Αναβιώνει η ληστεία στην Αγροτική Τράπεζα

Σε δεύτερο βαθμό θα εξε­τα­στεί, ενώπιον του Πεντα­με­λούς Εφετείου Δωδε­κανήσου, η υπόθεση με κατη­γο­ρούμενο για ληστεία στο κεντρικό κατάστημα Ρόδου της Αγρο­τικής Τράπεζας, στην πλατεία Χαρίτου, την 16η Αυγούστου 2010, τον Θ. Δ. του Β., 32 ετών, κάτοικο Εξαρχείων Αττικής, που είχε κατα­δι­κα­στεί πρωτοδίκως σε ποινή φυλάκισης 6 ετών και 12 μηνών, με ανα­σταλ­τικό ως προς την έφεση αποτέλεσμα.

Το δικαστήριο είχε ανα­γνωρίσει στον κατη­γο­ρούμενο το ελα­φρυ­ντικό της ειλι­κρι­νούς μεταμέλειας, ενώ είχε κρίνει αθώο τον συγκα­τη­γο­ρούμενό του Σ. Π. του Γ., 27 ετών, καθόσον προέκυψε ότι δεν είχε καμία σχέση με τη ληστεία. Ο 32χρονος προσκλήθηκε στο νησί από τον 27χρονο Ροδίτη φίλο του (είχαν γνω­ρι­στεί σε μια συναυλία Jazz στον Λυκα­βητό) και εκείνος δέχτηκε να έλθει στο νησί.

Την 14η Αυγούστου έφτασε στη Ρόδο με πλοίο, φέρνοντας μαζί του μια μοτο­συ­κλέτα και τον παρέλαβε από το λιμάνι ο Ροδίτης, ο οποίος και τον μετέφερε σε ξενο­δο­χείο, όπου και μίσθωσε δωμάτιο. Το ίδιο βράδυ συν­δια­σκέδασαν και κοιμήθηκαν στο σπίτι του Ροδίτη στην Ιαλυσό. Ο 32χρονος είχε αποφασίσει να πραγ­μα­το­ποιήσει ληστεία στο νησι,́ λόγω οικο­νο­μικών προ­βλημάτων που αντι­μετώπιζε από δάνεια, τα οποία είχε συνάψει για να πληρώσει και τις δαπάνες νοση­λείας του πατέρα του και έφερε μαζί του ένα πιστόλι το οποίο είχε αγοράσει στην Ομόνοια.

Την 15η Αυγούστου συν­δια­σκέδασε με τον Ροδίτη και φίλους του, ενώ είχε αποφασίσει ήδη να «χτυπήσει» το κατάστημα της ΑΤΕ, δίπλα στο «Grand Hotel», όπου διέμενε. Το επόμενο πρωί και ενώ είχε αφήσει τον φίλο του σε παραλία της Ιαλυσού για να κολυμπήσει, ο ίδιος μετέβη στην τράπεζα, μπήκε μέσα ακάλυπτος, κρατώντας το πιστόλι και ένα σακ βουαγιάζ και αφαίρεσε από τα δύο ταμεία 57.220 ευρώ. Ο δράστης, που όπως κατέθεσαν 4 υπάλληλοι, δεν είχε παρα­τε­ταμένο το όπλο, απο­μα­κρύν­θηκε από την τράπεζα με τα πόδια, 40 μέτρα παρακάτω ανέβηκε στη μοτο­συ­κλέτα και μπήκε στο «Grand Hotel».

Διαπίστωσε ότι έγινε αντι­λη­πτός από δύο υπαλλήλους και βγήκε από άλλη πόρτα του ξενο­δο­χείου, μίσθωσε ταξί, μετέβη στην οικία του 27χρονου Ροδίτη, άνοιξε την πόρτα με κλειδί που ο φίλος του έκρυβε σε ένα καλο­ριφέρ και άφησε τα κλο­πι­μαία και το όπλο σε μια σακούλα στη ντουλάπα του υπνο­δω­ματίου του. Επέστρεψε στο ξενο­δο­χείο και λίγη ώρα αργότερα συνελήφθη. Ο Ροδίτης μη γνωρίζοντας τι είχε συμβεί στο μεταξύ είχε κανονίσει με δύο φίλους του τη νυχτε­ρινή του έξοδο. Ο ένας εξ αυτών μετέβη το βράδυ στην οικία του για να τον παραλάβει. Εκεί τον βρήκε να κρατάει μια σακούλα και να ψάχνει μέρος να την κρύψει. Ήταν ανήσυχος, όπως κατέθεσε στο δικαστήριο, για να εξηγήσει αργότερα ο ίδιος απο­λο­γού­με­νος ότι όταν πήγε στο δωμάτιο του για να ντυθεί βρήκε την σακούλα με τα λεφτά και το όπλο στη ντουλάπα του, «σάστισε» γιατί δεν ήξερε αν ανήκε σε ένα από τα 6 μέλη της οικογένειάς του ή σε κάποιον άλλο και τότε αποφάσισε να την βάλει σε άλλο σημείο του σπιτιού.

Με το που βγήκε από το σπίτι με τον φίλο του ακι­νη­το­ποιήθηκε όμως από αστυ­νο­μι­κούς που στο μεταξύ είχαν ήδη συλλάβει τον 32χρονο και προσήχθη. Θυμίζουμε ότι ενώπιον του Ανα­κριτή οι δύο κατη­γο­ρούμενοι απο­λο­γούμενοι αρνήθηκαν κατη­γο­ρη­μα­τικά τις εις βάρος τους κατη­γορίες, ισχυ­ριζόμενοι συνο­πτικά ο μεν πρώτος ότι δεν διέπραξε ο ίδιος τη ληστεία, όπως του αποδίδεται στο κατη­γο­ρητήριο αλλά ότι είχε δανείσει τη μοτο­συ­κλέτα του σε τρίτο πρόσωπο, μη κατο­νο­μαζόμενο.

Ο 27χρονος Ροδίτης από την άλλη αφού επι­βε­βαίωσε ότι είχε φιλική σχέση με τον πρώτο και συνα­να­στροφές, ισχυρίστηκε ότι την επίμαχη ημέρα και ώρα βρισκόταν στην οικία του και ότι δεν γνωρίζει πώς και ποιός έβαλε τα κλο­πι­μαία, τα ρούχα αλλά και το όπλο σε τσάντα στη βεράντα της πατρικής του οικίας.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να είναι μέλος οργά­νω­σης του αντιε­ξου­σια­στι­κού χώρου. Μετά την πρω­τό­δικη κατα­δίκη του είχε δημο­σιευ­θεί στο δίκτυο “Συνέ­λευση Αλλη­λεγ­γύης στους φυλα­κι­σμέ­νους και διω­κό­με­νους αγω­νι­στές”, άρθρο στο οποίο ανα­φέ­ρο­ντο μεταξύ άλλων και τα εξής:

“Ο σύντρο­φος στην σύντομη απο­λο­γία του ζήτησε συγ­γνώμη από τους υπαλ­λή­λους της τρά­πε­ζας για την όποια ανα­στά­τωση προ­κλή­θηκε και επι­κα­λέ­στηκε σοβα­ρούς οικο­νο­μι­κούς λόγους για την πραγ­μά­τωση της ληστείας.

Ο εισαγ­γε­λέας ζήτησε την πλήρη ενοχή του χωρίς ανα­γνώ­ριση των ελα­φρυ­ντι­κών που είχε ζητήσει η υπε­ρά­σπιση, κρα­τώ­ντας αφενός επι­θε­τική στάση απέ­να­ντί του και ανα­φε­ρό­με­νος περί ενός τέλειου και οργα­νω­μέ­νου σχεδίου.

Μετά από διά­λειμμα της έδρας, ανα­κοι­νώ­θηκε η απόφαση η οποία ήταν για συνο­λική ποινή 6 ετών με ανα­σταλ­τικό κι εφέσιμο χαρα­κτήρα, δεχό­μενη τα ελα­φρυ­ντικά.

Η απόφαση αυτή έχει ως απο­τέ­λε­σμα ο σύντο­φος να είναι σε μερικές μέρες και πάλι κοντά μας, καθώς απο­μέ­νουν τυπικές δια­δι­κα­σίες για την απο­φυ­λά­κισή του από τις φυλακές Αλι­καρ­νασ­σού.

Στην δίκη υπήρχε παρου­σία συντρό­φων/-ισσων από την Αθήνα και τη Ρόδο, οι οποίοι στο τέλος είχαν την ευκαι­ρία να απο­λαύ­σουν τα στρα­βω­μένα μούτρα ασφα­λι­τών και λοιπών μπάτσων στο άκουσμα της ποινής.

Ελπί­ζουμε σύντομα κι άλλοι σύντρο­φοι και συντρό­φισ­σες να βρεθούν έξω από τα κάτεργα της δημο­κρα­τίας”.

Ο ίδιος είχε δημο­σιεύ­σει εξάλλου από τις φυλακές Αλι­καρ­νασ­σού, όπου εκρα­τείτο, στο δίκτυο του “Ταμείου αλλη­λεγ­γύης φυλα­κι­σμέ­νων και διω­κό­με­νων αγω­νι­στών” επι­στολή στην οποία ανέφερε μεταξύ άλλων και τα εξής:

“Εδώ κι ενάμιση μήνα, βιώνω κι εγώ με την σειρά μου, την “υπέροχη φιλο­ξε­νία” των ελλη­νι­κών φυλακών. Ξεκι­νώ­ντας το ταξίδι μου από μια αδι­καιο­λό­γητα πολυ­ή­μερη παρα­μονή στα κρα­τη­τή­ρια της Ρόδου, είχα ως επόμενο σταθμό το τμήμα μετα­γω­γών της Πέτρου Ράλλη, κατα­λή­γο­ντας (προς το παρόν φυσικά) στις φυλακές Αλι­καρ­νασ­σού. Αν και το χρονικό διά­στημα παρα­μο­νής μου είναι αρκετά μικρό για μια εκτε­νέ­στερη τοπο­θέ­τηση, θα ήθελα να προ­σθέσω τις λίγες εμπει­ρίες μου, συμ­βάλ­λο­ντας κι εγώ με αυτό τον τρόπο στη σημα­ντι­κό­τατη κίνηση δημιουρ­γίας ενός εντύπου απο­τε­λού­μενο απο­κλει­στικά από το λόγο των κρα­του­μέ­νων.

Οι συν­θή­κες στα κρα­τη­τή­ρια της Ρόδου ήταν κυριο­λε­κτικά απάν­θρω­πες. Η ανα­ζή­τηση της ελευ­θε­ρίας όμως, ήταν ισχυρή και ζητούσα απε­γνω­σμένα να δω λίγο ουρανό μέσα από κάποιο παρά­θυρο. Γρήγορα όμως κατά­λαβα πως τα παρά­θυρα θεω­ρού­νται είδος πολυ­τε­λείας. Τα κελιά ήταν πάρα πολύ μικρά, μέσα στα οποία μετά βίας μπο­ρού­σες να ανα­πνεύ­σεις, διότι σε ελά­χι­στα τετρα­γω­νικά, έπρεπε να χωρέ­σουν αρκετά άτομα. Ο χώρος δεν αρκούσε ούτε για να κοι­μη­θεί κανείς, καθώς πέρα από την ασφυ­κτική κατά­σταση, τα στρώ­ματα που υπήρχαν ήταν λερω­μένα με ούρα και κόπρανα χρηστών ναρ­κω­τι­κών ουσιών, με ξεκά­θαρο κίνδυνο για μετά­δοση ασθε­νειών. Προ­σω­πικά, έφτασα στο σημείο να παρα­μείνω 36 ώρες ξύπνιος, γιατί μαζί με όλα τα παρα­πάνω είχα να αντι­με­τω­πίσω και τις αστα­μά­τη­τες ανα­κρί­σεις. Σε όλα τα παρα­πάνω, ας προ­στε­θεί κι η καλο­και­ρινή ζέστη κι άπνοια, ώστε εύκολα να μπορεί κάποιος-α να αντι­λη­φθεί την τρα­γι­κό­τητα της κατά­στα­σης. Από θέμα σίτισης, φυσικά και δεν περί­μενα κάτι καλύ­τερο κι η επι­βε­βαί­ωση μου δεν άργησε να έρθει. Φαγητό δινόταν μία φορά την ημέρα, το οποίο ήταν αδύνατο να το φάει κάποιος. Η εξά­ντληση κι ο υπο­σι­τι­σμός ήταν καθη­με­ρινό φαι­νό­μενο”.

Ανα­φε­ρό­με­νος στις φυλακές Αλι­καρ­νασ­σού, έγραψε τα εξής:

“Το μέγεθος των κελιών είναι γύρω στα 10τ.μ. και μέσα βρί­σκο­νται 2-3 κρα­τού­με­νοι μαζί με περίπου 40 κατσα­ρί­δες και κάθε ειδών ζωύφια, τα οποία εκ φύσεως δεν σέβο­νται ούτε το φαγητό σου, ούτε την ησυχία σου με απο­τέ­λε­σμα να έχουμε συχνούς καβγά­δες, τους οποίους προς το παρόν φαί­νε­ται να κερ­δί­ζουμε… Επίσης, οι απα­γο­ρεύ­σεις προ­ϊ­ό­ντων, ακόμα και ειδών πρώτης ανάγκης, όπως είδη ρουχισμού-σερβίτσια, είναι αρκετά συχνές από τις αρμό­διες Αρχές. Τέλος, το φαγητό βασί­ζε­ται κυρίως σε όσπρια από την περίοδο της Κατοχής και σε κρέας (στην καλύ­τερη των περι­πτώ­σεων), το οποίο είναι πιο φρέσκο και το χρο­νο­λογώ από την περίοδο της Χούντας…

Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα και με έναν παρο­λίγο θάνατο κρα­του­μέ­νου, λόγω χαρα­κτη­ρι­στι­κής αμέ­λειας των δεσμο­φυ­λά­κων, πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στάση στις φυλακές Αλι­καρ­νασ­σού στις 16 Σεπτεμ­βρίου. Σε μία φυλακή, όπου το αξιακό, το οικο­νο­μικό, αλλά και το πολι­τικό επίπεδο των περισ­σό­τε­ρων κρα­του­μέ­νων δια­φέ­ρει σε μεγάλο βαθμό, η μαζι­κό­τητα της στάσης έφτασε σε αρκετά υψηλά επίπεδα. Ιδιαι­τέ­ρως σημα­ντική κατά τη διάρ­κεια των γεγο­νό­των, υπήρξε η άμεση αντα­πό­κριση των συντρό­φων του Ηρα­κλείου, με μηχα­νο­κί­νητη πορεία συμπα­ρά­στα­σης που πραγ­μα­το­ποί­η­σαν με το άκουσμα της είδησης. Όλοι οι κρα­τού­με­νοι αισθά­νο­νται την ανάγκη για τέτοιες κινή­σεις υπο­στή­ρι­ξης κι αλλη­λεγ­γύης, χαι­ρε­τί­ζο­ντας σύσ­σω­μοι την κίνηση των συντρό­φων από το Ηρά­κλειο. Τις ώρες της στάσης δεν υπήρξε καμία επι­τροπή κρα­του­μέ­νων, η οποία απο­φά­σιζε και πρω­το­στα­τούσε στα γεγο­νότα. Δημιουρ­γή­θηκε άμεσα μία άτυπη συνέ­λευση κρα­του­μέ­νων, η οποία καθο­δή­γησε σε ουσια­στικό επίπεδο τις συνο­μι­λίες με τις εισαγ­γε­λι­κές αρχές, ενώ όλοι οι κρα­τού­με­νοι ήταν παρό­ντες κατά τη διάρ­κεια των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων. Αξίζει να σημειω­θεί, πως ο σεβα­σμός μεταξύ των κρα­του­μέ­νων απο­τε­λούσε βασικό στοι­χείο της στάσης, καθώς αντι­λαμ­βα­νό­ντου­σαν την ανάγκη της άμεσης επί­λυ­σης βασικών προ­βλη­μά­των για μία αξιο­πρεπή δια­βί­ωση”.

Κλεί­νο­ντας το γράμμα του χαι­ρέ­τισε… “όλους εκεί­νους που ορθά σκε­πτό­με­νοι, στη­ρί­ζουν πέρα από πολι­τι­κές ή προ­σω­πι­κές δια­φω­νίες, όλους τους πολι­τι­κούς κρα­τού­με­νους κι αγω­νι­στές. Είναι επι­τα­κτική η ανάγκη κατα­νό­η­σης, ότι αυτές οι μικρό­τη­τες δεν χωρούν, όταν έχουμε να αντι­με­τω­πί­σουμε τέτοιες κατα­στά­σεις”.

Τέλος, δήλωσε απε­ρί­φρα­στα πως ο αγώνας του θα συνε­χι­στεί και… “μέσα από τα κολα­στή­ρια της δημο­κρα­τίας αδιά­κοπα, αδιάλ­λα­κτα κι αμε­τά­κλητα, όπως ακριβώς συνέ­βαινε όταν βρι­σκό­μουν εκτός των τειχών του εγκλει­σμού”.