Συνεχίζεται η περιπέτεια του Ιδρύματος Υποτροφιών Σταματίου με τις φορολογικές αρχές

Ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου με την τακτική δια­δι­κα­σία, συνε­χί­ζε­ται η περι­πέ­τεια με τις φορο­λο­γι­κές αρχές του κοι­νω­φε­λούς Ιδρυ­μα­τος Υπο­τρο­φιών Εμμα­νουήλ και Μαίρης Στα­μα­τίου.

Η υπόθεση, που έχει δυσμενή αντί­κτυπο στην ανε­κτί­μητη προ­σφορά του, σε εκα­το­ντά­δες μαθητές από τα Δωδε­κά­νησα, εξε­τά­στηκε μετά την υποβολή σχε­τι­κών ανα­κο­πών ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου με την ειδική δια­δι­κα­σία και με απόφαση που εκδό­θηκε χθες παρα­πέμ­φθηκε ενώπιον του ίδιου δικα­στη­ρίου με την τακτική δια­δι­κα­σία.

Με απόφαση της Προ­έ­δρου του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου έχει ανα­στα­λεί η εκτέ­λεση πράξεως βεβαιώ­σεως φόρου και προ­στί­μου της ΔΟΥ Ρόδου στο κοι­νω­φε­λές ίδρυμα Υπο­τρο­φιών Εμμα­νουήλ και Μαίρης Στα­μα­τίου.

Με την τελευ­ταία απόφαση του δικα­στη­ρίου εξέλιπε επί του παρό­ντος ο κίν­δυ­νος και για την κατά­σχεση της περιου­σίας του ιδρύ­μα­τος.

Όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», ο Εμμα­νουήλ Στα­μα­τίου απε­βί­ωσε λίγες μέρες μετά τη σύσταση του Ιδρύ­μα­τος και η αδελφή του Μαίρη Σταματίου-Παπαδάκη τον Ιούνιο του 2012.

Με τη διαθήκη της όρισε ως κλη­ρο­νό­μους της τις δύο οικια­κές της βοηθούς στις οποίες κατέ­λιπε άλλη περιου­σία από εκείνη, που ανήκε στο Ιδρυμα και δει τεσ­σά­ρων ακι­νή­των μεταξύ των οποίων και το ξενο­δο­χείο Chevalier.

Η Δ.Ο.Υ. Ρόδου βεβαί­ωσε εις βάρος της Μαίρης Στα­μα­τίου -Παπαδάκη, ενόσω ζούσε, φόρο κλη­ρο­νο­μιάς του αδελφού της Εμμα­νουήλ Στα­μα­τίου ύψους 3,6 εκατ. ευρώ περίπου.

Η υπόθεση παρα­πέμ­φθηκε στο Διοι­κη­τικό Εφετείο Πει­ραιώς, που βεβαί­ωσε σε βάρος της εκλι­πού­σης ποσό 1,8 εκατ. ευρώ περίπου το οποίο με τις προ­σαυ­ξή­σεις ανέρ­χε­ται σήμερα στο ποσό των 2,6 εκατ. ευρώ περίπου.

Την 27η Νοεμ­βρίου 2015 κοι­νο­ποι­ή­θηκε στο Ιδρυμα έγγραφο της ΔΟΥ Ρόδου με το οποίο επι­τάσ­σε­ται να κατα­βά­λει το ποσό των 207.500 ευρώ.

Το ίδρυμα φέρεται συγκε­κρι­μένα ως αλλη­λεγ­γύως υπεύ­θυνο για τον συγκε­κρι­μένο φόρο ως τελευ­ταίος κάτοχος κλη­ρο­νο­μιαίων ακι­νή­των, ήτοι ακι­νή­των επί των οδών Γρηγ. Λαμπράκη, Κων­στα­ντό­παι­δος στην Ρόδο και Σκουφά στην Αθήνα, το δε ανωτέρω ποσό είναι ο επι­με­ρι­στι­κώς ανα­λο­γών φόρος και παρα­πέρα διότι τα ακίνητα αυτά περι­ήλ­θαν στην κατοχή του Ιδρύ­μα­τος αιτία θανάτου.

Σημειώ­νε­ται ότι το Ιδρυμα κατα­βάλ­λει κάθε χρόνο τερά­στια χρη­μα­τικά ποσά σε φόρο εισο­δή­μα­τος και φόρο ακί­νη­της περιου­σίας και δεν προ­τί­θε­ται να κατα­βά­λει φόρους, τους οποίους φέρεται να οφείλει για να ελα­φρύ­νει την οφειλή των κλη­ρο­νό­μων.

Το Ιδρυμα δια­τεί­νε­ται ότι ήταν μόνο ψιλός κύριος των ακι­νή­των, εν αναμονή μέχρι τον θάνατο της επι­καρ­πώ­τριας. Ούτε με τον θάνατό της κλη­ρο­νό­μησε την επι­καρ­πία. Δεν απέ­κτησε την κατοχή αιτία θανάτου, αλλά κατέστη πλήρης κύριος εκ του νόμου. Η διοί­κηση του τονίζει ότι δεν βαρύ­νε­ται με φόρο κλη­ρο­νο­μιάς, γιατί δεν απέ­κτησε τα ακίνητα με σύμβαση.

Σημειώ­νε­ται ότι η ΔΟΥ προ­χώ­ρησε και σε κατά­σχεση εις χείρας της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας Μήτση των μισθω­μά­των του ξενο­δο­χείου.

Η ξενο­δο­χειακή εται­ρεία προ­σέ­φυγε ομοίως ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου εκθέ­το­ντας ότι έχει κατα­βά­λει τα μισθώ­ματα στο ίδρυμα.

Θυμί­ζουμε ότι το ίδρυμα ενώ ξεπέ­ρασε επί του παρό­ντος τον συγκε­κρι­μένο σκόπελο το Ε’ Τμήμα του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας με την υπ’ αρίθμ 1392/2016 απόφαση του απέρ­ριψε την έφεση του για την εξα­φά­νιση της 1708/ 2008 από­φα­σης του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς, κατά το μέρος αυτής με το οποίο απορ­ρί­φθηκε η αίτηση ακυ­ρώ­σεως που είχε ασκήσει ξενο­δο­χειακή εται­ρεία κατά της από 28.11.2003 από­φα­σης της Επι­τρο­πής Εξέ­τα­σης Ενστά­σεων Αυθαι­ρέ­των της Διεύ­θυν­σης Πολε­ο­δο­μίας του Δήμου Ροδίων.

Με την τελευ­ταία αυτή απόφαση είχε απορ­ρι­φθεί η ένσταση που είχε ασκήσει η εγκα­λούσα κατά της 49/2003 έκθεσης αυτο­ψίας υπαλ­λή­λου της ανωτέρω υπη­ρε­σίας με την οποία είχαν χαρα­κτη­ρι­στεί αυθαί­ρε­τες και κατε­δα­φι­στέες κατα­σκευές που έγιναν από την εγκα­λούσα στο ως άνω ξενο­δο­χείο της και υπο­λο­γί­στη­καν τα οικεία πρό­στιμα ανέ­γερ­σης και δια­τή­ρη­σης.

Συντά­χθηκε η 49/2003 έκθεση αυτο­ψίας, με την οποία οι κατα­σκευές αυτές χαρα­κτη­ρί­στη­καν αυθαί­ρε­τες και κατε­δα­φι­στέες ενώ με την ίδια έκθεση υπο­λο­γί­στη­καν:

Α) πρό­στιμο ανέ­γερ­σης αυθαι­ρέ­του, συνο­λι­κού ύψους 424.569,06 ευρώ (167.450,80 +246.950,22+10.168,04 για κάθε περί­πτωση, αντί­στοιχα) και

Β) πρό­στιμο δια­τή­ρη­σης αυθαι­ρέ­των, συνο­λι­κού ποσού 12.266,09 Ευρώ (4.406,66+ 6.498,69+1.355,74, αντί­στοιχα).

Κατά της εν λόγω έκθεσης αυτο­ψίας η εγκα­λούσα άσκησε ένσταση ενώπιον της αρμό­διας Επι­τρο­πής Εξέ­τα­σης Ενστά­σεων Αυθαι­ρέ­των, με την οποία ισχυ­ρί­στηκε ότι αφενός δεν υφί­στα­ται καμία υπέρ­βαση στη δόμηση του ξενο­δο­χείου και αφε­τέ­ρου ότι έχει κατα­θέ­σει στην πολε­ο­δο­μική αρχή αίτηση με αριθ.πρωτ. 5493/2002 για έκδοση οικο­δο­μι­κής αδείας, με την οποία νομι­μο­ποιού­νται οι τυχόν υπερ­βά­σεις στη δόμηση του εν λόγω ξενο­δο­χείου. Η ένσταση αυτή απορ­ρί­φθηκε.