Στον Ιερό Ναό Υψώσεως Τιμίου Σταυρού Γαλήνης Ωραιοκάστρου, η Ανθούλα Καραολάνη, αντιπρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου, εκφώνησε επικήδειο για τον εκλιπόντα Πρόεδρο Εφετών Δωδεκανήσου, παρουσία αρεοπαγιτών, εφετών, δικαστών, εισαγγελέων, δικηγόρων, υπαλλήλων του Εφετείου και εκπροσώπων του Δικηγορικού Συλλόγου Κω
Η τελετή είχε τη σιωπή που έχουν οι αποχαιρετισμοί όταν η απώλεια ξεπερνά το προσωπικό και ακουμπά το συλλογικό. Ο Πρόεδρος Εφετών Δωδεκανήσου Χριστόδουλος Κυρτσίδης οδηγήθηκε στην τελευταία του κατοικία μέσα σε ατμόσφαιρα βαθιάς συγκίνησης, με τον νομικό και δικαστικό κόσμο να αποδίδει τιμή όχι μόνο σε έναν ανώτατο δικαστικό λειτουργό, αλλά σε μια παρουσία που, όπως τονίστηκε, σφράγισε τον θεσμό με ήθος, μέτρο και αίσθηση ευθύνης.
Στον Ιερό Ναό Υψώσεως Τιμίου Σταυρού Γαλήνης Ωραιοκάστρου, ο επικήδειος λόγος του προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου κ Βασίλη Καταβενάκη που εκφώνησε αντιπρόεδρος κ Ανθούλα Καραολάνη, λειτούργησε ως συμπύκνωση μιας κοινής εμπειρίας. Της εμπειρίας όσων συνεργάστηκαν μαζί του και αναγνώρισαν σε εκείνον έναν άνθρωπο που δεν ζητούσε χώρο, αλλά τον δημιουργούσε με τη στάση του.
Ακολουθεί αυτούσιο το κείμενο του επικήδειου λόγου
Με αισθήματα βαθιάς θλίψης αποχαιρετούμε σήμερα τον εκλιπόντα Πρόεδρο Εφετών Δωδεκανήσου, έναν δικαστικό λειτουργό που υπηρέτησε τη Δικαιοσύνη με ακεραιότητα, συνέπεια και υψηλή συναίσθηση του θεσμικού του ρόλου. Ο αιφνίδιος θάνατός του άφησε δυσαναπλήρωτο κενό όχι μόνο στο δικαστικό σώμα, αλλά και στην ανθρώπινη κοινότητα που τον περιέβαλλε.
Για μακρά σειρά ετών υπηρέτησε στο Εφετείο με προσήλωση και βαθύ σεβασμό προς τον δικαστικό όρκο. Η παρουσία του υπήρξε ήρεμη αλλά καθοριστική, χωρίς επιδεικτικότητα, με εκείνη τη σπάνια ποιότητα ανθρώπων που αφήνουν ίχνος ουσίας και όχι εντυπώσεων. Η κρίση του ήταν μεστή και η στάση του πάντοτε εναρμονισμένη με το κύρος του λειτουργήματος που εκπροσωπούσε.
Υπήρξε ιδιαίτερα αγαπητός και σεβαστός από δικαστές, γραμματείς και δικηγόρους, όχι μόνο για την επιστημονική του επάρκεια, αλλά κυρίως για το ήθος και την ευγένεια που τον χαρακτήριζαν. Ευπατρίδης,με υψηλή αισθητική αντίληψη και στέρεη νομική και γενική παιδεία, ενσάρκωνε το πρότυπο του δικαστικού λειτουργού που συνδυάζει τη γνώση με το μέτρο και την αυστηρότητα του νόμου με την κατανόηση του ανθρώπου.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στην ευαισθησία με την οποία αντιμετώπιζε υποθέσεις που άπτονταν της εθνικής κυριαρχίας, έχοντας πλήρη επίγνωση της ιστορικής και θεσμικής τους βαρύτητας. Παράλληλα, οραματίστηκε την ανακατασκευή του Δικαστικού Μεγάρου, προσεγγίζοντας το εγχείρημα ως πράξη σεβασμού προς τον θεσμό της Δικαιοσύνης. Μελέτησε με επιμέλεια τα αρχεία, αναζητώντας τη συνέχεια και τη μνήμη του χώρου.
Αγάπησε βαθιά τη Ρόδο και τον τόπο αυτόν, και η αγάπη αυτή επισφραγίστηκε με τη συνειδητή απόφασή του να ολοκληρώσει εδώ τη δικαστική του πορεία. Η επιλογή του υπήρξε έκφραση δεσμού και ευθύνης απέναντι στον τόπο και τους ανθρώπους του.
Για όσους τον γνώρισαν από κοντά, υπήρξε πατρική μορφή· με λόγο ήπιο, με στοργή διακριτική και με γνήσιο ενδιαφέρον για τον συνάδελφο και τον συνεργάτη. Δεν ενέπνεε με λόγια, αλλά με το παράδειγμά του.
Η απώλειά του είναι ηχηρή στον νομικό κόσμο. Η μνήμη του θα παραμείνει ως παρακαταθήκη ήθους, μέτρου και βαθιάς θεσμικής ευθύνης. Σήμερα αποχαιρετούμε έναν άνθρωπο που τίμησε τη Δικαιοσύνη και το λειτούργημά του.
Ας συνοδεύει τη μνήμη του η τιμή που δικαίως του ανήκει.
