Κόπηκε το νερό στο κτίριο της ΔΟΥ Ρόδου στο Ζέφυρος, ενώ υφίστανται οφειλές της ΔΕΥΑΡ τουλάχιστον 20 εκατ ευρώ προς τη ΔΕΗ
Η σημερινή εικόνα στη Ρόδο θα μπορούσε να είναι σκηνή από άσκηση πολιτικής προστασίας, μόνο που δεν ήταν άσκηση. Ήταν κανονική ημέρα συναλλαγών, κανονική ημέρα εργασίας, κανονική ημέρα που πολίτες προσέρχονται για να εξυπηρετηθούν. Και όμως, το νερό κόπηκε.
Η ΔΕΥΑ Ρόδου προχώρησε στις 12 Μαρτίου 2026 σε διακοπή της υδροδότησης στο κτίριο της ΔΟΥ Ρόδου στο Ζέφυρος, σε ένα κτίριο όπου εργαζόμενοι και συναλλασσόμενοι κινούνται σε ρυθμούς καθημερινότητας, με τις στοιχειώδεις ανάγκες υγιεινής να θεωρούνται αυτονόητες. Όταν το αυτονόητο παύει να ισχύει, το πρόβλημα δεν είναι απλώς πρακτικό. Γίνεται και θεσμικό, γίνεται και θέμα ασφαλείας, γίνεται και θέμα στοιχειώδους σεβασμού.
Και κάπου εδώ μπαίνει η ειρωνεία. Διότι η ίδια η ΔΕΥΑΡ φέρεται να οφείλει τουλάχιστον 20 εκατ ευρώ στη ΔΕΗ. Στην πράξη, το μήνυμα που εκπέμπεται δεν είναι ένα μήνυμα συνέπειας ή χρηστής διοίκησης. Είναι ένα μήνυμα επιλεκτικής αυστηρότητας. Σαν να λέει, με ύφος αλά καρτ, ότι υπάρχουν οφειλές που επιτρέπεται να συσσωρεύονται και άλλες που τιμωρούνται με τον πιο άμεσο τρόπο, το κλείσιμο της στρόφιγγας.
Η διακοπή υδροδότησης στο κτίριο της ΔΟΥ Ρόδου στο Ζέφυρος δεν είναι μια απλή ενόχληση. Μιλάμε για χώρο με συνεχείς ροές πολιτών, ουρές, γραφεία, υπηρεσιακές διαδικασίες, ανάγκη για καθαριότητα, τουαλέτες, βασικά υγειονομικά μέτρα. Το νερό δεν είναι πολυτέλεια για να κόβεται σαν να πρόκειται για ένα συμβολικό μάθημα πειθαρχίας. Είναι κρίσιμη υποδομή. Όταν αυτή η υποδομή αφαιρείται, το ρίσκο μεταφέρεται σε ανθρώπους που δεν έχουν καμία δυνατότητα να το διαχειριστούν.
Οι εργαζόμενοι καλούνται να συνεχίσουν να λειτουργούν σε συνθήκες που υπονομεύουν την ίδια τη στοιχειώδη λειτουργικότητα ενός κτιρίου. Οι συναλλασσόμενοι καλούνται να εξυπηρετηθούν σε περιβάλλον που δεν ανταποκρίνεται στις βασικές προϋποθέσεις μιας δημόσιας υπηρεσίας. Και όλα αυτά, όχι σε κάποιο απομονωμένο σημείο, αλλά σε έναν κόμβο που αφορά καθημερινά μεγάλο αριθμό πολιτών.
Όταν η στρόφιγγα γίνεται εργαλείο ισχύος
Το θέμα δεν περιορίζεται στο κτίριο της ΔΟΥ. Η διακοπή νερού επεκτάθηκε και σε άλλους κρίσιμους χώρους, όπως στο διοικητήριο της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, στα σφαγεία και στο μεταφορών. Εδώ η ειρωνεία χοντραίνει ακόμη περισσότερο, γιατί η εικόνα που δημιουργείται είναι μιας διοίκησης που δεν κάνει απλώς διαχείριση δικτύου, αλλά ασκεί πίεση μέσω βασικών αγαθών.
Στα σφαγεία, η υδροδότηση συνδέεται με υγειονομικούς κανόνες και διαδικασίες που δεν αφήνουν περιθώρια για αυτοσχεδιασμούς. Στο διοικητήριο, η λειτουργία δημόσιων υπηρεσιών συνδέεται με την καθημερινή διοικητική δραστηριότητα. Στο μεταφορών, η εξυπηρέτηση πολιτών και επαγγελματιών έχει συγκεκριμένες ανάγκες. Το νερό, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, δεν είναι απλώς ένας λογαριασμός. Είναι προϋπόθεση λειτουργίας.
Αν η επιλογή είναι να χτυπηθούν οι υπηρεσίες εκεί όπου υπάρχει δημόσια έκθεση και καθημερινή πίεση, τότε η διακοπή υδροδότησης δεν μοιάζει με τεχνική ενέργεια. Μοιάζει με μήνυμα. Και όταν ένα μήνυμα στέλνεται με τρόπο που δημιουργεί κινδύνους για εργαζόμενους και πολίτες, η διοίκηση οφείλει να αντέξει και την πολιτική ανάγνωση της πράξης της.
Η αναφορά ότι η ΔΕΥΑΡ χρωστάει η ίδια τουλάχιστον 20 εκατ ευρώ στη ΔΕΗ λειτουργεί σαν καθρέφτης. Γιατί αν ισχύει αυτή η τάξη μεγέθους, τότε μιλάμε για έναν οργανισμό που ζητά συνέπεια από τους άλλους, ενώ εμφανίζεται να κουβαλά ένα δυσβάσταχτο βάρος προς έναν βασικό πάροχο ενέργειας. Σε τέτοιες περιπτώσεις, το κοινό ερώτημα είναι απλό και επίμονο.
Πώς γίνεται να χρησιμοποιείται το νερό, ένα δημόσιο αγαθό, ως μοχλός πίεσης σε υπηρεσίες και εγκαταστάσεις που εξυπηρετούν την κοινωνία, την ώρα που η εικόνα συνέπειας της ίδιας της επιχείρησης αμφισβητείται από το μέγεθος των αναφερόμενων οφειλών της. Αν η διοίκηση επιδιώκει να εμφανιστεί αυστηρή, η αυστηρότητα συνήθως ξεκινά από τον εαυτό της. Διαφορετικά, η αυστηρότητα μοιάζει περισσότερο με επίδειξη ισχύος παρά με χρηστή διαχείριση.
Η Περιφέρεια πληρώνει για κτίριο που δεν της ανήκει και η επιβάρυνση γίνεται κανόνας
Ένα ακόμη στοιχείο που βαραίνει πολιτικά την υπόθεση είναι η αναφορά ότι η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου έχει αναλάβει το κόστος λειτουργίας υπηρεσιών στο κτίριο του Ζέφυρος, παρότι το κτίριο δεν της ανήκει. Με άλλα λόγια, ένας θεσμός σηκώνει λειτουργικά βάρη για να μην καταρρεύσει η καθημερινότητα υπηρεσιών που πρέπει να λειτουργούν, ενώ ο πάροχος ύδρευσης προχωρά σε διακοπή, επηρεάζοντας την εξυπηρέτηση και την ασφάλεια.
Αυτό το σχήμα δημιουργεί μια παράδοξη κανονικότητα. Οι δημόσιες δομές βρίσκονται να καλύπτουν κενά, να πληρώνουν, να στηρίζουν λειτουργίες σε ακίνητα που δεν τους ανήκουν, και την ίδια στιγμή να αντιμετωπίζουν την απειλή διακοπών σε βασικά αγαθά. Αν αυτή είναι η νέα ισορροπία, τότε η κοινωνία δεν παρακολουθεί απλώς μια διαφωνία μεταξύ φορέων. Παρακολουθεί ένα μοντέλο όπου η πίεση μεταφέρεται στους πιο εκτεθειμένους, δηλαδή στους εργαζόμενους και στους πολίτες.
Η υπόθεση της υδροδότησης στο Ζέφυρος δεν είναι μόνο ζήτημα δικτύου. Είναι ζήτημα διοικητικής κουλτούρας. Όταν δημόσιες υπηρεσίες μένουν χωρίς νερό, το ζήτημα ακουμπά την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς, ακουμπά τη λειτουργική επάρκεια, ακουμπά την αίσθηση ότι οι υποδομές υπηρετούν την κοινωνία και δεν χρησιμοποιούνται ως πεδίο αντιπαράθεσης.
Η ειρωνεία, λοιπόν, δεν είναι απλώς λογοτεχνικό σχήμα. Είναι η ίδια η αντίφαση των πράξεων. Να κόβεται το νερό σε χώρους που δεν έχουν περιθώριο να λειτουργήσουν χωρίς αυτό, με επίκληση τάξης και υποχρεώσεων, ενώ την ίδια ώρα αιωρείται η αναφορά για οφειλές της ΔΕΥΑΡ προς τη ΔΕΗ ύψους τουλάχιστον 20 εκατ ευρώ. Να ζητείται πειθαρχία από όλους, αλλά να μην είναι σαφές αν η πειθαρχία ξεκινά από εκείνον που κρατά τη στρόφιγγα.
Σε μια πόλη που χρειάζεται σταθερότητα υποδομών και προβλεψιμότητα στη λειτουργία των υπηρεσιών, η εικόνα διακοπών σε ΔΟΥ, διοικητήριο, σφαγεία και μεταφορών δεν λειτουργεί ως υπενθύμιση συνέπειας. Λειτουργεί ως υπενθύμιση δύναμης. Και όταν η δύναμη εφαρμόζεται εκεί που προκαλεί τη μεγαλύτερη αναστάτωση, τότε η συζήτηση δεν μπορεί να μείνει μόνο στο τεχνικό σκέλος. Γίνεται πολιτική, γίνεται κοινωνική, γίνεται υπόθεση καθημερινής αξιοπρέπειας.
