Πέθανε ο Στυλιανός Παττακός

Πέ­θα­νε ο μα­κρο­βιό­τε­ρος από τους πρω­ταί­τιους του πρα­ξι­κο­πή­μα­τος και της 7χρο­νης δι­κτα­το­ρί­ας στην Ελ­λά­δα, Στυ­λια­νός Πατ­τα­κός. Ο δι­κτά­το­ρας Πατ­τα­κός έφυγε από εγκε­φα­λι­κό σε ηλι­κία 104 ετών.

Ο Πατ­τα­κός υπήρ­ξε μέλος της τρι­με­λούς ηγε­τι­κής ομά­δας με τον Γε­ώρ­γιο Πα­πα­δό­που­λο και τον Νι­κό­λαο Μα­κα­ρέ­ζο που πρω­το­στά­τη­σε στην εκ­δή­λω­ση του πρα­ξι­κο­πή­μα­τος της 21ης Απρι­λί­ου 1967. Ήταν το δεύ­τε­ρο ση­μα­ντι­κό­τε­ρο στέ­λε­χος της Χού­ντας μετά τον Πα­πα­δό­που­λο.

Τον Απρί­λιο του 1967, μετά την εκ­δή­λω­ση πρα­ξι­κο­πή­μα­τος ανέ­λα­βε υπουρ­γός Εσω­τε­ρι­κών, μέχρι το 1971, οπότε και ανέ­λα­βε αντι­πρό­ε­δρος της χού­ντας των Συ­νταγ­μα­ταρ­χών ως το 1973.

Στο επι­χει­ρη­σια­κό κομ­μά­τι του πρα­ξι­κο­πή­μα­τος, ο ρόλος του Πατ­τα­κού ήταν μα­κράν ο πιο ση­μα­ντι­κός κρί­κος, καθώς, ως διοι­κη­τής του Κέ­ντρου Εκ­παι­δεύ­σε­ως Τε­θω­ρα­κι­σμέ­νων, ήλεγ­χε τις μο­νά­δες των Τε­θω­ρα­κι­σμέ­νων και ήταν αυτός που έδωσε την εντο­λή να κα­τέ­βουν τα τανκς στην Αθήνα για να κα­τα­λυ­θεί το πο­λί­τευ­μα.

Είχε διο­ρι­στεί σ’ αυτή τη θέση το 1966 ως έμπι­στος «εθνι­κό­φρων» από την κυ­βέρ­νη­ση των Απο­στα­τών που φο­βό­ταν τη άνοδο της δη­μο­τι­κό­τη­τας του Αν­δρέα Πα­παν­δρέ­ου και ήθελε να ελέγ­χει τις στρα­τιω­τι­κές δυ­νά­μεις μέσα και γύρω από την Αθήνα «διά παν εν­δε­χό­με­νον».

Μετά την πτώση της χού­ντας Ιω­αν­νί­δη, συ­νε­λή­φθη στις 23 Οκτω­βρί­ου 1974 και με­τα­φέρ­θη­κε στην Κέα, ενώ στις 20 Ια­νουα­ρί­ου 1975 προ­φυ­λα­κί­στη­κε. Στη δίκη που ακο­λού­θη­σε το Πε­ντα­με­λές Εφε­τείο υπό την προ­ε­δρία του Γιάν­νη Ντε­γιάν­νη τον έκρι­νε ένοχο στά­σης και εσχά­της προ­δο­σί­ας και τον κα­τα­δί­κα­σε σε θά­να­το, αλλά η ποινή με­τα­τρά­πη­κε σε ισό­βια κά­θειρ­ξη από την πο­λι­τι­κή εξου­σία.

Στις 28 Σε­πτεμ­βρί­ου 1990 απο­φυ­λα­κί­στη­κε «λόγω ανη­κέ­στου βλά­βης της υγεί­ας του» με την υπο­χρέ­ω­ση να δίνει το παρόν ανά 15 ημέ­ρες στο αστυ­νο­μι­κό τμήμα της πε­ριο­χής του και ανά 5 μήνες στο Τρι­με­λές Εφε­τείο Κα­κουρ­γη­μά­των.

Μετά την απο­φυ­λά­κι­σή του, ο Πατ­τα­κός σε συ­νε­ντεύ­ξεις του συ­νέ­χι­ζε να εκ­φρά­ζει ακραί­ες από­ψεις.

Μέχρι τέ­λους πα­ρέ­μει­νε αμε­τα­νό­η­τος. Για τις πρά­ξεις του την πε­ρί­ο­δο εκεί­νη δή­λω­νε διαρ­κώς ότι δεν με­τά­νιω­σε και δε θα με­τα­νιώ­σει ποτέ. «Ο στρα­τη­γός που εκτε­λεί κά­ποιαν ενέρ­γειαν, προη­γου­μέ­νως την με­λε­τά πολύ. Όταν την με­λε­τή­σει και απο­φα­σί­σει να την εκτε­λέ­σει, την εκτε­λεί και δεν με­τα­νο­εί. Γιατί να με­τα­νο­ή­σω που έκανα την 21η Απρι­λί­ου; Δεν με­τα­νοώ κα­θό­λου!», έλεγε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά σε συ­νε­ντεύ­ξεις του μετά την απο­φυ­λά­κι­σή του.

Ισχυ­ρι­ζό­ταν επί­σης ότι «η Χού­ντα έσωσε την Ελ­λά­δα από σχε­δια­ζό­με­νη σο­σια­λι­στι­κή δι­κτα­το­ρία του Αν­δρέα Πα­παν­δρέ­ου που θα έβαζε την Ελ­λά­δα στο Ανα­το­λι­κό Μπλοκ». Αρ­νιό­ταν επί­σης κατ’ επα­νά­λη­ψη ότι έγι­ναν βα­σα­νι­σμοί πο­λι­τι­κών κρα­του­μέ­νων επί χού­ντας, με εξαί­ρε­ση τον Πα­να­γού­λη και τον Μου­στα­κλή, για τους οποί­ους έλεγε : «Τα ήθε­λαν και τα έπα­θαν».

Με­τα­ξύ άλλων, υπο­στή­ρι­ζε ότι σωστά εκτε­λέ­στη­κε ο Νίκος Μπε­λο­γιάν­νης γιατί ήταν κα­τά­σκο­πος, ενώ κα­τη­γό­ρη­σε και την με­τα­πο­λι­τευ­τι­κή δη­μο­κρα­τία: «Ο Μπε­λο­γιάν­νης ήτο ένας σκλη­ρός κομ­μου­νι­στής ο οποί­ος είχε ενερ­γό ρόλο στη σφαγή του Με­λι­γα­λά το 1944. Του εδώθη το φω­το­στέ­φα­νο του ήρωα και του λαϊ­κού αγω­νι­στή ενώ ήτο ένας κομ­μου­νι­στής που μαζί με την ορ­γά­νω­σή του ενερ­γού­σε κα­τα­σκο­πευ­τι­κώς υπέρ του Ανα­το­λι­κού Μπλοκ, υπέρ της Σο­βιε­τι­κής Ενώ­σε­ως.[…] Ήτο προ­δό­της, εφαρ­μό­στη­κε ο νόμος και ο στρα­τιω­τι­κός κα­νο­νι­σμός και ορθώς εκτε­λέ­στη­κε. Ο Μπε­λο­γιάν­νης δεν ήτο ο άν­θρω­πος με το γα­ρύ­φαλ­λο, αλλά ο άν­θρω­πος με τον ασύρ­μα­το. Όταν τον έπια­σαν, ασύρ­μα­το είχε μαζί του. Ο ίδιος ο Ζα­χα­ριά­δης τον εξό­ντω­σε. Τα λένε εξάλ­λου και οι ίδιοι οι κομ­μου­νι­στές σή­με­ρα.», είχε πει.