Ομιλία του Γιάννη Ηρακλείδη με τίτλο : Είναι μοιραία κατάληξη η αστοχία ενός περιφερειακού μουσείου της νεότερης τέχνης; Η περίπτωση της Ρόδου

«Είναι μοι­ραία κα­τά­λη­ξη η αστο­χία ενός πε­ρι­φε­ρεια­κού μου­σεί­ου της νε­ό­τε­ρης τέ­χνης; Η πε­ρί­πτω­ση της Ρόδου» είναι ο τί­τλος της ομι­λί­ας που θα πραγ­μα­το­ποι­ή­σει ο κ. Γιάν­νης Ηρα­κλεί­δης την Πέμ­πτη 12 Δε­κεμ­βρί­ου και ώρα 19:00 στο βι­βλιο­πω­λείο « Το Δέ­ντρο» στη Ρόδο.

Στην πε­ρί­λη­ψη της ομι­λί­ας ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

Οι επί­μο­να άδειοι τοί­χοι στο εκ­θε­τή­ριο της Νέας Πτέ­ρυ­γας του Νε­στο­ρι­δεί­ου, με τα χίλια και πλέον έργα της συλ­λο­γής να στοι­βά­ζο­νται σε πα­ρα­κεί­με­νη απο­θή­κη, απο­δί­δουν με τον κα­λύ­τε­ρο τρόπο την κρίση στην οποία στρο­βι­λί­ζε­ται το Μου­σείο Νε­ο­ελ­λη­νι­κής Τέ­χνης Ρόδου.

Συ­νο­πτι­κά, η κρίση αυτή εκ­δη­λώ­νε­ται κυ­ρί­ως ως δυ­σχέ­ρεια για την κα­τά­στρω­ση ενός αξιό­πι­στου εκ­θε­σια­κού προ­γράμ­μα­τος και αδυ­να­μία δια­χεί­ρι­σης της μό­νι­μης συλ­λο­γής του Μου­σεί­ου.

Πρό­κει­ται επί­σης για μια αστο­χία, ως προς τους προ­γραμ­μα­τι­κούς σκο­πούς και την δη­μιουρ­γι­κή πα­ρά­δο­ση που κα­θιέ­ρω­σαν η Δη­μο­τι­κή Πι­να­κο­θή­κη πα­λιό­τε­ρα και το Μου­σείο σχε­τι­κά πρό­σφα­τα, πε­ρί­που μέχρι τα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του ’10.

Το ση­μείο αυτό θα επε­ξη­γη­θεί στην ομι­λία με μια σύ­ντο­μη ανα­δρο­μή στο πα­ρελ­θόν, με τα ιδιαί­τε­ρα γνω­ρί­σμα­τά του και τις ση­μα­ντι­κές επι­τυ­χί­ες, καθώς και τα υπαρ­κτά προ­βλή­μα­τα, που πά­ντως δεν εμπό­δι­σαν την ανά­δει­ξη του Μου­σεί­ου σε μια με­γά­λη επι­τυ­χία πο­λι­τι­στι­κής πα­ρέμ­βα­σης και δρα­στη­ριό­τη­τας της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης.

Ο ομι­λη­τής θα επι­μεί­νει ιδιαί­τε­ρα στην εξή­γη­ση της ατυ­χούς κα­τά­λη­ξης. Αφού απο­κλεί­σει εν­δε­χό­με­νες προ­σω­πι­κές ανε­πάρ­κειες των αν­θρώ­πων που διοι­κούν το Μου­σείο ως αιτία αυτών των αδυ­να­μιών –μια τέ­τοια εξή­γη­ση θα ήταν επι­φα­νεια­κή και θα αδι­κού­σε τους αν­θρώ­πους αυ­τούς που προ­σπα­θούν για το κα­λύ­τε­ρο– θα απο­δώ­σει το φαι­νό­με­νο μάλ­λον σε αλ­λα­γές που έχουν συμ­βεί στην ίδια τη δομή της Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης αλλά και στις προσ­δο­κί­ες του κοι­νού στο οποίο απευ­θύ­νο­νται οι δρα­στη­ριό­τη­τες του Μου­σεί­ου.

Θα υπο­στη­ρί­ξει όμως ότι μέσα από αυτή την απο­τυ­χία δια­φαί­νε­ται μια εν­δια­φέ­ρου­σα πο­λι­τι­στι­κή άν­θι­ση σε πα­ρα­πλή­σιους το­μείς που έχουν υιο­θε­τη­θεί από τη διοί­κη­ση του Μου­σεί­ου την τε­λευ­ταία πε­ντα­ε­τία (μου­σι­κές συ­ναυ­λί­ες, ομι­λί­ες, πα­ρου­σιά­σεις βι­βλί­ων, γιό­γκα, γευ­σι­γνω­στι­κές ανα­ζη­τή­σεις, εκ­θέ­σεις φω­το­γρα­φί­ας κλπ.). Δια­φαί­νε­ται δη­λα­δή μια αλ­λα­γή προ­σα­να­το­λι­σμού, με στό­χους λι­γό­τε­ρο φι­λό­δο­ξους από αυ­τούς που κλη­ρο­δό­τη­σε η πα­ρά­δο­ση του Μου­σεί­ου, που φαί­νε­ται να ται­ριά­ζουν όμως πε­ρισ­σό­τε­ρο στα εν­δια­φέ­ρο­ντα των δη­μο­τών.

Η ομι­λία θα στα­μα­τή­σει σε αυτό το ση­μείο, αφή­νο­ντας με­τέ­ω­ρο το ερώ­τη­μα του τί­τλου, που δε μπο­ρεί άλ­λω­στε να απα­ντη­θεί παρά μόνο από τις επι­θυ­μί­ες, τις ανα­ζη­τή­σεις και τις προσ­δο­κί­ες του κοι­νού στο οποίο απευ­θύ­νε­ται το Μου­σείο.

Σκο­πός εξάλ­λου της ομι­λί­ας αυτής είναι να απο­σα­φη­νί­σει τις δύο εναλ­λα­κτι­κές, όπως σύ­ντο­μα πε­ρι­γρά­φο­νται στην προη­γού­με­νη πα­ρά­γρα­φο, ώστε του­λά­χι­στον να διευ­κο­λύ­νει την πε­ραι­τέ­ρω συ­ζή­τη­ση που ασφα­λώς πρέ­πει να γίνει απ’ όλους όσους μπο­ρεί να εν­δια­φέ­ρο­νται.