Τώρα και… υποθαλάσσιες «παραβιάσεις» από Τουρκία-Ανεξέλεγκτη δράση υποβρυχίων στο Αιγαίο

Εντο­νη δια­μαρ­τυ­ρία Ελ­λά­δος προς το ΝΑΤΟ

Λε­πτο­με­ρές υπό­μνη­μα δια­μαρ­τυ­ρί­ας προς την στρα­τιω­τι­κή επι­τρο­πή του ΝΑΤΟ για την αμ­φι­σβή­τη­ση του υφι­στά­με­νου status quo στο Αι­γαίο πέ­λα­γος από την Τουρ­κία, όχι μόνο με λόγια, αλλά και με πρά­ξεις, κα­τέ­θε­σε επι­σή­μως πριν από λίγες ημέ­ρες η Αθήνα. Από τους αρ­μό­διους Ελ­λη­νες δι­πλω­μα­τι­κούς και στρα­τιω­τι­κούς αντι­προ­σώ­πους στο ΝΑΤΟ, κα­ταγ­γέλ­θη­κε η ανε­ξέ­λεγ­κτη δράση τουρ­κι­κών υπο­βρυ­χί­ων στον βυθό του Αι­γαί­ου καθ’ όλη τη διάρ­κεια του Σε­πτεμ­βρί­ου, ενώ, σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες, από το ΓΕΕΘΑ υπήρ­ξαν ει­ση­γή­σεις να επι­δο­θεί διά­βη­μα επί τού­του, ακόμη και ώς το επί­πε­δο του γε­νι­κού γραμ­μα­τέα της Βο­ρειο­α­τλα­ντι­κής Συμ­μα­χί­ας κ. Γενς Στόλ­τεν­μπεργκ.

Στο υπό­μνη­μα δια­μαρ­τυ­ρί­ας το­νί­ζε­ται ότι τα υπο­βρύ­χια του τουρ­κι­κού Πο­λε­μι­κού Ναυ­τι­κού κι­νού­νται και πραγ­μα­το­ποιούν ασκή­σεις σε πε­ριο­χές οι οποί­ες έχουν δε­σμευ­θεί και πε­ρι­λαμ­βά­νουν ελ­λη­νι­κά νησιά και νη­σί­δες και την πε­ρι­βάλ­λου­σα αυτών ελ­λη­νι­κή χω­ρι­κή θά­λασ­σα για τον Σε­πτέμ­βριο και μέρος του τρέ­χο­ντος μήνα Οκτω­βρί­ου.

Καθ’ όλη τη διάρ­κεια του Σε­πτεμ­βρί­ου, τρία υπο­βρύ­χια του τουρ­κι­κού Πο­λε­μι­κού Ναυ­τι­κού (με­τα­ξύ των οποί­ων το Dolunay) είχαν δε­σμεύ­σει και κι­νή­θη­καν σε εκτε­τα­μέ­νες πε­ριο­χές σχε­δόν στο σύ­νο­λο του Αι­γαί­ου.

Συ­γκε­κρι­μέ­να δε­σμεύ­θη­καν πε­ριο­χές γύρω από τη Σα­μο­θρά­κη, τη Λήμνο, τη Χίο, τη Μυ­τι­λή­νη, τη Ρόδο, την Κάρ­πα­θο, το Κα­στελ­λό­ρι­ζο και τα βό­ρεια της Κρή­της. Πρα­κτι­κά, οι τουρ­κι­κές SubNotam’s (όπως ονο­μά­ζο­νται οι οδη­γί­ες προς ναυ­τιλ­λο­μέ­νους για τη δράση υπο­βρυ­χί­ων), άφη­σαν εκτός του σχε­δια­σμού τους, μόνο ένα πολύ μικρό κομ­μά­τι του ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου.

Τα ελ­λη­νι­κά

Καθ’ όλη τη διάρ­κεια του μήνα, έξι ελ­λη­νι­κά υπο­βρύ­χια (με­τα­ξύ των οποί­ων τα «Πρω­τεύς», «Μα­τρώ­ζος» και «Πι­πί­νος» κι­νού­νταν, έχο­ντας λάβει όλες τις απα­ραί­τη­τες προ­φυ­λά­ξεις, προ­κει­μέ­νου να επι­ση­μά­νουν διά της πα­ρου­σί­ας τους την κυ­ριαρ­χία της Ελ­λά­δας στον χώρο. Η ελ­λη­νι­κή αντί­δρα­ση μπο­ρεί να φαί­νε­ται σε τρί­τους πα­ρα­τη­ρη­τές ως υπερ­βάλ­λου­σα, δε­δο­μέ­νου ότι πολύ πιο συ­χνές είναι οι ενα­έ­ριες πα­ρα­βιά­σεις.

Ωστό­σο, όπως ανέ­φε­ραν πηγές, θα πρέ­πει να γίνει κα­τα­νοη­τό ότι η κί­νη­ση των τουρ­κι­κών υπο­βρυ­χί­ων στο­χεύ­ει στην έργω αμ­φι­σβή­τη­ση της ελ­λη­νι­κής υφα­λο­κρη­πί­δας και, φυ­σι­κά, της Απο­κλει­στι­κής Οι­κο­νο­μι­κής Ζώνης (ΑΟΖ). Γι’ αυτό, βε­βαί­ως, και η άμεση κι­νη­το­ποί­η­ση από το Πο­λε­μι­κό Ναυ­τι­κό (Π.Ν.) θε­ω­ρή­θη­κε απα­ραί­τη­τη.

Ως προς το αμι­γώς επι­χει­ρη­σια­κό κομ­μά­τι είναι απο­λύ­τως σαφές ότι κάτω από το νερό δεν είναι δυ­να­τόν να υπάρ­ξει ανα­χαί­τι­ση ανά­λο­γη με εκεί­νες που πραγ­μα­το­ποιού­νται κα­θη­με­ρι­νά στον αέρα ανά­με­σα σε F-16, οπότε η δια­δι­κα­σία απο­χώ­ρη­σης των τουρ­κι­κών υπο­βρυ­χί­ων, καθ’ όλη τη διάρ­κεια του Σε­πτεμ­βρί­ου, από τα ελ­λη­νι­κά χω­ρι­κά ύδατα δεν ήταν ποτέ μό­νι­μη, αλλά μόνο προ­σω­ρι­νή.

Οι αρ­μό­διες υπη­ρε­σί­ες του ΓΕΕΘΑ αλλά και του υπουρ­γεί­ου Εξω­τε­ρι­κών, στο λε­πτο­με­ρές υπό­μνη­μα που συ­νέ­τα­ξαν στις αρχές της εβδο­μά­δας που πέ­ρα­σε, συν­δύ­α­σαν την υπο­βρύ­χια δρα­στη­ριό­τη­τα των Τούρ­κων με τις πρό­σφα­τες δη­λώ­σεις περί ανα­θε­ώ­ρη­σης της Λω­ζάν­νης και τό­νι­σαν ότι οι συ­μπε­ρι­φο­ρές αυτές είναι αντί­θε­τες στο Διε­θνές Δί­καιο και σε καμία πε­ρί­πτω­ση δεν αρ­μό­ζουν στις αντι­λή­ψεις του σύγ­χρο­νου δυ­τι­κού κό­σμου. Από τους εντε­ταλ­μέ­νους Ελ­λη­νες αξιω­μα­τού­χους στο ΝΑΤΟ, τόσο σε στρα­τιω­τι­κό όσο και σε δι­πλω­μα­τι­κό επί­πε­δο, δια­μη­νύ­θη­κε ότι στρα­τιω­τι­κές ενέρ­γειες όπως οι κι­νή­σεις των υπο­βρυ­χί­ων, ή η συ­νή­θεια των υπερ­πτή­σε­ων (οι οποί­ες έπει­τα από ένα ήρεμο δί­μη­νο επα­νήλ­θαν, έστω και με δια­φο­ρε­τι­κές με­θό­δους αυτή τη φορά) συ­νι­στούν μέρος της ανα­θε­ω­ρη­τι­κής προ­σπά­θειας της Τουρ­κί­ας ένα­ντι των Διε­θνών Συν­θη­κών «που έχουν κα­θο­ρί­σει τον χάρτη της πε­ριο­χής».

Κλι­μά­κω­ση

Επί­σης, οι ενέρ­γειες αυτές δη­μιουρ­γούν «κλι­μά­κω­ση και εν­δε­χό­με­νη αστά­θεια στην πε­ριο­χή», γι’ αυτό άλ­λω­στε και τί­θε­νται υπόψη του ΝΑΤΟ τα σχε­τι­κά στοι­χεία, όπως λε­πτο­με­ρή αρ­χεία της κί­νη­σης των τουρ­κι­κών υπο­βρυ­χί­ων, από την ώρα που ξε­κί­νη­σαν να επι­χει­ρούν σε ελ­λη­νι­κά χω­ρι­κά ύδατα, μέχρι και το βάθος στο οποίο πραγ­μα­το­ποί­η­σαν τη δράση τους. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ότι από το σύ­νο­λο της με­σο­γεια­κής Λε­κά­νης, η συ­γκέ­ντρω­ση υπο­βρυ­χί­ων τον Σε­πτέμ­βριο ήταν με­γα­λύ­τε­ρη στο Αι­γαίο, απ’ ό,τι στα βό­ρεια της Λι­βύ­ης ή στα ανοι­χτά της Συ­ρί­ας, όπου βρί­σκο­νται σε εξέ­λι­ξη πο­λε­μι­κές επι­χει­ρή­σεις.

Στην Αθήνα γνω­ρί­ζουν ότι η θε­σμι­κά επι­βε­βλη­μέ­νη στάση «ίσων απο­στά­σε­ων» που τηρεί το ΝΑΤΟ, δεν λει­τουρ­γεί σε καμία πε­ρί­πτω­ση απο­τρε­πτι­κά για τα δια­βή­μα­τα ή τις (πολύ συ­χνό­τε­ρες) άτυ­πες δια­μαρ­τυ­ρί­ες που κατά και­ρούς κα­τα­τί­θε­νται από τους Ελ­λη­νες αξιω­μα­τού­χους. Αλ­λω­στε, το κύριο επι­χεί­ρη­μα που χρη­σι­μο­ποιεί­ται από τους αξιω­μα­τού­χους της Συμ­μα­χί­ας είναι ότι προ­έ­χουν η «απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα και η συ­νο­χή του ΝΑΤΟ».

Στη Μό­νι­μη Αντι­προ­σω­πεία της Ελ­λά­δας στο ΝΑΤΟ φαί­νε­ται να υπάρ­χει εδώ και αρ­κε­τό καιρό η αί­σθη­ση ότι οι Σύμ­μα­χοι αντι­λαμ­βά­νο­νται πως οι τουρ­κι­κές πρά­ξεις θί­γουν κυ­ριαρ­χι­κά δι­καιώ­μα­τα της Ελ­λά­δας.

Σύμ­φω­να με δι­πλω­μα­τι­κές πηγές, η επι­φυ­λα­κτι­κό­τη­τα, σε επί­ση­μο επί­πε­δο, των Συμ­μά­χων έχει οδη­γή­σει την Ελ­λά­δα στην κα­τά­θε­ση πλή­ρους φα­κέ­λου με όλες τις τε­λευ­ταί­ες τουρ­κι­κές πα­ρα­βά­σεις και πα­ρα­βιά­σεις.

Οι Ελ­λη­νες αξιω­μα­τού­χοι επι­δει­κνύ­ουν αυτά τα στοι­χεία, ώστε να γίνει αντι­λη­πτό ότι τα πε­ρι­στα­τι­κά πρα­κτι­κής αμ­φι­σβή­τη­σης των κυ­ριαρ­χι­κών δι­καιω­μά­των της Ελ­λά­δας από την Τουρ­κία, συ­νι­στούν πολύ με­γα­λύ­τε­ρης κλί­μα­κας πα­ρα­βα­τι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά, από εκεί­νη τρί­των, εκτός του ΝΑΤΟ, χωρών.

Πρό­τα­ση για τρεις βά­σεις στην Κύπρο

Στους πολ­λα­πλούς προ­βλη­μα­τι­σμούς της Αθή­νας το τε­λευ­ταίο χρο­νι­κό διά­στη­μα προ­στέ­θη­κε και ένας που προ­έ­κυ­ψε στη Νέα Υόρκη. Εκεί, όπου ο πρό­ε­δρος της Κυ­πρια­κής Δη­μο­κρα­τί­ας κ. Ν. Ανα­στα­σιά­δης πλη­ρο­φο­ρή­θη­κε τον σχε­δια­σμό για δια­μόρ­φω­ση δύο στρα­τιω­τι­κών βά­σε­ων, μιας τουρ­κι­κής και μιας ελ­λη­νι­κής στην Κύπρο, προ­κει­μέ­νου να απα­ντη­θεί το ερώ­τη­μα της ασφά­λειας. Μια τέ­τοια λύση θα σή­μαι­νε ότι η Κύ­προς θα με­τα­τρε­πό­ταν σε ένα κρά­τος με μό­νι­μες στρα­τιω­τι­κές βά­σεις τριών χωρών (Τουρ­κία, Ελ­λά­δα, Ηνω­μέ­νο Βα­σί­λειο). Κάτι τέ­τοιο προ­φα­νώς θα ανέ­τρε­πε την ελ­λη­νι­κή θέση για κα­τάρ­γη­ση των εγ­γυ­ή­σε­ων και γι’ αυτό τον λόγο δεν ανα­μέ­νε­ται να γίνει δεκτή από την Ελ­λά­δα ή την Κυ­πρια­κή Δη­μο­κρα­τία. Ωστό­σο, εκεί­νο που προ­βλη­μα­τί­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο τόσο την κυ­πρια­κή όσο και την ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά, είναι ότι μια λύση αυτού ή πα­ρό­μοιου τύπου, είναι κοντά στις αντι­λή­ψεις και της αμε­ρι­κα­νι­κής πλευ­ράς, η οποία φέ­ρε­ται να θε­ω­ρεί ρε­α­λι­στι­κή την ύπαρ­ξη και μιας μι­κρής τουρ­κι­κής στρα­τιω­τι­κής δύ­να­μης στην Κύπρο. Γί­νε­ται, εν ολί­γοις, σαφές ότι το κυ­πρια­κό ζή­τη­μα έχει εντα­χθεί σε μια ευ­ρύ­τε­ρη γε­ω­πο­λι­τι­κή ατζέ­ντα για την πε­ριο­χή, η οποία ξε­κι­νά από την ανά­γκη για τα­χεία εκ­με­τάλ­λευ­ση των υδρο­γο­ναν­θρά­κων της Ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου και χρήση του νη­σιού ως κόμ­βου για τη δια­κί­νη­σή αυτών των απο­θε­μά­των και φθά­νει ώς τη δη­μιουρ­γία ενός θε­τι­κού πο­λι­τι­κού πα­ρα­δείγ­μα­τος σε μια πε­ρι­φέ­ρεια που βρί­σκε­ται σε πο­λυ­ε­τή αστά­θεια.

 

Πηγή:Κα­θη­με­ρι­νή της Κυ­ρια­κής