ΣΥΡΙΖΑ: Κείμενο από 1.300 μέλη – «Θέλουμε χώρο να εκφράζει την Αριστερά, απάτη ο μύθος Κασσελάκη»

Το κεί­με­νο φέρει τον τίτλο «Διέ­ξο­δος Αρι­στε­ρά» και, όπως όλα δεί­χνουν, απο­τε­λεί ακόμη ένα βήμα προς την πο­ρεία διά­σπα­σης της «Ομπρέ­λας» από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Κεί­με­νο προ­βλη­μα­τι­σμού για την ιδε­ο­λο­γι­κή και πο­λι­τι­κή ταυ­τό­τη­τα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ συ­νυ­πο­γρά­φουν πε­ρί­που 1.300 στε­λέ­χη και μέλη του κόμ­μα­τος. Το κεί­με­νο φέρει τον τίτλο «Διέ­ξο­δος Αρι­στε­ρά» και, όπως όλα δεί­χνουν, απο­τε­λεί ακόμη ένα βήμα προς την πο­ρεία διά­σπα­σης της «Ομπρέ­λας» από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

«Πρό­θε­σή μας και στό­χος μας είναι να δια­σφα­λί­σου­με έναν πο­λι­τι­κό χώρο ικανό να υπε­ρα­σπί­ζε­ται και να προ­βάλ­λει την ταυ­τό­τη­τα, τη φυ­σιο­γνω­μία, τις αξίες, τις ιδέες και τις πο­λι­τι­κές προ­τά­σεις της Αρι­στε­ράς», το­νί­ζε­ται χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά στο κεί­με­νο.

Στο κεί­με­νο –το οποίο σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες δεν θα κα­τα­τε­θεί στην Κε­ντρι­κή Επι­τρο­πή που συ­νε­δριά­ζει το Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο– ανα­φέ­ρουν με­τα­ξύ άλλων ότι είναι βαθιά ανή­συ­χοι για το μέλ­λον του κόμ­μα­τος, αλλά και για την πο­λι­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση της νέας ηγε­τι­κής ομά­δας.

«Πε­πει­σμέ­νοι/ες για την ιστο­ρι­κή ση­μα­σία της ιδρυ­τι­κής συμ­φω­νί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ως συ­να­σπι­σμού πο­λι­τι­κών δυ­νά­με­ων της ευ­ρύ­τα­της Αρι­στε­ράς, από την αρι­στε­ρή σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία ως τη ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά, δεν θα μπο­ρέ­σου­με να συ­νυ­πάρ­χου­με αρ­μο­νι­κά στο ίδιο κόμμα και να εκ­προ­σω­πού­μα­στε από μια ηγε­σία που υπο­βάλ­λει αί­τη­ση δια­ζυ­γί­ου από κάθε πο­λι­τι­κό σκε­πτι­κό που σχε­τί­ζε­ται με την Αρι­στε­ρά, τις αξίες, τις ιδέες, το ήθος και το ύφος της», το­νί­ζουν.

«Δεν υπάρ­χει αμ­φι­βο­λία ότι η στενή ομάδα στε­λε­χών που πε­ρι­βάλ­λει τον Στ. Κασ­σε­λά­κη οδη­γεί, με τη συ­ναί­νε­σή του, τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στη με­τάλ­λα­ξη σε έναν απο­λί­τι­κο σχη­μα­τι­σμό, άσχε­το με οποια­δή­πο­τε εκ­δο­χή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ή και του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-Π.Σ.», επι­ση­μαί­νουν, στρέ­φο­ντας τα πυρά τους κατά της ηγε­τι­κής ομά­δας.

Ανα­φε­ρό­με­νοι στον νέο πρό­ε­δρο το­νί­ζουν: «Δεν μας ται­ριά­ζει να βαυ­κα­λι­ζό­μα­στε ότι υπάρ­χει μα­γι­κό κλει­δί για την κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία που το κρα­τά­ει ο χα­ρι­σμα­τι­κός ηγέ­της», ενώ σε άλλο ση­μείο ανα­φέ­ρουν ότι: «Ο μύθος του ηγέτη που θα νι­κή­σει τον Μη­τσο­τά­κη σε μια μο­νο­μα­χία είναι ή αυ­τα­πά­τη ή κα­θα­ρή απάτη».

«Θέ­λου­με να δη­μιουρ­γή­σου­με έναν κοινό τόπο ικανό να εμπνεύ­σει αι­σιο­δο­ξία και να κι­νη­το­ποι­ή­σει όσους/ες οδη­γού­νται στην πα­ραί­τη­ση, αλλά και το “πλή­θος της απο­χής”, που το τρο­φο­δο­τεί η λα­θε­μέ­νη πε­ποί­θη­ση ότι από την πο­λι­τι­κή δεν έχει τί­πο­τα να πε­ρι­μέ­νει κα­νείς, ενώ, αντί­θε­τα, από τη συμ­με­το­χή μας στις διερ­γα­σί­ες της πο­λι­τι­κής και στα κοι­νω­νι­κά κι­νή­μα­τα εξαρ­τώ­νται σχε­δόν τα πάντα», κα­τα­λή­γει το κεί­με­νο.

Το κεί­με­νο συ­νυ­πο­γρά­φουν με­τα­ξύ άλλων και οι Ξαν­θός, Σκουρ­λέ­της, Τσα­κα­λώ­τος, Φίλης και Βού­τσης.

Oλό­κλη­ρο το κεί­με­νο

Εμείς, που υπο­γρά­φου­με αυτό το κεί­με­νο, μέλη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΠΣ, μέλη με μι­κρό­τε­ρη ή με­γα­λύ­τε­ρη δια­δρο­μή στη ρι­ζο­σπα­στι­κή και ανα­νε­ω­τι­κή Αρι­στε­ρά αλλά και μέλη που προ­σήλ­θα­με πρό­σφα­τα και μά­λι­στα σε επο­χές εκλο­γι­κής ήττας και πο­λι­τι­κής υπο­χώ­ρη­σης, εί­μα­στε βαθιά ανή­συ­χοι και ανή­συ­χες για το παρόν και κυ­ρί­ως για το μέλ­λον του κόμ­μα­τός μας. Όλοι και όλες δια­πι­στώ­νου­με ότι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΠΣ είναι σε απο­δρο­μή. Μέχρι πρό­σφα­τα πολ­λοί/ές τρέ­φα­με την ελ­πί­δα ή την αυ­τα­πά­τη ότι στο εσω­τε­ρι­κό του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ διε­ξα­γό­ταν μια θε­μι­τή και θε­σμι­κά εξα­σφα­λι­σμέ­νη αντι­πα­ρά­θε­ση, που θα μπο­ρού­σε να επι­λυ­θεί με συλ­λο­γι­κές δη­μο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες. Κοι­νός πα­ρο­νο­μα­στής των ανη­συ­χιών μας σή­με­ρα είναι η συλ­λο­γι­κή αί­σθη­ση ότι με­τέ­χου­με σε ένα κόμμα που τεί­νει να μην έχει, με οποιο­δή­πο­τε πο­λι­τι­κό σκε­πτι­κό, σχέση με την Αρι­στε­ρά. Όλα όσα γνω­ρί­ζα­με για τη φυ­σιο­γνω­μία και τις κοι­νω­νι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αλ­λά­ζουν, αλ­λά­ζουν βίαια και μο­νο­με­ρώς.

@ Παρ’ όλα αυτά, ή ακρι­βώς για όλα αυτά που ζούμε, η διέ­ξο­δος είναι Αρι­στε­ρά. Για να αντι­με­τω­πί­σου­με :

Την πι­κρία και την απο­γο­ή­τευ­ση από τη διπλή εκλο­γι­κή ήττα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ τον Μάιο-Ιού­νιο 2023.

Ήττα την οποία όφει­λε να δια­δε­χθεί η συλ­λο­γι­κή ανα­ζή­τη­ση των αι­τιών, για να χα­ρα­χθεί η στρα­τη­γι­κή της ανά­τα­ξης, αλλά τη δια­δέ­χτη­κε η ανη­συ­χία και ο θυμός για τη διά­ψευ­ση της προσ­δο­κί­ας. Συ­ναι­σθή­μα­τα διά­χυ­τα στα μέλη και τους/τις φί­λους/ες του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ιδιαί­τε­ρα μετά την προ­βλη­μα­τι­κή εξέ­λι­ξη της εκλο­γής προ­έ­δρου, ανε­ξάρ­τη­τα από το πώς τα δια­χει­ρί­ζο­νται.

Τις τά­σεις πα­ραί­τη­σης και τις απο­χω­ρή­σεις, που εντεί­νο­νται κα­θη­με­ρι­νά τώρα που κλεί­νει ένας κύ­κλος εκλο­γι­κών ανα­με­τρή­σε­ων με τα απο­θαρ­ρυ­ντι­κά για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ απο­τε­λέ­σμα­τα των αυ­το­διοι­κη­τι­κών εκλο­γών. Και δεν γί­νε­ται πια να τις πα­ρα­κο­λου­θού­με πα­θη­τι­κά.

@ Η πε­ποί­θη­σή μας ότι εκεί βρί­σκε­ται η διέ­ξο­δος, δεν είναι εμ­μο­νή, είναι στάση ζωής, ο δικός μας δο­κι­μα­σμέ­νος τρό­πος να αντι­στα­θού­με και να ανα­τρέ­ψου­με την κυ­ριαρ­χία της Δε­ξιάς, την απει­λή της ακρο­δε­ξιάς, τις ανι­σό­τη­τες που θε­ριεύ­ουν, τις δια­κρί­σεις που πα­γιώ­νο­νται.

Δεν είναι γιατί έτσι συ­νη­θί­ζα­με από παλιά, αλλά γιατί αυτό απαι­τούν σή­με­ρα οι ανά­γκες, τα ση­με­ρι­νά επί­δι­κα, τα κα­θη­με­ρι­νά προ­βλή­μα­τα και οι σύγ­χρο­νες πα­γκό­σμιες απει­λές, οι επί­και­ρες αντι­θέ­σεις.

Γιατί μόνο έτσι μπο­ρού­με να ελ­πί­ζου­με και να ορα­μα­τι­ζό­μα­στε, να σχε­διά­ζου­με από σή­με­ρα την αλ­λα­γή που έχει ανά­γκη η κοι­νω­νία και η ζωή μας, τον σο­σια­λι­σμό με ελευ­θε­ρία και δη­μο­κρα­τία.

@ Οι εξε­λί­ξεις δια­ψεύ­δουν κα­θη­με­ρι­νά και τις πιο κα­λο­προ­αί­ρε­τες δια­θέ­σεις:

Λόγω των απα­ρά­δε­κτων αλ­λα­γών στο κα­τα­στα­τι­κό, τις οποί­ες και εμείς δεν κα­τα­φέ­ρα­με να απο­τρέ­ψου­με, πα­ρό­τι δώ­σα­με μάχη και πολ­λοί και πολ­λές τις κα­τα­ψη­φί­σα­με, η δια­δι­κα­σία εκλο­γής προ­έ­δρου είχε μια οπε­ρε­τι­κή κα­τά­λη­ξη, που εξε­λίσ­σε­ται σε δράμα ολο­κλη­ρω­τι­κής με­τάλ­λα­ξης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σε απρο­σχη­μά­τι­στα αρ­χη­γι­κό κόμμα, με ελέω θεού πρό­ε­δρο, πηγή όλων των εξου­σιών, που ασκεί «αδια­με­σο­λά­βη­τα» την ηγε­σία χωρίς να αι­σθά­νε­ται την ανά­γκη σύ­γκλη­σης των εκλεγ­μέ­νων συλ­λο­γι­κών κομ­μα­τι­κών ορ­γά­νων.

Το αυ­το­νό­η­το αί­τη­μα για απο­λο­γι­σμό και εκτί­μη­ση του απο­τε­λέ­σμα­τος των τριών αλ­λε­πάλ­λη­λων εκλο­γι­κών ανα­με­τρή­σε­ων, που κα­τέ­λη­ξαν σε στρα­τη­γι­κές ήττες, απορ­ρί­πτε­ται με ένα σωρό προ­σχή­μα­τα, πα­ρα­πε­μπό­με­νο στο αό­ρα­το μέλ­λον.

@ Αντί γι’ αυτό, με πρα­ξι­κο­πη­μα­τι­κού χα­ρα­κτή­ρα αρ­χη­γι­κές δη­λώ­σεις, επι­βε­βαιώ­νε­ται η πρό­θε­ση για επα­νά­λη­ψη των ίδιων επι­λο­γών που μας έχουν ήδη οδη­γή­σει σε οδυ­νη­ρά απο­τε­λέ­σμα­τα:

Η, πιο δια­χει­ρί­σι­μη, εκλο­γι­κή ήττα του 2019 αντι­με­τω­πί­στη­κε με μια φυγή τάχα προς τα εμπρός, που κα­τέ­λη­ξε σε μια ρευ­στο­ποί­η­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, προ­κει­μέ­νου να με­τα­τρα­πεί στη «με­γά­λη δη­μο­κρα­τι­κή πα­ρά­τα­ξη». Με τα γνω­στά απο­τε­λέ­σμα­τα της κα­τάρ­ρευ­σης του εκλο­γι­κού πο­σο­στού τέσ­σε­ρα χρό­νια μετά.

Το 2023, χωρίς ίχνος πο­λι­τι­κής φα­ντα­σί­ας, απο­φα­σί­ζε­ται να εφαρ­μο­στεί η ίδια «σω­τή­ρια» στρα­τη­γι­κή. Χωρίς την πα­ρα­μι­κρή συ­ζή­τη­ση οπου­δή­πο­τε. Μετά την απο­γοη­τευ­τι­κή, πλην φω­τει­νών εξαι­ρέ­σε­ων, εμ­φά­νι­ση στις αυ­το­διοι­κη­τι­κές εκλο­γές, αυτή η «με­γά­λη ιδέα» τεί­νει να κα­τα­λή­ξει σε μια άνευ όρων συ­μπό­ρευ­ση –ορι­σμέ­νοι ορα­μα­τί­ζο­νται ακόμα και συγ­χώ­νευ­ση– ενός απο­δυ­να­μω­μέ­νου πια κόμ­μα­τος με το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. Σε μια πο­λι­τι­κή πα­ρω­δία, που κα­τα­λαμ­βά­νει το κενό της στρα­τη­γι­κής συμ­μα­χιών.

Δεν υπάρ­χει αμ­φι­βο­λία ότι η στενή ομάδα στε­λε­χών που πε­ρι­βάλ­λει τον Στ. Κασ­σε­λά­κη οδη­γεί, με τη συ­ναί­νε­σή του, τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στη με­τάλ­λα­ξη σε έναν απο­λί­τι­κο σχη­μα­τι­σμό, άσχε­το με οποια­δή­πο­τε εκ­δο­χή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ή και του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΠΣ. Ανα­μα­σώ­ντας προϊ­στο­ρι­κές θε­ω­ρί­ες περί συ­νερ­γα­σί­ας κε­φα­λαί­ου και ερ­γα­σί­ας και απο­δί­δο­ντας στο κε­φά­λαιο την ιδιό­τη­τα του ερ­γα­λεί­ου για την κα­τα­πο­λέ­μη­ση των ανι­σο­τή­των, κα­τα­ντά­ει να υπο­δει­κνύ­ει νέες με­θό­δους για την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρη από­σπα­ση της υπε­ρα­ξί­ας από την εκ­με­τάλ­λευ­ση της ερ­γα­τι­κής δύ­να­μης, προ­τεί­νο­ντας έτσι ένα μόρ­φω­μα συ­μπα­ρα­στά­τη της «επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας» αντί για κόμμα στην υπη­ρε­σία των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Και αυτό το επι­χει­ρεί πα­ρα­πέ­μπο­ντας συ­νει­δη­τά στις ελ­λη­νι­κές κα­λέν­δες κάθε συλ­λο­γι­κή από­πει­ρα για απο­τί­μη­ση της μέχρι τώρα πο­ρεί­ας. Κα­θη­με­ρι­νά σχε­δόν μας θυ­μί­ζουν ότι το ομό­φω­να απο­φα­σι­σμέ­νο για τον Νο­έμ­βριο συ­νέ­δριο δεν θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί στο ορατό μέλ­λον.

Η νέα ηγε­σία δεν ενερ­γεί ως προ­ε­δρία, δη­λα­δή ως μο­νο­πρό­σω­πο όρ­γα­νο με κα­τα­στα­τι­κές δε­σμεύ­σεις απέ­να­ντι στη συλ­λο­γι­κό­τη­τα, αλλά σαν να έχει κυ­ριεύ­σει μια θέση εξου­σί­ας την οποία προ­φυ­λάσ­σει σαν κόρη οφθαλ­μού από τη λο­γο­δο­σία στα συλ­λο­γι­κά όρ­γα­να.

@ Πε­πει­σμέ­νοι/ες για την ιστο­ρι­κή ση­μα­σία της ιδρυ­τι­κής συμ­φω­νί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ως συ­να­σπι­σμού πο­λι­τι­κών δυ­νά­με­ων της ευ­ρύ­τα­της Αρι­στε­ράς, από την αρι­στε­ρή σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία ως τη ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά, δεν θα μπο­ρέ­σου­με να συ­νυ­πάρ­χου­με αρ­μο­νι­κά στο ίδιο κόμμα και να εκ­προ­σω­πού­μα­στε από μια ηγε­σία που υπο­βάλ­λει αί­τη­ση δια­ζυ­γί­ου από κάθε πο­λι­τι­κό σκε­πτι­κό που σχε­τί­ζε­ται με την Αρι­στε­ρά, τις αξίες, τις ιδέες, το ήθος και το ύφος της.

@ Δεν μας ται­ριά­ζει να βαυ­κα­λι­ζό­μα­στε ότι υπάρ­χει μα­γι­κό κλει­δί για την κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία που το κρα­τά­ει ο χα­ρι­σμα­τι­κός ηγέ­της. Προ­ϋ­πό­θε­ση για να υπάρ­ξει ξανά προ­ο­πτι­κή διεκ­δί­κη­σης της εξου­σί­ας από την Αρι­στε­ρά είναι να ανοι­κο­δο­μη­θεί από τα χα­μη­λά πο­σο­στά που έχου­με οδη­γη­θεί ένας αξιό­πι­στος πο­λι­τι­κός φο­ρέ­ας της:

με σο­βα­ρά επε­ξερ­γα­σμέ­νο πρό­γραμ­μα ρι­ζο­σπα­στι­κών αλ­λα­γών

με αξιό­πι­στη και στα­θε­ρή πο­λι­τι­κή συμ­μα­χιών, η οποία δεν θα δια­κη­ρύσ­σε­ται απλώς, αλλά θα οι­κο­δο­μεί­ται

με συ­νέ­πεια στην κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή σκηνή, σε το­πι­κό και πε­ρι­φε­ρεια­κό επί­πε­δο και στο πεδίο των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των. Και θα οδη­γεί σε προ­ω­θη­τι­κές προ­γραμ­μα­τι­κές συ­γκλί­σεις με όμο­ρες πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις μέσα από την ενί­σχυ­ση της Αρι­στε­ράς και όχι με την πα­ρά­δο­σή της άνευ όρων σε σχέ­δια ξένα προς το δικό της πρό­γραμ­μα.

@ Ο μύθος του ηγέτη που θα νι­κή­σει τον Μη­τσο­τά­κη σε μια μο­νο­μα­χία είναι ή αυ­τα­πά­τη ή κα­θα­ρή απάτη. Και στη μία και στην άλλη εκ­δο­χή μάς εμπο­δί­ζει να ανα­κτή­σου­με την ανα­γκαία αξιο­πι­στία, θε­με­λιω­μέ­νη σε μια στέ­ρεη αρι­στε­ρή ταυ­τό­τη­τα:

με σαφή τα­ξι­κή το­πο­θέ­τη­ση υπέρ των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των λαϊ­κών τά­ξε­ων

με σαφή οι­κο­νο­μι­κή και δη­μο­σιο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή ενά­ντια στις ανι­σό­τη­τες

με εναλ­λα­κτι­κό πα­ρά­δειγ­μα πα­ρα­γω­γής και κα­τα­νά­λω­σης

με στρα­τη­γι­κό στόχο τις δο­μι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις που αλ­λά­ζουν την υπάρ­χου­σα ορ­γά­νω­ση της κοι­νω­νί­ας

με τολ­μη­ρή ρι­ζο­σπα­στι­κή πο­λι­τι­κή για την αντι­με­τώ­πι­ση της κλι­μα­τι­κής κρί­σης με επί­κε­ντρο πο­λι­τι­κές δί­και­ης με­τά­βα­σης στην πρά­σι­νη οι­κο­νο­μία

με ανά­κτη­ση της στε­νής σχέ­σης με τα κι­νή­μα­τα για την προ­ά­σπι­ση των δι­καιω­μά­των (πρώ­τι­στα των προ­σφύ­γων/ισσών και το αντι­ρα­τσι­στι­κό, της ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ κοι­νό­τη­τας, των ανα­πή­ρων, με το νε­α­νι­κό και αντιαυ­ταρ­χι­κό κί­νη­μα)

με ισχυ­ρούς δε­σμούς με το φε­μι­νι­στι­κό κί­νη­μα

με ορ­γα­νι­κούς δε­σμούς με τα κι­νή­μα­τα της νέας γε­νιάς, τις προσ­δο­κί­ες και τους αγώ­νες της για ένα αξιο­βί­ω­το σή­με­ρα και ένα κα­λύ­τε­ρο αύριο σχε­δια­σμέ­νο με τη δική της συμ­με­το­χή

με σα­φείς θέ­σεις για τη διά­κρι­ση κρά­τους και εκ­κλη­σί­ας.

με σαφές στρα­τη­γι­κό όραμα για την Ευ­ρώ­πη των λαών, με στα­θε­ρό ευ­ρω­παϊ­κό προ­σα­να­το­λι­σμό σε ορ­γα­νι­κή σχέση και συ­ντο­νι­σμό με την ευ­ρω­παϊ­κή Αρι­στε­ρά

με την υπε­ρά­σπι­ση των κυ­ριαρ­χι­κών δι­καιω­μά­των της χώρας μέσα από μια εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή καλής γει­το­νί­ας, με οδηγό την ύφεση, την επι­δί­ω­ξη της ει­ρή­νης και του αφο­πλι­σμού, απαλ­λαγ­μέ­νη από τις επιρ­ρο­ές του εθνι­κι­σμού, ακόμα κι όταν αυτός ντύ­νε­ται με «πα­τριω­τι­κό» μαν­δύα.

@ Η αντί­θε­σή μας με τη ση­με­ρι­νή ηγε­τι­κή ομάδα και τη στρα­τη­γι­κή της με­τάλ­λα­ξης δεν είναι μια συ­νη­θι­σμέ­νη εσω­κομ­μα­τι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση, είναι ταυ­το­τι­κού χα­ρα­κτή­ρα. Η επί­κλη­ση της ενό­τη­τας δεν μπο­ρεί να γί­νε­ται σε βάρος της Αρι­στε­ράς. Ακρι­βώς στο έδα­φος της Αρι­στε­ράς είναι που επι­διώ­κε­ται η ενό­τη­τα.

ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν μπο­ρεί να είναι οι τρα­μπου­κι­σμοί και η θρα­σύ­τη­τα ενός πνεύ­μα­τος ιδιο­κτή­τη που απο­φαί­νε­ται «όποιος δια­φω­νεί, να φεύ­γει». Εί­μα­στε όλοι/ες εμείς που τον ιδρύ­σα­με, τον πι­στέ­ψα­με, τον ανα­δεί­ξα­με διεκ­δι­κη­τή της κυ­βέρ­νη­σης, κα­τα­φυ­γή των πολ­λών, των «από κάτω», αντί­πα­λο του ακρο­δε­ξιού λαϊ­κι­σμού που και­ρο­φυ­λα­κτεί.

@ Πρό­θε­σή μας και στό­χος μας είναι να δια­σφα­λί­σου­με έναν πο­λι­τι­κό χώρο ικανό να υπε­ρα­σπί­ζε­ται και να προ­βάλ­λει την ταυ­τό­τη­τα, τη φυ­σιο­γνω­μία, τις αξίες, τις ιδέες και τις πο­λι­τι­κές προ­τά­σεις της Αρι­στε­ράς, ανοι­χτό στις δε­κά­δες χι­λιά­δες γυ­ναί­κες και άν­δρες της Αρι­στε­ράς, της οι­κο­λο­γί­ας, του φε­μι­νι­στι­κού κι­νή­μα­τος, των κι­νη­μά­των της νε­ο­λαί­ας, των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των, που νιώ­θουν την ανά­γκη να συ­ζη­τή­σουν και να δρά­σουν από κοι­νού για το παρόν και το μέλ­λον της, για το δικό τους παρόν και μέλ­λον, είτε με­τέ­χο­ντας σε αυτόν είτε πα­ρα­κο­λου­θώ­ντας την πο­ρεία του, χωρίς να εγκα­τα­λεί­πουν για την ώρα τις ση­με­ρι­νές επι­λο­γές τους. Θέ­λου­με να δη­μιουρ­γή­σου­με έναν κοινό τόπο ικανό να εμπνεύ­σει αι­σιο­δο­ξία και να κι­νη­το­ποι­ή­σει όσους/ες οδη­γού­νται στην πα­ραί­τη­ση, αλλά και το «πλή­θος της απο­χής», που το τρο­φο­δο­τεί η λα­θε­μέ­νη πε­ποί­θη­ση ότι από την πο­λι­τι­κή δεν έχει τί­πο­τα να πε­ρι­μέ­νει κα­νείς, ενώ, αντί­θε­τα, από τη συμ­με­το­χή μας στις διερ­γα­σί­ες της πο­λι­τι­κής και στα κοι­νω­νι­κά κι­νή­μα­τα εξαρ­τώ­νται σχε­δόν τα πάντα.

Το κεί­με­νο και οι υπο­γρα­φές ΕΔΩ