Γ. Νικητιάδης στον ΟΟΣΑ: Τα μικρά νησιά είναι ζήτημα εθνικής ανταγωνιστικότητας

Με ειδική αναφορά στο Καστελ­λό­ριζο, τη Νίσυρο, το Αγα­θο­νήσι και τα μικρά νησιά της Δωδε­κα­νή­σου, τοπο­θε­τή­θηκε ο Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου του ΠΑΣΟΚ και Υπεύ­θυ­νος του ΚΤΕ Ανά­πτυ­ξης του Κόμ­μα­τος Γιώργος Νικη­τιά­δης, στην Ολο­μέ­λεια του Παγκό­σμιου Κοι­νο­βου­λευ­τι­κού Δικτύου του ΟΟΣΑ, την Τετάρτη 11 Μαρτίου 2026, στο Παρίσι. Ο κ. Νικη­τιά­δης συμ­με­τέ­χει στις εργα­σίες ως μέλος της διμε­λούς ελλη­νι­κής αντι­προ­σω­πείας, ενώ είχε τον ρόλο του κεντρι­κού συνο­μι­λητή της ελλη­νι­κής απο­στο­λής στη θεμα­τική συζή­τηση για τη στήριξη της εθνικής αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας μέσα από τον μετα­σχη­μα­τι­σμό των παρα­με­λη­μέ­νων περιο­χών.

Στην τοπο­θέ­τηση του ο κ. Νικη­τιά­δης ανέ­δειξε τη Δωδε­κά­νησο ως χαρα­κτη­ρι­στική περί­πτωση άνισης ανά­πτυ­ξης εντός της ίδιας νησιω­τι­κής περι­φέ­ρειας. Όπως τόνισε, η περιοχή εκτεί­νε­ται από το μικρό Αγα­θο­νήσι έως το ακρι­τικό Καστελ­λό­ριζο, με ακόμη δεκα­πέ­ντε κατοι­κη­μένα νησιά ανάμεσά τους. Παρά το γεγονός ότι η Ρόδος και η Κως δια­θέ­τουν διεθνή αερο­δρό­μια, υπο­δέ­χο­νται εκα­τομ­μύ­ρια επι­σκε­πτών και συν­δέ­ο­νται καθη­με­ρι­νώς με την Αθήνα, αρκετά μικρό­τερα νησιά εξα­κο­λου­θούν να μένουν ακόμη και για ημέρες απο­μο­νω­μένα, εξαι­τίας της έλλει­ψης ακόμη και στοι­χειώ­δους συγκοι­νω­νια­κής σύν­δε­σης.

Ο Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου του ΠΑΣΟΚ υπο­γράμ­μισε ότι η ταχεία ανά­πτυξη της Ρόδου και της Κω κατά τις τελευ­ταίες δεκα­ε­τίες δεν συνο­δεύ­θηκε από αντί­στοιχη πρόοδο για τα μικρό­τερα νησιά, τα οποία, παρότι συμ­με­τέ­χουν με μικρό μερίδιο στην του­ρι­στική κίνηση της περιο­χής, δεν απο­λαμ­βά­νουν ανάλογο επίπεδο ανά­πτυ­ξης ούτε αντί­στοι­χες συν­θή­κες δια­βί­ω­σης. Όπως επι­σή­μανε, αυτή η ανι­σορ­ρο­πία εξηγεί και τη δρα­μα­τική πλη­θυ­σμιακή συρ­ρί­κνωση που παρα­τη­ρεί­ται σε ορι­σμένα νησιά.

Ενδει­κτι­κώς ανέφερε ότι η Νίσυρος, η οποία το 1950 αριθ­μούσε 2.327 κατοί­κους, σήμερα έχει περίπου 1.000, κατα­γρά­φο­ντας μείωση της τάξεως του 57%. Αντι­στοί­χως, το Καστελ­λό­ριζο, που στις αρχές του 20ού αιώνα είχε 8.000 έως 10.000 κατοί­κους, σήμερα έχει χει­με­ρινό πλη­θυ­σμό που μόλις προ­σεγ­γί­ζει τους 200 κατοί­κους. Αντι­θέ­τως, η Κως, από 19.000 κατοί­κους το 1950, αριθμεί πλέον πάνω από 40.000, εξέλιξη που, όπως τόνισε, απο­τυ­πώ­νει τη σχέση μεταξύ ανά­πτυ­ξης, αυξη­μέ­νων εισο­δη­μά­των και καλύ­τε­ρων συν­θη­κών ζωής.

Ιδιαί­τερη αναφορά έκανε ο κ. Νικη­τιά­δης στη Νίσυρο, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι δια­θέ­τει ένα μονα­δικό συγκρι­τικό πλε­ο­νέ­κτημα, το ηφαι­στειακό της τοπίο. Όπως σημεί­ωσε, εάν η Πολι­τεία, παραλ­λή­λως με τις επεν­δύ­σεις που έγιναν στην Κω σε λιμάνια, αερο­δρό­μια και άλλες βασικές υπο­δο­μές, εξα­σφά­λιζε αντί­στοιχη μέριμνα και για τη Νίσυρο, το νησί θα μπο­ρούσε να προ­σελ­κύ­σει πολύ περισ­σό­τε­ρους επι­σκέ­πτες και ερευ­νη­τές, ενώ συνο­λι­κώς θα ωφε­λείτο και η ευρύ­τερη περιοχή, με αύξηση της του­ρι­στι­κής κίνησης και των δημο­σίων εσόδων.

Ο κ. Νικη­τιά­δης κατέ­στησε σαφές ότι δεν ανέ­δειξε τα Δωδε­κά­νησα για λόγους τοπικής προ­βο­λής, αλλά διότι συνι­στούν κλασική περί­πτωση περιο­χών που έχουν μείνει πίσω ανα­πτυ­ξια­κώς, ενώ θα μπο­ρού­σαν, υπό τις κατάλ­λη­λες συν­θή­κες, να συμ­βά­λουν πολύ περισ­σό­τερο στην εθνική οικο­νο­μία. Στο πλαίσιο αυτό, πρό­τεινε, όταν το κράτος στη­ρί­ζει μια περιοχή με δημό­σιες επεν­δύ­σεις ή κίνητρα για ιδιω­τι­κές επεν­δύ­σεις, να προ­βλέ­πο­νται ταυ­το­χρό­νως τρία πράγ­ματα: πρώτον, μελέτη των θετικών και αρνη­τι­κών επι­πτώ­σεων στις γει­το­νι­κές περιο­χές, δεύ­τε­ρον, λήψη μέτρων για τον μετρια­σμό των συνε­πειών της άνισης ανά­πτυ­ξης μέσα στην ίδια περι­φέ­ρεια και τρίτον, παράλ­ληλο σχέδιο ανά­πτυ­ξης και για τα μικρό­τερα νησιά που μένουν πίσω.

Κλεί­νο­ντας την παρέμ­βασή του, ο Γιώργος Νικη­τιά­δης υπο­γράμ­μισε ότι κάθε τόπος έχει το δικό του μονα­δικό συγκρι­τικό πλε­ο­νέ­κτημα, το οποίο, εφόσον υπάρξει πολι­τική βούληση, μπορεί να μετα­τρα­πεί και σε αντα­γω­νι­στικό πλε­ο­νέ­κτημα. Τόνισε, ακόμη, ότι καμία περιοχή δεν μπορεί να ανα­πτυ­χθεί μόνη της, εάν δεν υπάρ­χουν δημό­σιες επεν­δύ­σεις που να δια­σφα­λί­ζουν καθη­με­ρινή συγκοι­νω­νιακή και επι­κοι­νω­νιακή σύνδεση με τον υπό­λοιπο κόσμο, καθώς και βασικές υπο­δο­μές ύδρευ­σης, απο­χέ­τευ­σης, υγειο­νο­μι­κής κάλυψης και γενι­κό­τερα στοι­χειώ­δεις όρους αξιο­πρε­πούς δια­βί­ω­σης. Όπως χαρα­κτη­ρι­στι­κώς ανέφερε, «να μη ξεχνάμε ότι για τις παρα­με­λη­μέ­νες περιο­χές δεν ευθύ­νε­ται ο Θεός άλλα εμείς οι άνθρω­ποι που τις δημιουρ­γή­σαμε».