Τασούλας: Κορυφαία τιμή και βαριά ευθύνη η ανάδειξή μου στην Προεδρία της Δημοκρατίας – Γνωρίζω καλά τις αδυναμίες της πολιτικής

Ο Κω­στα­ντί­νος Τα­σού­λας έκανε τις πρώ­τες δη­λώ­σεις, μετά την εκλο­γή του ως νέος Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας.

«Κο­ρυ­φαία τιμή και βαριά ευ­θύ­νη η ανά­δει­ξή μου στην Προ­ε­δρία της Δη­μο­κρα­τί­ας» δή­λω­σε αρ­χι­κά ο κ. Τα­σού­λας. «Γνω­ρί­ζω όμως καλά και τις αδυ­να­μί­ες της πο­λι­τι­κής. Αυτές μόνο με κατά το δυ­να­τόν κοινή προ­σπά­θεια και εθνι­κή και κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή μπο­ρού­με να τις πα­ρα­με­ρί­σου­με, ανα­ζη­τώ­ντας λύ­σεις ευ­ρύ­τε­ρης απο­δο­χής που πη­γά­ζουν από τον γνή­σιο διά­λο­γο όχι μόνο μέσα στη Βουλή αλλά και με την κοι­νω­νία», συ­μπλή­ρω­σε επί­σης ο κ. Τα­σού­λας.

Ση­μειώ­νε­ται πώς τον τέως Πρό­ε­δρο της Βου­λής των Ελ­λή­νων, ψή­φι­σαν 160 βου­λευ­τές.

Η ορ­κω­μο­σία του κ. Τα­σού­λα θα λάβει χώρα την Πέμ­πτη 13 Μαρ­τί­ου 2025, οπότε και λήγει η θη­τεία της νυν Προ­έ­δρου της Δη­μο­κρα­τί­ας, Κα­τε­ρί­νας Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου.

Ανα­λυ­τι­κά η δή­λω­σή του:

«Κύριε Πρό­ε­δρε, σας ευ­χα­ρι­στώ θερμά για το επί­ση­μο άγ­γελ­μα της εκλο­γής μου, που απο­τε­λεί για μένα κο­ρυ­φαία τιμή, αλλά κυ­ρί­ως απο­τε­λεί μια βαριά, βαρύ τιμή ευ­θύ­νη. Πα­ρα­κα­λώ, κύριε Πρό­ε­δρε, να δια­βι­βά­σει στην Εθνι­κή Αντι­προ­σω­πεία, μέλος της οποί­ας είχα την τιμή να υπάρ­ξω τα τε­λευ­ταία 25 χρό­νια, τις ει­λι­κρι­νείς μου ευ­χα­ρι­στί­ες για την κατά το Σύ­νταγ­μα ανά­δει­ξή μου στη θέση του Προ­έ­δρου της Δη­μο­κρα­τί­ας.

Με­τέ­χο­ντας όμως στο δη­μό­σιο βίο υπό διά­φο­ρες ιδιό­τη­τες, ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρες δε­κα­ε­τί­ες πλέον γνω­ρί­ζω καλά, κύριε Πρό­ε­δρε, όπως κι εσείς, τις δυ­να­τό­τη­τες της πο­λι­τι­κής που την ανα­δει­κνύ­ει η λαϊκή κυ­ριαρ­χία. Δυ­να­τό­τη­τες προ­σφο­ράς έργου και πα­ρα­δείγ­μα­τος, προ­κει­μέ­νου η πα­τρί­δα μας, η πα­τρί­δα όλων μας, ανε­ξαρ­τή­τως ιδε­ο­λο­γί­ας και ο λαός μας να προ­ο­δεύ­ουν. Γνω­ρί­ζω όμως καλά και τις αδυ­να­μί­ες της πο­λι­τι­κής. Αυτές μόνο με κατά το δυ­να­τόν κοινή προ­σπά­θεια και εθνι­κή και κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή μπο­ρού­με να τις πα­ρα­με­ρί­σου­με, ανα­ζη­τώ­ντας λύ­σεις ευ­ρύ­τε­ρης απο­δο­χής που πη­γά­ζουν από τον γνή­σιο διά­λο­γο όχι μόνο μέσα στη Βουλή αλλά και με την κοι­νω­νία.

Λύ­σεις που πεί­θουν τους πολ­λούς πως οι εύ­λο­γες αξιώ­σεις και η νη­φά­λια και συχνά αυ­στη­ρή κοι­νω­νι­κή κρι­τι­κή μπο­ρούν να με­τα­τρα­πούν σε πο­λι­τι­κή, διορ­θω­τι­κή ή με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κή. Η Ελ­λά­δα, κύριε Πρό­ε­δρε και ο ελ­λη­νι­κός λαός, έχουν εύ­λο­γες αξιώ­σεις από τους εκ­προ­σώ­πους τους. Αξιώ­σεις, με­τα­ξύ άλλων, εθνι­κής ασφά­λειας και ακε­ραιό­τη­τας, προ­κο­πής, κοι­νω­νι­κής προ­στα­σί­ας, πο­λι­τι­κής προ­στα­σί­ας Και πόσο επί­και­ρο είναι αυτό το πο­λι­τι­κής προ­στα­σί­ας δι­καιο­σύ­νης; Επί­σης, όπως ει­δι­κό­τε­ρα δια­πι­στώ­νου­με, τόσο εκ­δη­λω­τι­κό και δι­καιο­λο­γη­μέ­να και σή­με­ρα.

Η υπη­ρέ­τη­ση αυτών των αξιώ­σε­ων, που δεν είναι παρά συ­νταγ­μα­τι­κές κρί­σι­μες υπα­γο­ρεύ­σεις για την Πο­λι­τεία, ανα­τί­θε­ται στα πο­λι­τι­κά κόμ­μα­τα που με βάση τον κα­νό­να της πλειο­ψη­φί­ας ανα­λαμ­βά­νουν κάθε φορά την δια­κυ­βέρ­νη­ση της χώρας. Η από­δο­ση των πο­λι­τι­κών προ­σπα­θειών δεν εξαρ­τά­ται μόνο από τον σωστό προ­γραμ­μα­τι­σμό ή τις εποι­κο­δο­μη­τι­κές προ­τά­σεις. Η από­δο­ση των πο­λι­τι­κών προ­σπα­θειών εξαρ­τά­ται από το πλαί­σιο και την πο­λι­τι­κή ατμό­σφαι­ρα μέσα στην οποία διε­ξά­γο­νται οι πο­λι­τι­κές διερ­γα­σί­ες. Κι όλα αυτά πρέ­πει να επι­τε­λού­νται μέσα σε ένα διε­θνές πε­ρι­βάλ­λον ασυ­νή­θι­στης αβε­βαιό­τη­τας και πλή­θους γε­ω­πο­λι­τι­κών ανα­κα­τα­τά­ξε­ων και πο­λε­μι­κών συ­γκρού­σε­ων.

Εδώ στην ευ­ρύ­τε­ρη γει­το­νιά μας, ενώ την ίδια στιγ­μή οι με­τα­πο­λε­μι­κές πα­ρα­δο­χές σχέ­σε­ων και ισορ­ρο­πιών δο­κι­μά­ζο­νται ήδη ή με­τα­το­πί­ζο­νται ανη­συ­χη­τι­κά. Ο ρυθ­μός του κό­σμου, όπως τον ξέ­ρα­με από τα με­τα­πο­λε­μι­κά χρό­νια, δεν φαί­νε­ται να συ­νε­χί­ζει ο ίδιος και μια στοί­βα σπα­σμέ­νες ει­κό­νες παίρ­νει συχνά τη θέση του. Και μέσα σ αυτόν τον ορυ­μα­γδό αλ­λα­γών, στά­σε­ων και ισορ­ρο­πιών. Για μας εδώ. Για μας εδώ στο πέ­τρι­νο ακρω­τή­ρι της Ελ­λά­δας, η γραμ­μή πα­ρα­μέ­νει στα­θε­ρή: Ενί­σχυ­ση των δι­πλω­μα­τι­κών και αμυ­ντι­κών μας δυ­να­το­τή­των και ενί­σχυ­ση της κοι­νω­νι­κής μας συ­νο­χής μέσα στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, που στο­χεύ­ει στη στρα­τη­γι­κή της αυ­το­νο­μία, αλλά που πρέ­πει να βια­στεί ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο γι αυτό.

Η χώρα μας κα­λεί­ται να ενι­σχύ­σει πε­ραι­τέ­ρω το γό­η­τρό της προς τα έξω και πα­λεύ­ει για την προ­κο­πή και το κλίμα εμπι­στο­σύ­νης στο εσω­τε­ρι­κό της, που είναι, πι­στεύω, στό­χοι ευ­ρύ­τε­ρα απο­δε­κτή. Να γιατί ασχέ­τως επι­μέ­ρους δια­φω­νιών, ακόμη και εντά­σε­ων, το αό­ρα­το νήμα που μας ενώ­νει στις με­γά­λες ζω­τι­κές επι­λο­γές δεν πρέ­πει να σπά­σει. Με­λε­τή­σα­με ή και τι­μή­σα­με ξανά και εδώ στη Βουλή και σε όλη την Ελ­λά­δα τα εντε­λώς τε­λευ­ταία χρό­νια καί­ριες επε­τεί­ους της εθνι­κής μας πο­ρεί­ας. Τα 200 χρό­νια από την Επα­νά­στα­ση του 1821, τα 100 χρό­νια από την Μι­κρα­σια­τι­κή Κα­τα­στρο­φή, τα 50 χρό­νια από τη με­τα­πο­λί­τευ­ση.

Κάθε θρί­αμ­βος και επι­τυ­χία μέσα από αυτό το ιστο­ρι­κό υλικό οφεί­λε­ται στο αό­ρα­το νήμα που μας ενώ­νει με κοι­νούς στό­χους και κοινά μέσα, ενώ συχνά κα­τα­στρο­φές και πι­σω­γυ­ρί­σμα­τα οφεί­λο­νται στο σπά­σι­μο αυτού του νή­μα­τος από σκλη­ρά και φα­να­τι­κά αντί­θε­τους στό­χους και δι­χα­σμούς. Είναι το αό­ρα­το νήμα που μας ενώ­νει όταν κι­νη­το­ποιού­μα­στε για να απο­τρέ­ψου­με ένα κακό ή για να κα­τα­κτή­σου­με ένα με­γά­λο στόχο. Και όσο με­γα­λύ­τε­ρη διάρ­κεια και αξιο­πι­στία έχει η κοινή μας προ­σπά­θεια προς με­γά­λους στό­χους, τόσο πε­ρισ­σό­τε­ροι στό­χοι κα­τα­κτιού­νται.

Αλλά ας ξα­να­γυ­ρί­σου­με στην απο­στο­λή που από σή­με­ρα επω­μί­ζο­νται. Η αρ­μο­νι­κή λει­τουρ­γία και συ­νέρ­γεια των θε­σμών, το ήπιο κατά το δυ­να­τόν πο­λι­τι­κό κλίμα και η δια­φύ­λα­ξη κλί­μα­τος ενό­τη­τας είναι πο­λύ­τι­μα υπο­βοη­θη­τι­κό πλαί­σιο για την επι­τυ­χία των πο­λι­τι­κών επι­διώ­ξε­ων και την χρη­σι­μό­τη­τα των πο­λι­τι­κών αντα­γω­νι­σμών. Και όσο κοι­νό­το­πα μπο­ρεί να ηχούν αυτά, άλλο τόσο κι ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο ισχύ­ουν.

Ο Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας, ως ρυθ­μι­στής του πο­λι­τεύ­μα­τος, κα­λεί­ται με­τα­ξύ άλλων, να επι­διώ­ξει την εμπέ­δω­ση αυτού ακρι­βώς του πλαι­σί­ου, έξω και μα­κριά ο ίδιος από κάθε κομ­μα­τι­κό αντα­γω­νι­σμό, κι­νού­με­νος μέσα στα προσ­διο­ρι­σμέ­να πλαί­σια του συ­νταγ­μα­τι­κού του ρόλου και ανα­δει­κνύ­ο­ντας πότε πότε ακρι­βώς την ανά­γκη δια­φύ­λα­ξης αυτού του αό­ρα­του νή­μα­τος που στα πολύ με­γά­λα και σπου­δαία δεν παύει ποτέ να μας ενώ­νει. Αυτό το χρέος το έχει ο Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας ιστο­ρι­κά, θε­σμι­κά, πο­λι­τεια­κά. Είναι χρέος προς τον ελ­λη­νι­κό λαό, προς τον εγ­γυ­η­τή του πο­λι­τεύ­μα­τος, δη­λα­δή και προς το Σύ­νταγ­μα που όλοι σε­βό­μα­στε, κύριε Πρό­ε­δρε. Με τη βο­ή­θεια του Θεού, με τη συ­μπα­ρά­στα­ση όλων των πα­ρα­γό­ντων του πο­λι­τεύ­μα­τος, με τη συ­μπα­ρά­στα­ση του ίδιου του ελ­λη­νι­κού λαού. Βε­βαιω­θεί­τε ότι θα κα­τα­βά­λου­με κάθε δυ­να­τή προ­σπά­θεια για να επι­τευ­χθούν αυτοί οι στό­χοι. Κα­λο­ρί­ζι­κο! Σας ευ­χα­ρι­στώ».

Ποιος είναι ο νέος Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας

Ο κ. Τα­σού­λας είναι το ένατο πρό­σω­πο που ανέρ­χε­ται στο ύπατο πο­λι­τεια­κό αξί­ω­μα από το 1974, μετά τους Μι­χα­ήλ Στα­σι­νό­που­λο (1974-1975), Κων­στα­ντί­νος Τσά­τσος (1975-1980), Κων­στα­ντί­νος Κα­ρα­μαν­λής (1980-1985 και 1990-1995), Χρή­στος Σαρ­τζε­τά­κης (1985-1990), Κων­στα­ντί­νος Στε­φα­νό­που­λος (1995-2005), Κά­ρο­λος Πα­πού­λιας (2005-2015), Προ­κό­πιος Παυ­λό­που­λος (2015-2020) και Κα­τε­ρί­να Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου (2020-2025).

Ο νέος Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας γεν­νή­θη­κε στα Ιω­άν­νι­να το 1959, είναι νυμ­φευ­μέ­νος με δύο παι­διά, και έχει σπου­δά­σει νο­μι­κά στην Αθήνα. Εξε­λέ­γη για πρώτη φορά βου­λευ­τής με τη Νέα Δη­μο­κρα­τία το 2000 και επα­νε­κλέ­χθη­κε το 2004, το 2007, το 2009, το 2012 (δύο φορές), το 2015 (δύο φορές), το 2019 και το 2023 (δύο φορές). Το 2006 ορί­σθη­κε, από τον πρω­θυ­πουρ­γό, αν. Κοι­νο­βου­λευ­τι­κός Εκ­πρό­σω­πος της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας. Το 2007 ορί­σθη­κε Υφυ­πουρ­γός Εθνι­κής Αμύ­νης. Το Φε­βρουά­ριο του 2010 εκλέ­χθη­κε Γε­νι­κός Γραμ­μα­τέ­ας της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Ομά­δας της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας. Το 2014 ορί­σθη­κε Υπουρ­γός Πο­λι­τι­σμού και Αθλη­τι­σμού έως τον Ια­νουά­ριο του 2015. To 2018 ορί­σθη­κε Γε­νι­κός Ει­ση­γη­τής της ΝΔ για την Συ­νταγ­μα­τι­κή Ανα­θε­ώ­ρη­ση. Εξε­λέ­γη, τέλος Πρό­ε­δρος της Βου­λής των Ελ­λή­νων το 2019, τον Μάιο του 2023 και τον Ιού­λιο του 2023.

Επί­σης, ο κ. Τα­σού­λας υπήρ­ξε ιδιαί­τε­ρος γραμ­μα­τέ­ας του αει­μνή­στου Ευαγ­γέ­λου Αβέ­ρωφ-Το­σί­τσα, Επί­τι­μου Προ­έ­δρου της Ν.Δ. από το 1981 έως το 1990 και ει­δι­κός σύμ­βου­λος στα Υπουρ­γεία Εθνι­κής Οι­κο­νο­μί­ας, Εμπο­ρί­ου και Γε­ωρ­γί­ας (1989- 1990). Διε­τέ­λε­σε Πρό­ε­δρος του Ορ­γα­νι­σμού Προ­ω­θή­σε­ως Εξα­γω­γών (Ο.Π.Ε.) από το 1990 έως το 1993. Εξε­λέ­γη Δη­μο­τι­κός Σύμ­βου­λος του Δήμου Κη­φι­σιάς το 1990. Το 1994 εξε­λέ­γη Δή­μαρ­χος Κη­φι­σιάς. Τον Ιού­νιο του 2013 ορί­σθη­κε Πρό­ε­δρος του Ιν­στι­τού­του Δη­μο­κρα­τί­ας «Κων­στα­ντί­νος Κα­ρα­μαν­λής».

Πηγή: newpost.gr