Έρευνα Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών: Γιατί ο «Κανένας» προηγείται στα γκάλοπ;

Τι είναι αυτό που κάνει τους πο­λί­τες να ανα­δει­κνύ­ουν τον «Κα­νέ­ναν» ως κα­ταλ­λη­λό­τε­ρο να κυ­βερ­νή­σει τη χώρα κάθε φορά που στις δη­μο­σκο­πή­σεις τί­θε­ται το ερώ­τη­μα ποιον θε­ω­ρούν πιο κα­τάλ­λη­λο για πρω­θυ­πουρ­γό;

Το ερώ­τη­μα έχει τη ση­μα­σία του, δε­δο­μέ­νου ότι μια απά­ντη­ση σε αυτό μπο­ρεί να προσ­διο­ρί­σει ακρι­βώς ποια χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά στοι­χεία θέλει η κοινή γνώμη να δια­θέ­τει να ψη­φί­σει τον κα­ταλ­λη­λό­τε­ρο.

Την απά­ντη­ση στο κρί­σι­μο αυτό ερώ­τη­μα ανέ­λα­βε να διε­ρευ­νή­σει το Οι­κο­νο­μι­κό Πα­νε­πι­στή­μιο Αθη­νών, με σειρά ερευ­νών, σε με­γά­λο διά­στη­μα, και ει­δι­κό­τε­ρα το Τμήμα Ορ­γά­νω­σης και Διοί­κη­σης Επι­χει­ρή­σε­ων, επι­κε­φα­λής του οποί­ου (και της σχε­τι­κής έρευ­νας) είναι η επί­κου­ρος κα­θη­γή­τρια Μάρ­κε­τινγκ, Άννα Ζαρ­κά­δα. Οι σχε­τι­κές έρευ­νες έχουν τίτλο «Ανα­ζη­τώ­ντας τον “Κα­νέ­να”».

Ποια είναι, επο­μέ­νως, τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά που ανα­ζη­τούν οι πο­λί­τες, αλλά δεν τα βρί­σκουν στο πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό και τα ψά­χνουν στον ιδε­α­τό «Κα­νέ­ναν»;

Συμ­φώ­νως προς την κ. Ζαρ­κά­δα, που ανα­λύ­ει και τα απο­τε­λέ­σμα­τα των σχε­τι­κών ερευ­νών, ο «Κα­νέ­νας», δη­λα­δή ο ιδα­νι­κός πο­λι­τι­κός ηγέ­της, είναι αυτός που έχει πάνω από όλα ήθος. Πάρα πολύ ση­μα­ντι­κό χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό του είναι επί­σης η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα.

Η προ­σω­πι­κό­τη­τα του ηγέτη είναι ση­μα­ντι­κή για τους μι­σούς πο­λί­τες. Ο βαθ­μός στον οποίο ο ηγέ­της εξυ­πη­ρε­τεί τα προ­σω­πι­κά συμ­φέ­ρο­ντα του πο­λί­τη έχει μέ­τρια επί­δρα­ση, ενώ το πώς πα­ρου­σιά­ζει τον εαυτό του αφή­νει τους πε­ρισ­σό­τε­ρους πο­λί­τες μάλ­λον αδιά­φο­ρους.

Σε μια δια­σταλ­τι­κή και εξ αντι­δια­στο­λής ερ­μη­νεία των πα­ρα­πά­νω απο­τε­λε­σμά­των, πά­ντως, θα μπο­ρού­σε να επι­ση­μά­νει κα­νείς ότι, επι­λέ­γο­ντας τη συ­γκε­κρι­μέ­νη στιγ­μή οι πο­λί­τες τον «Κα­νέ­ναν» θε­ω­ρούν ότι οι προ­τει­νό­με­νοι προς σύ­γκρι­ση στε­ρού­νται του με­γέ­θους του ήθους που απαι­τούν από έναν πο­λι­τι­κό.

Επι­πλέ­ον, βλέ­πουν ότι δεν δια­θέ­τει την απαι­τού­με­νη από τις πε­ρι­στά­σεις απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα, δε­δο­μέ­νου άλ­λω­στε ότι οι σχε­τι­κές δη­μο­σκο­πή­σεις γί­νο­νται κυ­ρί­ως προ μιας εκλο­γι­κής ανα­μέ­τρη­σης, όταν οι πο­λί­τες έχουν ήδη πάρει γεύση τόσο του κυ­βερ­νη­τι­κού έργου όσο και της δρά­σης της αντι­πο­λί­τευ­σης και των θέ­σε­ων της. Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο του πρω­θυ­πουρ­γού και του αρ­χη­γού της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης.

Μπο­ρεί ακόμα να διε­νερ­γού­νται σε κρί­σι­μες πε­ριό­δους δια­κυ­βέρ­νη­σης, όταν ο εκά­στο­τε αρ­χη­γός της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης προ­βάλ­λει και ως η εναλ­λα­κτι­κή λύση.

Η προ­σω­πι­κό­τη­τα του πο­λι­τι­κού ασφα­λώς και παί­ζει τον δικό της ρόλο στην επι­λο­γή, όμως δεν αρκεί από μόνη της. Άλ­λω­στε, στην ελ­λη­νι­κή πο­λι­τι­κή ιστο­ρία έχουν υπάρ­ξει ση­μα­ντι­κές προ­σω­πι­κό­τη­τες, οι οποί­ες στο τέλος απο­δεί­χτη­κε ότι είτε στε­ρού­ντο του ανα­γκαί­ου ηθι­κού υπό­βα­θρου είτε ήσαν απο­λύ­τως ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κές.

Αδιευ­κρί­νι­στη ψήφος

Η αξιο­λό­γη­ση των απο­τε­λε­σμά­των όλων των τε­λευ­ταί­ων δη­μο­σκο­πή­σε­ων δεί­χνει υψηλά πο­σο­στά της αδιευ­κρί­νι­στης ψήφου, αλλά και του «Κα­νέ­να». Πράγ­μα το οποίο ση­μαί­νει ότι δη­μιουρ­γεί­ται μια δε­ξα­με­νή ψη­φο­φό­ρων εντό­νως απο­γοη­τευ­μέ­νων από το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα η οποία προ­οιω­νί­ζε­ται είτε πολύ με­γά­λη αποχή είτε κα­τεύ­θυν­ση της ψήφου σε πολλά κόμ­μα­τα.

Μια τέ­τοια εκλο­γι­κή προ­ο­πτι­κή, μά­λι­στα, ευ­νο­εί­ται από τον εξής συν­δυα­σμό: Την απο­γο­ή­τευ­ση του κό­σμου από τα κόμ­μα­τα εξου­σί­ας και από το ότι τα τε­λευ­ταία χρό­νια αυτό που δια­πι­στώ­νε­ται είναι ότι το εκλο­γι­κό σώμα ρί­χνει ψήφο δια­μαρ­τυ­ρί­ας που δεν πλήτ­τει μόνο το κυ­βερ­νών κόμμα, αλλά εν­δε­χο­μέ­νως και το κόμμα της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης είτε επει­δή με­ρί­δα του εκλο­γι­κού σώ­μα­τος μπο­ρεί να κρί­νει ότι δεν συ­νι­στά εναλ­λα­κτι­κή λύση είτε διότι, όπως ανέ­δει­ξαν οι τε­λευ­ταί­ες δη­μο­σκο­πή­σεις, βα­ρί­δι της ΝΔ είναι το κυ­βερ­νη­τι­κό της πα­ρελ­θόν.

Η δια­σπο­ρά ψήφων και προς άλλα κόμ­μα­τα για τους πα­ρα­πά­νω λό­γους κα­θι­στά σχε­δόν αδύ­να­τη την επί­τευ­ξη αυ­το­δυ­να­μί­ας.

Πηγή: ΠΑ­ΡΑ­ΠΟ­ΛΙ­ΤΙ­ΚΑ