«Αριστερά και εργατική τάξη» – Γράφει ο Κώστας Λαμπριανός

Δεν ξέρω αν είναι κω­μι­κο­τρα­γι­κό, σί­γου­ρα, όμως, απο­τε­λεί κρε­τι­νι­σμό, του­λά­χι­στον, ένα κομ­μα­τι­κό όρ­γα­νο, που επαί­ρε­ται ότι εκ­φρά­ζει την Αρι­στε­ρά, όπως η Νο­μαρ­χια­κή Επι­τρο­πή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ Νό­τιας Δω­δε­κα­νή­σου, να εγκα­λεί το κο­ρυ­φαίο συν­δι­κα­λι­στι­κό όρ­γα­νο του νομού, όπως είναι το Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο Ρόδου, επει­δή, λέει, θα συμ­με­τεί­χε στο συλ­λα­λη­τή­ριο που διορ­γά­νω­σε η Γ.Σ.Ε.Ε. στη Θεσ­σα­λο­νί­κη για την αντι­λαϊ­κή πο­λι­τι­κή της κυ­βέρ­νη­σης.

Δεν μπορώ να γνω­ρί­ζω ακόμα, αν οι καλοί φίλοι της Νο­μαρ­χια­κής Επι­τρο­πής πι­στεύ­ουν τα περί «ερ­γα­τι­κών κα­τα­κτή­σε­ων» από την (κατ’ ευ­φη­μι­σμόν) αρι­στε­ρή κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα ή αν η θλι­βε­ρή ανα­κοί­νω­ση τους, ίσως με άνω­θεν εντο­λή, εντάσ­σε­ται στην, εν πολ­λοίς κομ­μα­τι­κή προ­πα­γάν­δα, τώρα που το τρίτο μνη­μό­νιο σφίγ­γει τη θηλιά στον λαιμό των πο­λι­τών, αλλά καίει, σιγά σιγά, τα φτερά της κυ­βέρ­νη­σης – της πρώ­της «αρι­στε­ρής κυ­βέρ­νη­σης» – μαζί με τα όνει­ρα όλων εκεί­νων που πί­στε­ψαν στη ρι­ζο­σπα­στι­κή αλ­λα­γή σε πο­λι­τι­κο­κοι­νω­νι­κό επί­πε­δο.

Αν οι καλοί φίλοι γνώ­ρι­ζαν βαθιά την ιστο­ρία της Αρι­στε­ράς, πρω­τί­στως, και τους αγώ­νες της ερ­γα­τι­κής τάξης, δεν θα υπο­τι­μού­σαν προ­κλη­τι­κά την νοη­μο­σύ­νη των πο­λι­τών, δεν θα πρό­σβαλ­λαν βά­ναυ­σα χι­λιά­δες ερ­γα­ζό­με­νους που έχουν χύσει το αίμα της καρ­διάς τους για να κα­τα­κτή­σει η ερ­γα­τι­κή τάξη τον ιστο­ρι­κό ρόλο που δι­καιού­ται και της αξί­ζει.

Δεν θα πρό­σβαλ­λαν κυ­ρί­ως την Αρι­στε­ρά, που – υπο­τί­θε­ται- πρε­σβεύ­ουν. Διότι, η Αρι­στε­ρά στην πο­ρεία του χρό­νου είναι από­λυ­τα ταυ­τι­σμέ­νη με τα­ξι­κούς αγώ­νες της ερ­γα­τι­κής τάξης, με την ισό­τη­τα των πο­λι­τών, με την κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη, με την αλ­λη­λεγ­γύη πο­λι­τών και λαών.

Μ’ αυτήν την Αρι­στε­ρά η ση­με­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση είναι πλή­ρως απο­στα­σιο­ποι­η­μέ­νη, ξε­κομ­μέ­νη, ψευ­δε­πί­γρα­φη, με­ταλ­λαγ­μέ­νη ολο­κλη­ρω­τι­κά. Ο ίδιος ο πρω­θυ­πουρ­γός, ολο­έ­να και πιο αραιά, ανα­φέ­ρε­ται στην αρι­στε­ρή ταυ­τό­τη­τά του διο­λι­σθαί­νο­ντας προς την πα­ρα­δο­σια­κή ευ­ρω­παϊ­κή σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία, υπο­ταγ­μέ­νη τώρα κι αυτή στις ακραί­ες πο­λι­τι­κές λι­τό­τη­τας.

Το πρό­σφα­το φλερτ του κ. Τσί­πρα με τον Ολάντ (Ολαντ-ρέου, όπως τον απο­κα­λού­σε στην διάρ­κεια της πο­ρεί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ προς την εξου­σία) επι­κυ­ρώ­νει αυτήν τη με­τάλ­λα­ξη και την πλήρη υπο­τα­γή του στους επι­κυ­ρί­αρ­χους των Βρυ­ξελ­λών.

Εφτά χρό­νια τώρα, από τον Γιωρ­γά­κη, την κυ­βέρ­νη­ση του τρα­πε­ζί­τη Πα­πα­δή­μου, την συ­γκυ­βέρ­νη­ση του «τρι­γώ­νου» Σα­μα­ρά – Βε­νι­ζέ­λου -Κου­βέ­λη, και σή­με­ρα από την κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, η ερ­γα­τι­κή τάξη, ζει τον χει­ρό­τε­ρο εφιάλ­τη της με­τα­πο­λε­μι­κής πε­ριό­δου. Η ανερ­γία, κυ­ρί­ως των νέων, απο­τε­λεί τη σύγ­χρο­νη γάγ­γραι­να της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας, βυ­θί­ζο­ντας στην απελ­πι­σία ό,τι πιο υγιές, σε αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό, δια­θέ­τει η χώρα.

Και όσοι ακόμα έχουν το με­ρο­κά­μα­τό τους, πε­τσο­κομ­μέ­νο κι αυτό, από το λη­στρι­κό κε­φά­λαιο, βιώ­νουν ακραί­ες συν­θή­κες δου­λειάς (ή δου­λεί­ας) που πα­ρα­πέ­μπουν στον ερ­γα­σια­κό Με­σαί­ω­να, είτε είναι πλή­ρους απα­σχό­λη­σης είτε « απα­σχο­λή­σι­μοι», για να θυ­μη­θού­με τον «εκ­συγ­χρο­νι­σμό» Ση­μί­τη.

Η μαύρη και ανα­σφά­λι­στη ερ­γα­σία κάνει θραύ­ση, τα ασφα­λι­στι­κά τα­μεία κα­ταρ­ρέ­ουν, τα νο­σο­κο­μεία και συ­νο­λι­κά ο χώρος της υγεί­ας απο­συ­ντί­θε­ται, η μόρ­φω­ση απο­δο­μεί­ται, προ­νο­μια­κό επί­πε­δο για τα πει­ρά­μα­τα του κυ­ρί­ου Φίλη.

Όσες κα­τα­κτή­σεις πέ­τυ­χαν οι ερ­γα­ζό­με­νοι, τους δύο τε­λευ­ταί­ους αιώ­νες, με το αε­ρά­κι της Γαλ­λι­κής Επα­νά­στα­σης και τους αδιά­κο­πους, σκλη­ρούς και μα­τω­μέ­νους, αγώ­νες των συν­δι­κα­λι­στι­κών τους φο­ρέ­ων, σή­με­ρα γί­νο­νται φύλλο και φτερό από τη σα­ρω­τι­κή κα­ται­γί­δα των αλ­λε­πάλ­λη­λων μνη­μο­νί­ων, δε­ξιών και «αρι­στε­ρών».

Και τα χει­ρό­τε­ρα έρ­χο­νται οσο­νού­πω:

Στα προ­α­παι­τού­με­να, ενό­ψει της δεύ­τε­ρης αξιο­λό­γη­σης για την κα­τα­βο­λή της δόσης των 2,8 δις είναι και τα ερ­γα­σια­κά ζη­τή­μα­τα, που πα­ρα­μέ­νουν ανοι­χτά και, φυ­σι­κά, πρέ­πει να κλεί­σουν, σύμ­φω­να με τις ντι­ρε­κτί­βες, τις προ­στα­γές των αθλί­ων της Γερ­μα­νί­ας και των άλλων σύγ­χρο­νων αποι­κιο­κρα­τών, που έχουν κα­τα­στή­σει την Ελ­λά­δα προ­τε­κτο­ρά­το τους.

Τι θα κάνει η κυ­βέρ­νη­ση; Θα βάλει πάλι «κόκ­κι­νες γραμ­μές» ή θα βάλει την ουρά στα σκέ­λια, δί­νο­ντας τη χα­ρι­στι­κή βολή στην ερ­γα­τι­κή τάξη, με την κα­θιέ­ρω­ση των ελεύ­θε­ρων, μα­ζι­κών, απο­λύ­σε­ων, βού­τυ­ρο στο ψωμί του με­γά­λου κε­φα­λαί­ου και των πο­λυ­ε­θνι­κών ομί­λων που λυ­μαί­νο­νται τη χώρα μας;

Προ­σω­πι­κά δεν τρέφω αυ­τα­πά­τες^. και σ’ αυτό το κοι­νω­νι­κό έγκλη­μα η κυ­βέρ­νη­ση θα συ­ναι­νέ­σει. Ήδη, το έχει κάνει ο ψευ­το­σο­σια­λι­στής Ολάντ και μά­λι­στα με μια πράξη πρω­το­φα­νούς αυ­ταρ­χι­σμού, δη­λα­δή με την έκ­δο­ση προ­ε­δρι­κού δια­τάγ­μα­τος, πα­ρα­κάμ­πτο­ντας τη Βουλή και αδια­φο­ρώ­ντας για τον κα­θο­λι­κό ξε­ση­κω­μό των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Ταυ­τό­χρο­να, θα τεθεί επί τά­πη­τος και το μέγα ζή­τη­μα του νέου «κα­τα­στα­τι­κού χάρτη» των συν­δι­κά­των, και οι πρώ­τες εν­δεί­ξεις που εκ­πο­ρεύ­ο­νται από το Διευ­θυ­ντή­ριο των Βρυ­ξελ­λών είναι με­λαγ­χο­λι­κές, δυ­σοί­ω­νες για το μέλ­λον του συν­δι­κα­λι­στι­κού κι­νή­μα­τος.

Θα δια­λυ­θούν, στο πνεύ­μα αυ­ταρ­χι­σμού που απο­πνέ­ει ο υπο­ταγ­μέ­νος, στην απλη­στία των αγο­ρών, πο­λι­τι­κός κό­σμος της σπα­ράσ­σου­σας Ευ­ρώ­πης; Ή θα τε­θούν υπό κη­δε­μο­νί­αν από την εκά­στο­τε πο­λι­τι­κήν εξου­σία χά­νο­ντας την αυ­το­νο­μία του, άρα και τη δυ­να­μι­κή του;

Κάτι, προ­φα­νώς, θα γνω­ρί­ζουν οι καλοί φίλοι της Νο­μαρ­χια­κής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, γιατί σε δια­φο­ρε­τι­κή πε­ρί­πτω­ση δεν θα αμ­φι­σβη­τού­σαν, με την ανα­κοί­νω­σή τους, την αυ­το­νο­μία και τον ου­σια­στι­κό ρόλο του Ερ­γα­τι­κού Κέ­ντρου.

Ίδω­μεν, όμως^. το τέλος του με­λαγ­χο­λι­κού Σε­πτέμ­βρη κοντά είναι…