Σάββας Καραγιάννης για το Ελληνικό Προξενείο: «Καταθέτω δημόσια τη δυσαρέσκειά μου για την βεβήλωση της νεότερης ιστορίας μας»

Ανοιχτή επι­στολή του πρ. Νομάρχη Δωδε­κνή­σου Σάββα Καρα­γιάννη

Ρόδος, 20 Ιανουα­ρίου 2022

H απόφαση εγκα­τά­στα­σης του Φορέα Δια­χεί­ρι­σης Στερεών Απο­βλή­των (ΦοΔΣΑ) στο ιστο­ρικό κτίριο της οδού Ι. Καζούλη, με έχει λυπήσει βαθιά.

Στο κτίριο αυτό κατοι­κούσε η οικο­γέ­νεια του Σάββα Παυλίδη, του πρώτου Έλληνα Δημάρ­χου Ροδίων (1908-1911), που καθαι­ρέ­θηκε και εξο­ρί­στηκε από τους Ιταλούς κατα­κτη­τές.Το 1914, σε αυτό εγκα­τα­στά­θηκε το Ελλη­νικό Προ­ξε­νείο και λει­τούρ­γησε μέχρι και το 1940 ως Φάρος του Ελλη­νι­σμού στα χρόνια της ιτα­λι­κής κατοχής.

Το 1999 το Νομαρ­χιακό Συμ­βού­λιο απο­φά­σισε με αυξη­μένη πλειο­ψη­φία (πέραν των 2/3 των μελών του) να εγκρί­νει την εισή­γηση μου ως Νομάρχη (και της τότε Νομαρ­χια­κής επι­τρο­πής) για την αγορά του ιστο­ρικά σημα­ντι­κού αυτού ακι­νή­του από την Νομαρ­χιακή Αυτο­διοί­κηση Δωδε­κα­νή­σου -από τα χέρια των απο­γό­νων του Σάββα Παυλίδη, Βαγγέλη και Γιάννη-, με σκοπό τη δημιουρ­γία Μου­σείου Νεώ­τε­ρης Ιστο­ρίας της Δωδε­κα­νή­σου, έναντι του ποσού των 150.000.000 δραχμών.

Το κτίριο βέβαια έπειτα βρέθηκε στην ιδιο­κτη­σία της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου. Μέσα στη θητεία μου δε μπόρεσε να υλο­ποι­η­θεί το όραμα το δικό μου και των συνερ­γα­τών μου. Το κτίριο όμως ανα­και­νί­στηκε από τον επόμενο Περι­φε­ρειάρχη Γιάννη Μαχαι­ρίδη και τους δικούς του συνερ­γά­τες.

Μέχρι που στις 28 Οκτώβρη 2017 άνοιξε προς το κοινό ως δημόσιο κτήριο, στη θητεία του μεθε­πό­με­νου πια Περι­φε­ρειάρχη Γιώργου Χατζη­μάρ­κου και του Δημάρ­χου Φώτη Χατζη­διά­κου, στο πλαίσιο εορ­τα­σμού των 70 ετών από την Ενσω­μά­τωση της Δωδε­κα­νή­σου στην Ελλάδα. Στο ιστο­ρικό κτήριο του Προ­ξε­νείου της Ελλάδας κατά τη διάρ­κεια της ιτα­λο­κρα­τίας και με στολίδι – κει­μή­λιο τον παλιό ΘΗΡΕΟ του, διορ­γα­νώ­θηκε από το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοι­νο­βου­λευ­τι­σμό και την Δημο­κρα­τία, την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου και τα Γενικά Αρχεία του Κράτους-Αρχεία Νομού Δωδε­κα­νή­σου, η περιο­δική έκθεση «Μακρά Πορεία της Δωδε­κα­νή­σου προς την Ενσω­μά­τωση», με σπου­δαία ιστο­ρικά εκθέ­ματα. Την εγκαι­νί­ασε ο τότε πρό­ε­δρος της Βουλής των Ελλήνων Νίκος Βούτσης, παρου­σία των Δημήτρη Γάκη, Νεκτά­ριου Σαντο­ρι­νιού, Αρι­στο­τέλη Παυλίδη, Δημήτρη Κρε­μα­στι­νού και πολλών ακόμα.

Η ικα­νο­ποί­ηση και περη­φά­νια που ένιωσα για το «πάντρεμα» του εορ­τα­σμού της 77ης επε­τείου της 28ης Οκτω­βρίου 1940 και της αξιο­ποί­η­σης του κτηρίου -που ήταν συνώ­νυμο με τον αγώνα για απε­λευ­θέ­ρωση των Δωδε­κα­νή­σιων αγωνιστών-, ενι­σχύ­θηκε από τα τότε λόγια του Περι­φε­ρειάρχη Γιώργου Χατζη­μάρ­κου: «Tην 28η Οκτω­βρίου ανοίγει τις πύλες του ξανά το παλιό προ­ξε­νείο της Ελλάδας, το ιστο­ρικό κτίριο Παυλίδη το οποίο εδώ και αρκετά χρόνια από τη θητεία του νομάρχη Σάββα Καρα­γιάννη ανήκει στη νομαρ­χία Δωδε­κα­νή­σου και στη συνέ­χεια στην περι­φέ­ρεια νοτίου Αιγαίου. Ανοίγει με μία έκθεση που έχει να κάνει με την πορεία της Δωδε­κα­νή­σου για την ενσω­μά­τωση με την Ελλάδα μαζί με το ίδρυμα ιστο­ρι­κών μελετών της βουλής με τα γενικά αρχεία του κράτους και έχω την εξαι­ρε­τική τιμή μαζί με τον πρόεδρο του κοι­νο­βου­λίου μας Νίκο Βούτση ο οποίος θα έρθει μόνο γι’ αυτό το σκοπό το μεση­μέρι μετά την παρέ­λαση να εγκαι­νιά­σουμε την έκθεση. Ουσια­στικά

εγκαι­νιά­ζουμε και το κτίριο μαζί σε μία χρονική συγκυ­ρία με μεγάλο συμ­βο­λι­σμό. Στις 28 Οκτω­βρίου έκλεισε τις πόρτες του, στις 28 Οκτω­βρίου τις ξανα­νοί­γει».

Τι άλλαξε από τότε κ. Χατζη­μάρκο; Το κτήριο αυτό έπρεπε να ξανα- εγκαι­νια­στεί για κάτι .. ανώτερο όπως ο ΦοΔΣΑ; Δεν υπάρ­χουν άλλοι χώροι να στε­γά­σουν μια τέτοια υπη­ρε­σία της Περι­φέ­ρειας (Σαφώς και υπάρ­χουν!); Πάρθηκε απόφαση από το Περι­φε­ρειακό Συμ­βού­λιο η οποία αναιρεί την απόφαση του Νομαρ­χια­κού Συμ­βου­λίου στις 30/4/1999 (Αριθμός Πρα­κτι­κού: 8/30-4-1999, Αριθμός Από­φα­σης: 70/1999), η οποία ρητά δηλώνει ότι το ακίνητο αγο­ρά­ζε­ται «με σκοπό την δημιουρ­γία Μου­σείου Νεώ­τε­ρης Ιστο­ρίας της Δωδ/σου»;

Ως ο Νομάρ­χης που είχε όραμα του τη δημιουρ­γία Μου­σείου Νεώ­τε­ρης Ιστο­ρίας σε αυτό το ιστο­ρικό ακίνητο, αλλά και ως πολίτης που εκφρά­ζει και άλλους πολίτες της Ρόδου &της Δωδε­κα­νή­σου, κατα­θέτω δημόσια τη δυσα­ρέ­σκεια μου για την βάρβαρη παρα­βί­αση των όρων της αγο­ρα­πω­λη­σίας του ιστο­ρι­κού αυτού μνη­μείου.

Ο σεβα­σμός και η συντή­ρηση της ιστο­ρίας ενός τόπου, είναι υπο­χρέ­ωση της κάθε γενιάς προς τις επό­με­νες. Ακόμα και η απο­μά­κρυνση της γαλα­νό­λευ­κης σημαίας από την οροφή της εισόδου του κτηρίου, η αλλαγή του χρώ­μα­τος εξω­τε­ρικά από το παρα­δο­σιακό μπορντώ σε γαλάζιο και η δια­κό­σμηση της από άλλα «σύγ­χρονα» φώτα…, συμ­βο­λί­ζει τη βεβή­λωση της νεό­τε­ρης ιστο­ρίας μας.

Μακάρι με αξιο­πρέ­πεια και σεβασμό προς αυτή, να ανα­θε­ω­ρή­σετε την απόφαση σας.

Με εκτί­μηση,

Δρ Σάββας Καρα­γιάν­νης