Με φωτογραφίες της γιαγιάς, της μητέρας και της κόρης της το μήνυμα της ΠτΔ: «Αντλούμε δύναμη από τη μητέρα»

Η Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας Κατε­ρίνα Σακελ­λα­ρο­πού­λου ανάρ­τησε στο facebook δήλωσή της για να τιμήσει τη σημε­ρινή «Ημέρα της Μητέρας».

Η κυρία Σακελ­λα­ρο­πού­λου γίνεται συναι­σθη­μα­τική, ανα­φέ­ρε­ται στη γιαγιά, τη μητέρα και την κόρη της, αναρ­τώ­ντας μάλιστα και σχε­τι­κές φωτο­γρα­φίες, τονίζει τη σημασία του μητρι­κού δεσμού, επι­ση­μαί­νει επι­δέ­ξια ότι δεν υπάρχει δια­χω­ρι­σμός βιο­λο­γι­κής ή θετής μητέρας, αλλά και επι­κε­ντρώ­νει στις μεγάλες ευθύνες και το ψυχικό φορτίο που έχουν ανα­λά­βει οι μητέρες, εργα­ζό­με­νες και μη, νεό­τε­ρες και μεγα­λύ­τε­ρες στη δοκι­μα­σία της παν­δη­μίας.

Ολό­κληρη η ανάρ­τηση της κυρίας Σακελ­λα­ρο­πού­λου είναι η εξής:

«Αν σήμερα, με αφορμή την Ημέρα της Μητέρας, γίνομαι πιο προ­σω­πική, αναρ­τώ­ντας μια παλιά φωτο­γρα­φία με τη γιαγιά, τη μητέρα και την κόρη μου, είναι γιατί είχα την ευτυχία να γευτώ την ιδιαί­τερη σχέση με κάθε μια απ’ αυτές και να συνει­δη­το­ποι­ήσω, μεγα­λώ­νο­ντας, πόσο μας καθο­ρί­ζει ο μητρι­κός δεσμός, πόσο σημα­ντικά επη­ρε­ά­ζει τον τρόπο με τον οποίο συν­δε­ό­μα­στε με τον κόσμο.

Βιο­λο­γική ή θετή, η μητέρα είναι εκείνη που παρέχει προ­στα­σία, ασφά­λεια, αγάπη, στοργή, αυθε­ντία, εκείνη που συνε­νώ­νει με τον μονα­δικό της, κάθε φορά, τρόπο, το σωμα­τικό, το ψυχικό και το κοι­νω­νικό στοι­χείο, τα οποία δομούν τον σύνθετο εαυτό μας. Είναι εκείνη στην οποία ανα­φε­ρό­μα­στε, συνει­δητά ή ασυ­νεί­δητα, σε κάθε στιγμή της ζωής μας, εκείνη που συνε­χί­ζει να είναι δίπλα μας ακόμα κι όταν δεν υπάρχει πια.

Φέτος γιορ­τά­ζουμε την ημέρα της μητέρας στις πρω­το­φα­νείς συν­θή­κες της παν­δη­μίας, συν­θή­κες που καθι­στούν ακόμα πιο σύνθετο τον ρόλο της. Εργα­ζό­με­νες μητέρες με μικρά παιδιά στο σπίτι και αυξη­μέ­νες επαγ­γελ­μα­τι­κές και οικια­κές υπο­χρε­ώ­σεις, ηλι­κιω­μέ­νες ή ευπα­θείς μητέρες και για­γιά­δες απο­μο­νω­μέ­νες από τα παιδιά και τα εγγόνια τους, μητέρες μονο­γο­νεϊ­κών οικο­γε­νειών, μητέρες παιδιών με σοβαρά προ­βλή­ματα υγείας, επω­μί­σθη­καν μεγάλο ψυχικό φορτίο αυτό το διά­στημα. Νιώ­θουμε τις αγωνίες και τους φόβους τους, συμ­με­ρι­ζό­μα­στε τις ελπίδες και τις προσ­δο­κίες τους, σεβό­μα­στε και τιμάμε την αντοχή, το σθένος και την ανι­διο­τελή τους προ­σφορά.

Αντλούμε δύναμη από την παρου­σία τους και αισιο­δο­ξία από το παρά­δειγμά τους. Κάθε μέρα είναι δική τους».