Τέλος στη διένεξη δημοσίου-ιδιωτών για τον πνιγμό υπολοχαγού εν υπηρεσία

Ορι­στι­κό τέλος στην έν­δι­κη δια­φο­ρά των οι­κεί­ων ενός υπο­λο­χα­γού που πνί­γη­κε τον Φε­βρουά­ριο του 1994 κατά τη διάρ­κεια στρα­τιω­τι­κής άσκη­σης και του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, που υπο­χρε­ώ­θη­κε σε απο­ζη­μί­ω­σή τους, έδωσε το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας, 20 έτη μετά το μοι­ραίο γε­γο­νός.

To ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης σύμ­φω­να με την υπ΄α­ριθμ. 322/2014 από­φα­ση του Α’ τμή­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας έχει ως εξής:

Ενώ­πιον του ανώ­τα­του ακυ­ρω­τι­κού προ­σέ­φυ­γαν τρεις συγ­γε­νείς του απο­βιώ­σα­ντος υπο­λο­χα­γού κατά του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου.

Οι αναι­ρε­σεί­ο­ντες επι­διώ­κουν να αναι­ρε­θεί η υπ’ αριθμ. 114/2004 από­φα­ση του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιά, με την οποία συ­νεκ­δι­κά­σθη­καν έφεση του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου και αντέ­φε­σή τους κατά της 553/2001 απoφά­σε­ως του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου και απορ­ρί­φθη­καν.

Με την πρω­τό­δι­κη από­φα­ση είχε γίνει εν μέρει δεκτή αγωγή απο­ζη­μιώ­σε­ως των αναι­ρε­σειό­ντων και είχε υπο­χρε­ω­θεί το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο να κα­τα­βά­λει, νο­μι­μο­τό­κως, από την επί­δο­ση της αγω­γής σε κα­θέ­ναν από τους δύο πρώ­τους το ποσό των 30.000.000 δρχ. και στον τρίτο αναι­ρε­σεί­ο­ντα 11.600.000 δρχ. ως χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση για την ψυ­χι­κή οδύνη που υπέ­στη­σαν από το θά­να­το του υιού και αδελ­φού τους, ο οποί­ος οφει­λό­ταν σε πα­ρά­νο­μες πα­ρα­λεί­ψεις των ορ­γά­νων του Δη­μο­σί­ου.

Πε­ραι­τέ­ρω, με την τε­λευ­ταία αυτή από­φα­ση είχε ανα­γνω­ρι­σθεί ότι το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο όφει­λε να κα­τα­βά­λει σε κα­θέ­ναν από τους δύο πρώ­τους αναι­ρε­σεί­ο­ντες, πέραν των πιο πάνω ποσών, το ποσό των 4.100.000 δρχ. ως χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση για την ίδια αιτία και είχε κρι­θεί ότι για το τε­λευ­ταίο αυτό ποσόν δεν οφεί­λο­νταν τόκοι.

Στις 7.2.1994, το 294 ΤΕΑ µετέβη στην πε­ριο­χή του Αγίου Ιω­άν­νη Κα­λυ­θιών, προ­κειµένου να διε­ξα­γά­γει προ­γραµµατισµένη εκ­παι­δευ­τι­κή άσκη­ση ανορ­θό­δο­ξου πολέµου κατά το χρο­νι­κό διά­στη­μα από 7.2.1994 έως 11.2.1994.

Στις 10.2.1994, στο πλαί­σιο της ανω­τέ­ρω ασκή­σε­ως, το πρό­γραµµα της οποί­ας πε­ρι­λάµβανε κατά την ηµέρα εκεί­νη τη διε­ξα­γω­γή του αντι­κειµένου «Ορ­γά­νω­ση Ακτής για Υπο­δο­χή Ενι­σχύ­σε­ων», συ­γκρο­τή­θη­κε οµάδα από τον Υπο­λο­χα­γό, υιό και αδελ­φό, αντι­στοί­χως, των αναι­ρε­σειό­ντων, ως Διοι­κη­τή του ασκούµενου Λόχου, τον ΔΕΑ (…), ως οµαδάρ­χη της 2ας οµάδας 2ας Διµοι­ρί­ας του Λόχου και τον στρα­τιώ­τη (…), ως οδηγό οχή­μα­τος τύπου MERCEDES 240 DC του 294 ΤΕΑ, στο οποίο επι­βι­βά­στη­καν, για τη διε­ξα­γω­γή της προ­βλε­πόµενης και δια­τε­ταγµένης ανα­γνω­ρί­σε­ως της πε­ριο­χής, στην οποία θα ελάµβανε χώρα η συ­γκε­κριµένη εκ­παι­δευ­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα.

Η πε­ριο­χή αυτή προσ­διο­ρί­ζε­ται µεταξύ επαρ­χια­κής οδού ακτής Ερηµοκά­στρου – ρέµα Ποτός – Κα­λυ­θιές.

Η οµάδα αυτή, ανα­χώ­ρη­σε από τον κα­ταυ­λισµό στις 15.30′ της ίδιας ηµέρας µε σκοπό την εκτέ­λε­ση της δια­τε­ταγµένης αυτής ασκή­σε­ως.

Σύµφωνα δε µε τις µαρ­τυ­ρί­ες αν­θυ­πο­λο­χα­γού και αν­θυ­πα­σπι­στή, στο ανω­τέ­ρω ρέµα σε πε­ρί­πτω­ση βρο­χο­πτώ­σε­ως συ­γκε­ντρώ­νο­νται τα όµβρια ύδατα της ευ­ρύ­τε­ρης πε­ριο­χής.

Στις 18.00΄ ο υπο­λο­χα­γός έστει­λε σήμα σε αξιω­μα­τι­κούς, που βρί­σκο­νταν στον κα­ταυ­λι­σμό της μο­νά­δας και ζή­τη­σε βο­ή­θεια, γνω­στο­ποιώ­ντας σε αυ­τούς ότι το όχημα στο οποίο είχαν επι­βι­βα­στεί, προ­κει­μέ­νου να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν την ανω­τέ­ρω άσκη­ση, είχε ακι­νη­το­ποι­η­θεί στο ρέμα Ποτός.

Ακο­λού­θως, έστει­λε και άλλα δύο σή­μα­τα στους ανω­τέ­ρω αξιω­μα­τι­κούς (στις 18.20΄ και στις 18.35΄) γνω­στο­ποιώ­ντας τους ότι έπρε­πε να στεί­λουν βο­ή­θεια κα­τε­πει­γό­ντως και συ­γκε­κρι­μέ­να ερ­πυ­στριο­φό­ρο όχημα Μ 113 προ­κει­μέ­νου να με­τα­κι­νή­σει το αυ­το­κί­νη­το στο οποίο επέ­βαι­ναν.

Εν τω µεταξύ, από τις 16.30′ επι­κρα­τού­σε κα­κο­και­ρία στην πε­ριο­χή µε συ­νε­χώς αυξοµειούµενη βρο­χό­πτω­ση, η οποία στα­δια­κώς εξε­λί­χθη­κε σε κα­ταρ­ρα­κτώ­δη µε πυκνή πτώση χα­λα­ζιού με απο­τέ­λε­σμα να ανε­βαί­νει συ­νε­χώς η στάθµη του νερού του ρέµατος Ποτός.

Περί ώρα 18.50′ οµάδα δια­σώ­σε­ως με ένα ερ­πυ­στριο­φό­ρο όχηµα Μ113, δύο οχή­μα­τα STAYER και ένα όχηµα MERCEDES πλη­σί­α­σε στο ση­μείο του ατυ­χή­μα­τος, όπου με δυ­σκο­λία, λόγω του σκό­τους και της κα­ταρ­ρα­κτώ­δους βρο­χής, εντο­πί­στη­κε το όχημα, στο οποίο επέ­βαι­νε μαζί με τους άλ­λους δύο σχε­δόν βυ­θι­σμέ­νο στο ορ­μη­τι­κά νερά.

Από­πει­ρα του ερ­πυ­στριο­φό­ρου οχή­μα­τος να ρυ­μουλ­κή­σει το όχημα στο οποίο επέ­βαι­νε ο ανω­τέ­ρω αξιω­μα­τι­κός, απέ­τυ­χε, λόγω του ύψους των υδά­των του ρέ­μα­τος, τε­λι­κώς δε το εγκλω­βι­σμέ­νο όχημα πα­ρα­σύρ­θη­κε από τον ορ­μη­τι­κό χεί­μαρ­ρο και εξα­φα­νί­στη­κε από το οπτι­κό πεδίο του συ­νερ­γεί­ου δια­σώ­σε­ως.

Μετά από αυτά, οι ενέρ­γειες του συ­νερ­γεί­ου δια­σώ­σε­ως για τον εντο­πι­σμό του ανω­τέ­ρω αυ­το­κι­νή­του απέ­βη­σαν μά­ταιες, τε­λι­κώς δε μετά από έρευ­νες που δι­ήρ­κε­σαν έξι ημέ­ρες εντο­πί­στη­κε και ανα­σύρ­θη­κε νε­κρός από το βυθό της θά­λασ­σας κοντά στις εκ­βο­λές του πο­τα­μού στις 14.2.1994.

Σύµφωνα µε την ια­τρο­δι­κα­στι­κή έκ­θε­ση νε­κρο­ψί­ας – νε­κρο­τοµίας, ο θά­να­τός του οφει­λό­ταν σε πνιγµό.

Προς διε­ρεύ­νη­ση των συν­θη­κών του τρα­γι­κού αυτού συµβά­ντος και κα­τα­λο­γισµό ευ­θυ­νών στους τυχόν υπευ­θύ­νους, διε­νερ­γή­θη­κε, στις 2.3.1994 ένορ­κη προ­α­νά­κρι­ση. Σύµφωνα µε το σχε­τι­κό πόρισµα, τα αίτια του συµβά­ντος απο­δό­θη­καν στις δυσµενείς και­ρι­κές συν­θή­κες, οι οποί­ες δεν ήταν δυ­να­τόν να προ­βλε­φθούν και να απο­φευ­χθούν.