είτε να έχουν παραγραφεί είτε να κινδυνεύουν με παραγραφή;
Πως είναι δυνατόν να έχει τέτοια επιλεκτική ευαισθησία διεκδικώντας από την Περιφέρεια μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ – τόσα είναι – που αποτελούν μια σταγόνα στον ωκεανό των ανείσπρακτων οφειλών της;
Αλλά και πόσο θράσος πρέπει να έχει να χρωστά 10 εκατομμύρια στην Περιφέρεια και να τιμωρεί εργαζομένους και πολίτες αφήνοντας τους χωρίς νερό για μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ;
Πότε αλήθεια έστειλε η ΔΕΥΑΡ λογαριασμό στην Περιφέρεια για το κτίριο της ΔΟΥ στο Ζέφυρο; Οι πληροφορίες μου λένε ότι για χρόνια ολόκληρα δεν είχε στείλει. Εστειλε πέρυσι έναν με ένα τυχαίο ποσό! Πώς το υπολόγισε;
Και κάτι ακόμα:
Γνωρίζει η ΔΕΥΑΡ ότι το κτίριο της ΔΟΥ ΔΕΝ ανήκει στην Περιφέρεια; Στην πραγματικότητα, δεν ανήκει πουθενά! Δεν υπάρχει στο Κτηματολόγιο, δεν διαθέτει νομιμοποιητικά έγγραφα. Η Περιφέρεια δεν είχε καμία υποχρέωση να πληρώνει τους λογαριασμούς του. Κι όμως το κάνει, ως μη όφειλε. Το να της ζητάς λοιπόν και τα ρέστα με αυτόν τον ανοίκειο και πολιτικά χυδαίο και εκβιαστικό τρόπο για κάτι που δεν είναι υποχρεωμένη να κάνει, ξεπερνά τα όρια.
Κι εκεί σε Δήμο και ΔΕΥΑΡ κινούνται συστηματικά και στρατηγικά εκτός ορίων. Ίσως γιατί δεν μπορούν να επιβιώσουν πολιτικά σε πλαίσιο κανονικότητας, διότι εκεί απαιτείται πολιτική, όχι νταηλίκι.
Το συμπέρασμα είναι απλό: δεν έφτασαν απλώς στον πάτο. Τώρα τον ξύνουν για να πάνε ακόμα πιο κάτω, ακόμη πιο βαθιά.
Πηγή: realvoice995.gr
