Σε σίριαλ εξελίσσεται η υπόθεση με το πάρκο του «Θέρμαι»

Σε κα­κό­γου­στο σί­ριαλ έχει εξε­λι­χθεί η υπό­θε­ση του ευ­πρε­πι­σμού του πάρ­κου του «Θέρ­μαι» από την ιδιω­τι­κή εται­ρεία, που το έχει μι­σθώ­σει και το δια­χει­ρί­ζε­ται, αφού μετά την ομό­φω­νη από­φα­ση του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κεί­ου Ρόδου την 12η Νο­εμ­βρί­ου 2014 με την οποία κρί­θη­καν αθώοι για τις φε­ρό­με­νες ως «αυ­θαί­ρε­τες» κα­τα­σκευ­ές εντός του πάρ­κου του Θέρ­μαι οι κ.κ. Ει­ρή­νη Μα­ντι­κού, Σιβ Κάλµπεργκ, Κων/νος Χο­ρευ­τής και Νι­κό­λα­ος Κων­στα­ντι­νί­δης, η δίκη επα­να­λαμ­βά­νε­ται, με το ίδιο ου­σια­στι­κά αντι­κεί­με­νο ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κεί­ου Ρόδου, την προ­σε­χή εβδο­μά­δα!.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να κα­τη­γο­ρού­με­νος για αυ­θαί­ρε­τη δό­μη­ση είναι ο κ. Κ. Χο­ρευ­τής, ο οποί­ος δεν ήταν καν δια­χει­ρι­στής της εται­ρεί­ας, που μί­σθω­σε τον χώρο, και κα­τη­γο­ρο­εί­ται ότι την 31η Αυ­γού­στου 2012 κα­τε­λή­φθη από την Διεύ­θυν­ση Δασών Δω­δε­κα­νή­σου, να έχει προ­βεί σε κα­τα­σκευή πλα­κό­στρω­των, μπε­τόν, τοι­χί­ων, σι­ντρι­βα­νιών και τριών κτη­ρί­ων, σε εδα­φι­κή επι­φά­νεια 2.818 τ.μ., καθώς και σε κη­πο­τε­χνι­κές κα­τα­σκευ­ές (γκα­ζόν, καλ­λω­πι­στι­κών φυτών κλπ) σε εδα­φι­κή επι­φά­νεια 1.701 τ.μ., χωρις άδεια της αρ­μό­διας αρχής.

Στην δίκη που έχει προη­γη­θεί οι τέσ­σε­ρις κα­τη­γο­ρού­με­νοι εφέ­ρο­ντο ως υπαί­τιοι για µικρές απο­κλί­σεις των κα­τα­σκευών από τις προ­βλε­πό­με­νες στην εγκε­κριµένη από το ΣΧΟΠ Νο­τί­ου Αι­γαί­ου µελέτη.

Κα­τη­γο­ρή­θη­καν συ­γκε­κρι­μέ­να ως υπαί­τιοι του ό,τι στη Ρόδο και εντός του πάρ­κου «Θέρµαι», το οποίο απο­τε­λεί κοι­νό­χρη­στο χώρο πρα­σί­νου σύµφωνα µε το ρυµοτοµικό σχέ­διο της πόλης της Ρόδου, τον Απρί­λιο του 2008, προ­έ­βη­σαν σε κα­τα­σκευ­ές, οι οποί­ες εµφα­νί­ζουν δια­φο­ρές στις γεωµετρι­κές δια­στά­σεις, στα υψόµετρα και στον αριθµό των κο­λώ­νων, από αυτές που προ­έ­βλε­πε η εγκε­κριµένη µελέτη του Σ.Χ.Ο.Π..

Σύµφωνα µε το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, από το οποίο αθω­ώ­θη­καν:

– Μια πέρ­γκο­λα έχει πραγµατι­κές δια­στά­σεις 19.50X11.20 µ. ενώ οι εγκε­κριµένες είναι 19.85X11.53µ.. Η ανώ­τα­τη στάθµη βό­ρειου πτε­ρυ­γί­ου της έχει δια­στά­σεις 4,75µ. ενώ η εγκε­κριµένη 4,50 µ.. Η ανώ­τα­τη στάθµη του νό­τιου πτε­ρυ­γί­ου έχει δια­στά­σεις 5,50 µ. ενώ η εγκε­κριµένη µελέτη προ­έ­βλε­πε 5,60µ.. Οι κο­λώ­νες στή­ρι­ξης στε­γά­στρου είναι 7 ενώ η µελέτη προ­έ­βλε­πε 5.

-Μια άλλη πέρ­γκο­λα έχει πραγµατι­κές δια­στά­σεις 27,20X9,00 µ. ενώ η µελέτη προ­έ­βλε­πε δια­στά­σεις 20,65X7,10 µ.. Κάθε άκρο της ορο­φής της είχε δια­φο­ρε­τι­κό υψόµετρο. Συ­γκε­κριµένα: Το βο­ρειο­δυ­τι­κό : +3,95 µ., το νο­τιο­δυ­τι­κό : +3,55µ., το βο­ρειο­α­να­το­λι­κό: +4,10µ., το νο­τιο­α­να­το­λι­κό: +3,90 µ., ενώ η µελέτη προ­βλέ­πει +3,30µ.. Η στή­ρι­ξή της γί­νε­ται µε 18 κυ­λο­δο­κούς διαµέτρου 20 εκ., οι οποί­ες είναι το­πο­θε­τηµένες σε κάν­να­βο 6X3 ενώ η µελέτη προ­έ­βλε­πε 15 κυ­λο­δο­κούς διαµέτρου 20 εκ., οι οποί­ες έπρε­πε να είναι το­πο­θε­τηµένες σε κάν­να­βο 5X3.

-Ενα στέ­γα­στρο έχει δια­στά­σεις κά­το­ψης 25.30X11.50µ. ενώ η µελέτη προ­έ­βλε­πε 26.59X11.95µ, η ανώ­τα­τη στάθµη της νό­τιας πλευ­ράς του έχει δια­στά­σεις +5,10 µ. ενώ η µελέτη προ­έ­βλε­πε +4,60 µ.. Σε ό,τι αφορά το δά­πε­δό του έχει υψόµετρο +1,50µ. και υψοµετρι­κή δια­φο­ρά από το δά­πε­δο της πρώ­της πέρ­γκο­λας 1,50µ. Η πρό­σβα­ση σε αυτό γί­νε­ται µε σκάλα η οποία αρ­χί­ζει από τη στάθµη δα­πέ­δου της πρώ­της πέρ­γκο­λας. Η µελέτη προ­έ­βλε­πε όµως να βρί­σκε­ται σε υψόµετρο +1,50µ. και να έχει υψοµετρι­κή δια­φο­ρά από το δά­πε­δο της πέρ­γκο­λας 2,50 µ..

Οι ίδιοι εφέ­ρο­ντο να έχουν προ­βεί και σε πα­ρά­νοµη εκ­χέρ­σω­ση δηµόσιας ανα­δα­σω­τέ­ας έκτα­σης.

Κα­τη­γο­ρή­θη­καν συ­γκε­κριµένα ότι αφαί­ρε­σαν τον υπό­ρο­φο του πάρ­κου µε χωµατουρ­γι­κό µηχάνηµα, κα­τέ­στρε­ψαν τις υπάρ­χου­σες υποδοµές και εκτέ­λε­σαν εκ­σκα­φές στο πάρκο, εκτά­σε­ως 4.700 τ.µ., το οποίο υπά­γε­ται στο Ν. 998/79, καθώς πρό­κει­ται για έκτα­ση εντός πό­λε­ως, η οποία κα­λύ­πτε­ται από δα­σι­κή βλά­στη­ση, αφού τα 3.500 τ.µ. αυτού κα­λύ­πτο­νται από πεύκα, κυ­πα­ρίσ­σια, ευ­κα­λύ­πτους, αρµυρί­κια, φί­κους, ψευ­δο­πι­πε­ριές, µιµόζες και φοί­νι­κες µεγά­λης ηλι­κί­ας, καθώς επί­σης και από δάφ­νες, ιβί­σκους, µπουκαµβί­λιες και άλ­λους θάµνους.

Θυ­μί­ζου­με ότι ο χώρος που μι­σθώ­θη­κε κα­τό­πιν δια­γω­νισµού ήταν εγκα­τα­λε­λειµµένος για τα τε­λευ­ταία εί­κο­σι έτη, έχο­ντας κα­τα­ντή­σει εστία µόλυν­σης και σκου­πι­διών µε σύ­ριγ­γες, κλα­διά και πο­ντί­κια να “δια­κοσµούσαν” το άλ­λο­τε φηµισµένο άλσος της Ρόδου.

Η ερ­γα­σία των γε­ω­πό­νων οι οποί­οι προ­σλή­φθη­σαν από την εται­ρεία µαζί µε εξει­δι­κευµένη εται­ρεία απο­κα­τά­στα­σης πρα­σί­νου ήταν ιδιαί­τε­ρα δύ­σκο­λη καθώς τα εναποµεί­να­ντα δέ­ντρα ήταν άρ­ρω­στα και εγκα­τα­λε­λειµµένα από χρό­νια, φυτά δε ου­σια­στι­κά δεν υπήρ­χαν εκτός από κά­ποια αγριό­χορ­τα που είχαν κα­λύ­ψει εντε­λώς τα µονο­πά­τια, κα­θι­στώ­ντας εδώ και πολλά έτη την πρό­σβα­ση στο χώρο αδύ­να­τη.

Η µελέτη, αφού ενε­κρί­θη από τη τυ­πι­κή µισθώ­τρια «ΡΟΔΟΝ ΑΕ» στη συ­νέ­χεια πα­ρου­σιά­στη­κε και στο δηµοτικό συµβού­λιο του Δήµου Ρο­δί­ων το οποίο όχι µόνο την ενέ­κρι­νε, αλλά κα­τέ­στη­σε σαφές ότι οποια­δή­πο­τε πα­ρέκ­κλι­ση από αυτή θα συ­νι­στού­σε λόγο λύσης της σύµβασης που υπε­γρά­φη.

Οι ερ­γα­σί­ες απο­κα­τά­στα­σης δι­ήρ­κε­σαν έξι πε­ρί­που µήνες υπό τον αυ­στη­ρό έλεγ­χο τόσο της Πο­λε­ο­δοµίας του Δήµου Ρο­δί­ων όσο και των συ­να­φών υπη­ρε­σιών.

Η αυ­τε­πάγ­γελ­τα ασκη­θεί­σα ποι­νι­κή δίωξη προ­έ­κυ­ψε από επι­στο­λή που απέ­στει­λε η Διεύ­θυν­ση Δασών Δω­δε­κα­νή­σου η οποία αυ­θαί­ρε­τα δια­πί­στω­σε ότι ο χώρος είναι πάρκο και άρα, αρµόδια για την εκ­πό­νη­ση µελέ­της ήταν η δα­σι­κή υπη­ρε­σία. Το έγ­γρα­φο αυτό φέρει ηµεροµηνία 16-4-08 όταν δη­λα­δή όλες οι ερ­γα­σί­ες κλαδέµατος και απο­κα­τά­στα­σης είχαν πια τε­λειώ­σει.

Η εται­ρεία έκανε λόγο σε υπο­μνή­μα­τά της για κο­ντό­φθαλµη και υπο­κρι­τι­κή στάση της Δα­σι­κής Υπη­ρε­σί­ας που τώρα διαρ­ρη­γνύ­ει τα ιµάτιά  της για δήθεν βαθύ κα­θα­ρισµό και κλάδεµα των δέ­ντρων (χωρίς βέ­βαια να ξε­κα­θα­ρί­ζει αν αυτό ήταν απο­λύ­τως ανα­γκαίο για να σω­θούν τα δέ­ντρα ή ποια ήταν η ζηµία που προ­κλή­θη­κε από τις ενέρ­γειες των εξει­δι­κευµένων γε­ω­πό­νων), τη στιγµή που ο χώρος αυτός είχε αφε­θεί στην τύχη του για χρό­νια, δίχως κα­νείς αρµόδιος, συµπε­ρι­λαµβανοµένης της Δα­σι­κής Υπη­ρε­σί­ας, να επι­δεί­ξει ανά­λο­γη ευαι­σθη­σία για την κα­τα­στρο­φή που συ­νέ­βαι­νε µπρο­στά στα µάτια τους στην καρ­διά της πόλης.