Economist: Το …mission impossible του Α. Τσίπρα

Μπορεί η νέα ελλη­νική κυβέρ­νηση να ικα­νο­ποι­ή­σει και τους ψηφο­φό­ρους και τους πιστω­τές της; διε­ρω­τά­ται το Economist.

Ο Αλέξης Τσίπρας και το ριζο­σπα­στικό αρι­στερό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ δού­λε­ψαν επί έναν χρόνο και πλέον, ως αντι­πο­λί­τευση, για την προ­ε­τοι­μα­σία της στρα­τη­γι­κής τους πλατ­φόρ­μας. Ανα­τέ­θηκε σε πάνω από 80 επι­τρο­πές να παρά­γουν συγκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις για την μεταρ­ρύθ­μιση ποι­κί­λων κλάδων της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας. Όμως η προ­ε­τοι­μα­σία για την εξουσία είναι ένα πράγμα και η άσκηση της εξου­σίας είναι άλλο πράγμα –και πολύ δια­φο­ρε­τικό, όταν η χώρα βρί­σκε­ται σε τόσο βαθιά τρύπα όσο η Ελλάδα.

Το πρό­γραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, αν εφαρ­μο­στεί πλήρως, θα προ­κα­λέ­σει κάθετη μείωση στα έσοδα και μεγάλη αύξηση στις κοι­νω­νι­κές δαπάνες. Ήδη όμως οι Έλληνες στα­μά­τη­σαν να πλη­ρώ­νουν φόρους πριν τις εκλογές και ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός ίσως έχει βγει εκτός στόχων μέχρι τα τέλη Μαρτίου. Όλα αυτά έχουν κακό αντί­κτυπο στους πιστω­τές της Ελλάδας, που με το πρό­γραμμα διά­σω­σης των 245 δισ. ευρώ περί­με­ναν λιτό­τητα και μεταρ­ρυθ­μί­σεις, όχι δαπάνες και πισω­γυ­ρί­σματα. Κι αν δεν βρεθεί κάποια λύσει σύντομα, θα έλθει η απειλή νέας ελλη­νι­κής στάσης πλη­ρω­μών τον Μάρτιο που λήγουν δάνεια προς το ΔΝΤ.

Η ρίζα του προ­βλή­μα­τος είναι απλή: Η Ελλάδα δεν έχει αρκετά έσοδα να πλη­ρώ­σει τους λογα­ρια­σμούς της. Η οικο­νο­μία έχει συρ­ρι­κνω­θεί δρα­μα­τικά, οι τιμές ακι­νή­των και τα εισο­δή­ματα έχουν βου­λιά­ξει και η ανεργία μαστί­ζει. Η οικο­νο­μική της κατάρ­ρευση παραλ­λη­λί­ζε­ται με τις επι­πτώ­σεις του πολέμου στην Λιβύη.

Τα πακέτα διά­σω­σης που έλαβε η χώρα το 2010 και 2012 βοή­θη­σαν να μετα­τε­θούν τα χρέη σε νέους πιστω­τές αλλά, παρά τις ζημίες που υπέ­στη­σαν ορι­σμέ­νοι ιδιώτες πιστω­τές, δεν βοή­θη­σαν ώστε να μειω­θούν. Οι νέοι πιστω­τές υπήρξαν γεν­ναιό­δω­ροι, παρα­χω­ρώ­ντας μειώ­σεις επι­το­κίων, αλλά και απαι­τη­τι­κοί καθώς επέ­βα­λαν προ­ϋ­πο­θέ­σεις στην ελλη­νική οικο­νο­μία, που περι­λαμ­βά­νουν μειώ­σεις σε μισθούς και συντά­ξεις, απο­λύ­σεις και ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις βαρύ­τι­μων εθνικών περιου­σια­κών στοι­χείων.

Οπότε και ήλθε η ρήξη, γιατί η Ελλάδα θέλει να κρα­τή­σει τα χαμηλά επι­τό­κια, αλλά δεν αντέχει τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις, και η νέα υφυ­πουρ­γός Οικο­νο­μι­κών ανα­κοί­νωσε ήδη μέτρα για καταρ­γή­σεις και απαλ­λα­γές φόρων, που ανέρ­χο­νται, σύμφωνα με το Economist στα περίπου 8 δισ. ευρώ.

Για να ισορ­ρο­πή­σει την κατά­σταση, ο κ. Τσίπρας ενα­πο­θέ­τει τις ελπίδες του στην πάταξη της φορο­δια­φυ­γής. Ακόμη όμως κι αν εφαρ­μο­στούν όλα τα μέτρα πάταξης του λαθρε­μπο­ρίου και της φορο-αποφυγής δύσκολα θα μπο­ρέ­σουν να συγκε­ντρω­θούν άμεσα τα απα­ραί­τητα κεφά­λαια και θα συνε­χί­σουν να λείπουν 4 δισ. ευρώ.

Καθώς πολλά από τα κυβερ­νη­τικά σχέδια δεν «κολλάνε» ο κ. Τσίπρας έχει ήδη σημα­το­δο­τή­σει την πρόθεσή του να συμ­βι­βα­στεί και στο πλαίσιο αυτό παρου­σί­ασε στις 9 Φεβρουα­ρίου ένα πρό­γραμμα 4 σημείων.

Οι πιστω­τές της Ελλάδας έχουν κι εκείνοι από την πλευρά τους κάποια περι­θώ­ρια υπο­χω­ρή­σεων. Παρά τα χαμηλά επι­τό­κια που χρε­ώ­νουν, τα δάνειά τους είναι κερ­δο­φόρα, καθώς οι περισ­σό­τε­ρες ευρω­παϊ­κές κυβερ­νή­σεις μπορούν να δανει­στούν σε χαμη­λό­τερα επίπεδα. Θα μπο­ρού­σαν να τα μειώ­σουν σε ένα «ουδέ­τερο» επίπεδο, επε­κτεί­νο­ντας και τις διάρ­κειας και εξοι­κο­νο­μώ­ντας 17% του ΑΕΠ για την ελλη­νική οικο­νο­μία.

Όμως και η ελλη­νική κυβέρ­νηση θα χρεια­στεί να προ­σφέ­ρει πολύ περισ­σό­τερα, αλλά ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να έχει κατά νου δυο βασι­κούς συντε­λε­στές. Ο ένας είναι η ακρο-αριστερή πλατ­φόρμα του ΣΥΡΙΖΑ, που ανθί­στα­ται σθεναρά στο πρό­γραμμα ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεων. Ο άλλος είναι οι ίδιοι οι ψηφο­φό­ροι του, που έχουν νοιώσει να τονώ­νο­νται με την δυνα­μική ανα­μέ­τρηση της κυβέρ­νη­σης με την υπό­λοιπη Ευρώπη. «Ότι κι αν γίνει στην συνέ­χεια, ο ΣΥΡΙΖΑ μας έδωσε πίσω την αξιο­πρέ­πειά μας,» σχο­λιά­ζει Αθηναία συντα­ξιού­χος στον Economist.