Μίκα Ιατρίδη: «Δεν είμαι ο θηλυκός 007, ούτε πράκτορας, ούτε πήρα χρήματα από κανένα»!

Τους λό­γους για τους οποί­ους απε­χώ­ρη­σε από τους ΑΝ.ΕΛ. και μά­λι­στα αυτήν την συ­γκε­κρι­μέ­νη στιγ­μή εξη­γεί, αλλά και δίνει απα­ντή­σεις σε όσα κυ­κλο­φο­ρούν εις βάρος της, σε μια «εκ βα­θέ­ων» και άκρως απο­κα­λυ­πτι­κή συ­νέ­ντευ­ξή της προς την «δη­μο­κρα­τι­κή», η ανε­ξάρ­τη­τη πλέον βου­λευ­τής Δωδ/νήσου κ. Μίκα Ια­τρί­δη.

Κατ’ αρχήν σπεύ­δει να ξε­κα­θα­ρί­σει (ανα­τρέ­χο­ντας και στο πα­ρελ­θόν) ότι απέ­να­ντι στον κ. Πάνο Καμ­μέ­νο, «ήταν από­λυ­τα ξε­κά­θα­ρη, έντι­μη και σαφής», ενώ σε άλλες «βα­ρύ­τα­τες κα­τη­γο­ρί­ες», απα­ντά με αγα­νά­κτη­ση: «Δεν είμαι ο θη­λυ­κός 007, δεν πήρα χρή­μα­τα από τον Σα­μα­ρά, τη Μέρ­κελ, τον Σόι­μπλε, τον Ομπά­μα, τον Πού­τιν ή οποιον­δή­πο­τε άλλον, ούτε υπάρ­χει «σχέ­διο» για την επι­στρο­φή μου στη Ν.Δ. του κ. Σα­μα­ρά».

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη της κ. Μίκας Ια­τρί­δη προς την «δη­μο­κρα­τι­κή», που σί­γου­ρα, θα συ­ζη­τη­θεί πολύ:

• Γιατί ανε­ξαρ­τη­το­ποι­η­θή­κα­τε από τους Ανε­ξάρ­τη­τες Έλ­λη­νες αυτήν τη χρο­νι­κή στιγ­μή και όχι για πα­ρά­δειγ­μα πριν από τις ευ­ρω­ε­κλο­γές;

Απο­χώ­ρη­σα από τους Ανε­ξάρ­τη­τους Έλ­λη­νες γιατί το κόμμα αρ­νή­θη­κε να εξε­λι­χτεί. Ξε­κί­νη­σε φρέ­σκο και δυ­να­μι­κό αλλά πα­ρέ­μει­νε προ­σκολ­λη­μέ­νο σε μία ρη­το­ρι­κή και σκέψη του 2012, αδυ­να­τώ­ντας να ακο­λου­θή­σει, πόσο μάλ­λον να προη­γη­θεί των εξε­λί­ξε­ων.

Απο­χώ­ρη­σα γιατί δεν εί­χα­με ένα σαφές ιδε­ο­λο­γι­κό στίγ­μα, και κάπου απαρ­νη­θή­κα­με και τις ρίζες της πλειο­ψη­φί­ας αυτών που στή­ρι­ξαν το κί­νη­μα τον πρώτο καιρό της λει­τουρ­γί­ας του.

Απο­χώ­ρη­σα γιατί στις ιστο­ρι­κές στιγ­μές κρί­σης που περνά η χώρα, ο χρό­νος κυλά με δια­φο­ρε­τι­κή βα­ρύ­τη­τα απ’ ό,τι σε φυ­σιο­λο­γι­κές συν­θή­κες και οι πο­λί­τες δεν έχουν τα πε­ρι­θώ­ρια να πε­ρι­μέ­νουν τους Ανε­ξάρ­τη­τους Έλ­λη­νες ή οποιο­δή­πο­τε κόμμα να βρει το δρόμο του. Χρειά­ζο­νται άμεσα εναλ­λα­κτι­κές λύ­σεις για μια σειρά από οι­κο­νο­μι­κά και κοι­νω­νι­κά θέ­μα­τα.

Έφυγα τώρα, μετά τις ευ­ρω­ε­κλο­γές, αφού έδωσα τη μάχη για το κί­νη­μα και πά­λε­ψα για το κα­λύ­τε­ρο δυ­να­τό. Και όμως, βγαί­νουν και λένε ότι δεν βο­ή­θη­σα στην προ­ε­κλο­γι­κή εκ­στρα­τεία, όταν ήμουν πα­ντού όπου με κά­λε­σαν και όταν, προ­σω­πι­κά, δού­λευα για την προ­ώ­θη­ση του ευ­ρω­ψη­φο­δελ­τί­ου μας όταν άλλοι κα­θό­ντου­σαν αμέ­ρι­μνοι.

Και όλα αυτά, γνω­ρί­ζο­ντας εκ των προ­τέ­ρων το απο­τέ­λε­σμα. Να είστε σί­γου­ροι, ότι όλοι το ήξε­ραν, γιατί τα προ­βλή­μα­τα στους Ανε­ξάρ­τη­τους Έλ­λη­νες ήταν πολλά, κάτι που είχε φανεί, ήδη, από τις πρώ­τες ημέ­ρες μετά τις εκλο­γές του Μαΐου του 2012. Όμως, έχω μάθει να δίνω τις μάχες μου. Το ίδιο έκανα και τώρα. Από εκεί και πέρα, έντι­μα και ξε­κά­θα­ρα, πήρα την από­φα­σή μου, ενη­μέ­ρω­σα η ίδια τον κ. Καμ­μέ­νο και μετά ανα­κοί­νω­σα δη­μό­σια τις απο­φά­σεις μου.

• Τα συ­ζη­τή­σα­τε με τον κ. Καμ­μέ­νο; Τι σας είπε;

Τον πήρα τη­λέ­φω­νο και τον ενη­μέ­ρω­σα για την από­φα­σή μου. Για τα ζη­τή­μα­τα αυτά, τον είχα ενη­με­ρώ­σει και σε ανύ­πο­πτο χρόνο. Του είχα με­τα­φέ­ρει ακρι­βώς όσα μου είχαν πει και οι συ­μπο­λί­τες μου στα Δω­δε­κά­νη­σα χωρίς ποτέ να βρω αντα­πό­κρι­ση.

Το πώς εξέ­λα­βε ο ίδιος τα όσα εί­πα­με τη­λε­φω­νι­κά είναι δικό του θέμα. Ο κ. Καμ­μέ­νος είναι ένας πολύ έξυ­πνος άν­θρω­πος. Είμαι σί­γου­ρη ότι κα­τά­λα­βε ακρι­βώς τί του είπα και τους λό­γους για τους οποί­ους έφυγα. Το επι­κοι­νω­νια­κό παι­χνί­δι είναι τμήμα της πο­λι­τι­κής. Δε με ξαφ­νιά­ζει, ούτε με απει­λεί. Εγώ ήμουν από­λυ­τα ξε­κά­θα­ρη, έντι­μη και σαφής.

• Ει­πώ­θη­καν με­ρι­κά απί­στευ­τα πράγ­μα­τα για την ανε­ξαρ­τη­το­ποί­η­σή σας, δε­χθή­κα­τε και πολλά σχό­λια στο δια­δί­κτυο, τα οποία δεν μπο­ρού­με να επα­να­λά­βου­με, αλλά προ­φα­νώς τα γνω­ρί­ζε­τε. Έχετε κά­ποια απά­ντη­ση σε αυτά;

Από τη στιγ­μή που ανα­κοί­νω­σα την ανε­ξαρ­τη­το­ποί­η­σή μου από τους Ανε­ξάρ­τη­τους Έλ­λη­νες έχουν ει­πω­θεί κω­μι­κο­τρα­γι­κά πράγ­μα­τα για μένα, με ένα από τα πλέον εξω­πραγ­μα­τι­κά ότι είμαι μυ­στι­κός πρά­κτο­ρας! Θα έπρε­πε, άραγε, να τα δια­ψεύ­σω όλα; Ή μήπως είναι προ­τι­μό­τε­ρο να αδια­φο­ρή­σω και να απα­ντή­σω με τις πρά­ξεις μου, όπως έκανα πά­ντο­τε μέχρι τώρα; Σκο­πεύω, προ­φα­νώς, να ανα­λώ­σω τις δυ­νά­μεις μου στο δεύ­τε­ρο.

Τώρα, για όσους και όσες βλέ­πουν σε­νά­ρια συ­νω­μο­σιών, θέλω να ξε­κα­θα­ρί­σω, ότι δεν είμαι ο θη­λυ­κός 007, δεν πήρα χρή­μα­τα από το Σα­μα­ρά, τη Μέρ­κελ, τον Σόι­μπλε, τον Ομπά­μα, τον Πού­τιν, ή οποιον­δή­πο­τε άλλο, ούτε υπάρ­χει «σχέ­διο» για την επι­στρο­φή μου στη ΝΔ του κ. Σα­μα­ρά.

• Δε­χθή­κα­τε, ανα­με­νό­με­να ίσως, σκλη­ρές επι­θέ­σεις από τα στε­λέ­χη των Ανε­ξάρ­τη­των Ελ­λή­νων και εδώ στα Δω­δε­κά­νη­σα. Τι απα­ντά­τε;

Κοι­τάξ­τε, σέ­βο­μαι την κοινή πο­ρεία με τα εκα­το­ντά­δες στε­λέ­χη των Ανε­ξαρ­τή­των Ελ­λή­νων αυτά τα δυο χρό­νια. Για αυτό και στην επι­στο­λή μου προς τον κ. Καμ­μέ­νο, δεν έκανα προ­σω­πι­κές επι­θέ­σεις, ούτε έθιξα κα­νέ­ναν. Ανέ­φε­ρα την κα­τά­στα­ση όπως την πι­στεύω εγώ.

Φαί­νε­ται ότι αυτό κά­ποιοι το έχουν εκλά­βει ως αδυ­να­μία. Δεν υπάρ­χει καμία αδυ­να­μία, ούτε και φο­βά­μαι κα­νέ­ναν.

Δεν φο­βά­μαι ούτε τους ξε­νό­φερ­τους, που με απο­κα­λούν στο δια­δί­κτυο όπως με απο­κα­λούν, ούτε αυ­τούς που όψιμα μι­λά­νε για την έδρα, όταν γνω­ρί­ζουν πολύ καλά, γιατί ήταν όλοι και όλες μέσα στο γρα­φείο μου στις εκλο­γές του 2012, την οι­κο­νο­μι­κή, υλική και πο­λι­τι­κή στή­ρι­ξη που, χωρίς κα­νέ­ναν εν­δοια­σμό, έδωσα για να πε­τύ­χουν οι Ανε­ξάρ­τη­τοι Έλ­λη­νες.

Τι ακρι­βώς έκα­ναν όλοι αυτοί και σε ποια έκτα­ση; Να βγουν να το πουν δη­μο­σί­ως. Αλλά δεν χρειά­ζε­ται γιατί, ευ­τυ­χώς, στον τόπο μας γνω­ρι­ζό­μα­στε όλοι με­τα­ξύ μας.

Λοι­πόν, είναι δε­δο­μέ­νο ότι δεν φο­βά­μαι να απα­ντή­σω σε όλους αυ­τούς. Δεν το κάνω, όχι γιατί δεν μπορώ, αλλά γιατί σέ­βο­μαι το ότι ήμα­σταν σε μια κοινή προ­σπά­θεια όλα αυτά τα δύο χρό­νια.

• Γρά­φτη­κε και λέ­χθη­κε ότι η απο­χώ­ρη­σή σας συν­δέ­ε­ται με την επερ­χό­με­νη εκλο­γή του Προ­έ­δρου της Δη­μο­κρα­τί­ας. Τι σκο­πεύ­ε­τε να πρά­ξε­τε ανα­φο­ρι­κά με τη στή­ρι­ξη ή όχι του υπο­ψή­φιου Προ­έ­δρου, που θα προ­τεί­νει η κυ­βέρ­νη­ση;

Δεν απο­χώ­ρη­σα από τους Ανε­ξάρ­τη­τους Έλ­λη­νες, ώστε η ψήφος μου να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί ως δε­κα­νί­κι σε μία πο­λι­τι­κή που έχω στιγ­μα­τί­σει και πο­λε­μή­σει. Όσοι είπαν ή έγρα­ψαν κάτι τέ­τοιο, είτε το έκα­ναν με ευ­τε­λείς στό­χους είτε βιά­στη­καν. Όσοι, τέλος, χά­ρη­καν από μία τέ­τοια προ­ο­πτι­κή θα λυ­πη­θούν.

Νο­μί­ζω πως πριν έρθει η ώρα να μι­λή­σου­με για τον Πρό­ε­δρο της Δη­μο­κρα­τί­ας, θα χρεια­στεί να το­πο­θε­τη­θού­με με εθνι­κή ευ­θύ­νη απέ­να­ντι σε πολύ ση­μα­ντι­κό­τε­ρα για το λαό και τη χώρα θέ­μα­τα, όπως τη διευ­θέ­τη­ση του χρέ­ους, την χά­ρα­ξη ενός εθνι­κού σχε­δί­ου αντι­με­τώ­πι­σης των κόκ­κι­νων δα­νεί­ων, που να βοηθά εκα­τομ­μύ­ρια Έλ­λη­νες να ξα­να­ζή­σουν με αξιο­πρέ­πεια, την αντι­με­τώ­πι­ση της ανερ­γί­ας, την επα­νεκ­κί­νη­ση της οι­κο­νο­μί­ας, το τέλος της κα­τα­στρο­φι­κής πο­λι­τι­κής της λι­τό­τη­τας.

Πα­ρό­λο που η συ­ζή­τη­ση για τον Πρό­ε­δρο της Δη­μο­κρα­τί­ας μπο­ρεί να πε­ρι­μέ­νει, καθώς, προς το παρόν, δεν έχου­με δει καν ποια θα είναι τα προ­τει­νό­με­να πρό­σω­πα, δεν προ­τί­θε­μαι με την ψήφο μου να επι­τρέ­ψω τη συ­νέ­χι­ση αυτής της σκλη­ρής πο­λι­τι­κής ενα­ντί­ον της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας.

Η κυ­βέρ­νη­ση χρη­σι­μο­ποιεί ήδη το θεσμό του Προ­έ­δρου της Δη­μο­κρα­τί­ας και την επι­κεί­με­νη εκλο­γή ως δί­λημ­μα: «ακυ­βερ­νη­σία και χάος ή συ­νέ­χι­ση της μνη­μο­νια­κής πο­λι­τι­κής». Με αυτήν την πο­λι­τι­κή πρα­κτι­κή δια­φω­νώ, τόσο δε­ο­ντο­λο­γι­κά όσο και κατ´ ου­σί­αν.

• Κά­πο­τε ήταν ο κ. Σα­μα­ράς, τώρα είναι κ. Καμ­μέ­νος, που σας κα­τη­γο­ρούν για απο­στα­σία, με τον πρό­ε­δρο των ΑΝΕΛ να μιλά για ορ­γα­νω­μέ­νη προ­σπά­θεια της ΝΔ να πε­τύ­χει την κα­τα­στρο­φή του κόμ­μα­τός του. Στην κα­τη­γο­ρία ότι η απο­χώ­ρη­σή σας συν­δέ­ε­ται με αυτό το σχέ­διο τί απα­ντά­τε;

Κα­ταρ­χήν, να διευ­κρι­νί­σου­με ότι με διέ­γρα­ψαν από τη ΝΔ όταν, πιστή σε όσα λέ­γα­με ως Αντι­πο­λί­τευ­ση στο Ζάπ­πειο και αλλού από το 2010, είπα όχι στο μνη­μό­νιο.

Για αυτό και πι­στεύω ότι και στις δυο πε­ρι­πτώ­σεις πήρα τις απο­φά­σεις μου για όλους τους σω­στούς λό­γους.

Στην πρώτη πε­ρί­πτω­ση, γιατί ήταν προ­φα­νής η επερ­χό­με­νη κα­τα­στρο­φή και ήθελα να κάνω κάτι για να την εμπο­δί­σω ή του­λά­χι­στον να πε­ριο­ρί­σω την έκτα­σή της.

Στη δεύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση γιατί δε μπό­ρε­σα, με αυ­τούς που υπο­σχέ­θη­καν ότι θα έπρατ­ταν τα απα­ραί­τη­τα ώστε η κα­τα­στρο­φή να απο­τρα­πεί ή να πε­ριο­ρι­στεί, να το πε­τύ­χω. Και, ει­λι­κρι­νά λυ­πά­μαι που το λέω, γιατί κα­τά­λα­βα ότι δεν επρό­κει­το αυτό να συμ­βεί μέσα από ένα κόμμα το οποίο έχασε σε τέ­τοιο βαθμό τον προ­σα­να­το­λι­σμό του, ώστε να κιν­δυ­νεύ­ει με κα­τα­στρο­φή το ίδιο.

Και όταν συ­νέ­χεια επιρ­ρί­πτο­νται οι ευ­θύ­νες σε τρί­τους και δεν κοι­τά­με να δούμε τι κά­νου­με εμείς λάθος, είναι επό­με­νο η κα­τά­στα­ση στους Ανε­ξάρ­τη­τους Έλ­λη­νες να φτά­σει σε αυτό το ση­μείο. Οι τρί­τοι πάντα κά­νουν αυτό που εξυ­πη­ρε­τεί τους ίδιους. Ση­μα­σία έχει τι κά­νου­με εμείς.

• Δη­λα­δή δια­ψεύ­δε­τε ότι υπάρ­χει φλερτ σας με τη ΝΔ και λέτε πως δε θα απο­δε­χτεί­τε την «πρό­σκλη­ση» να επι­στρέ­ψε­τε σε αυτήν;

Κοι­τάξ­τε, δεν έχουν αλ­λά­ξει οι από­ψεις μου. Η πο­λι­τι­κή που ακο­λου­θεί­ται είναι αδιέ­ξο­δη, τόσο για την οι­κο­νο­μία μας, όσο, κυ­ρί­ως, για την κοι­νω­νία μας.

Να επι­στρέ­ψω στη ΝΔ για να δια­φη­μί­ζω το «πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα» και την «έξοδο στις αγο­ρές» που έγινε με το Αγ­γλι­κό Δί­καιο και την υπο­θή­κευ­ση της ελ­λη­νι­κής πε­ριου­σί­ας; Ή να υπό­σχο­μαι 500 και 700 χι­λιά­δες θέ­σεις ερ­γα­σί­ας που δήθεν θα έρ­θουν, με όσες από αυτές έρ­θουν να είναι θέ­σεις φτώ­χειας, με εξευ­τε­λι­στι­κούς μι­σθούς και ερ­γα­σια­κές συν­θή­κες, χωρίς κα­νο­νι­κή ασφά­λι­ση και χωρίς προ­ο­πτι­κή;

Όχι ευ­χα­ρι­στώ. Προ­τι­μώ να πα­λέ­ψω μόνη μου και ας με πουν ό,τι θέ­λουν. Όταν θα κοι­τά­ζω πίσω, μετά από εί­κο­σι χρό­νια θέλω να λέω στο παιδί μου, στον εαυτό μου και σε όσους με στή­ρι­ξαν ότι στην πιο κρί­σι­μη στιγ­μή δε φο­βή­θη­κα τί­πο­τε και έκανα το σωστό για την πα­τρί­δα μου. Και ας χάσω πο­λι­τι­κά. Τί έγινε;

• Πώς θα πο­λι­τευ­θεί­τε στις εθνι­κές εκλο­γές, χωρίς κόμμα;

Βρι­σκό­μα­στε σε συν­θή­κες κρί­σης και ο ελ­λη­νι­κός λαός θέλει λύση στα ση­μα­ντι­κά προ­βλή­μα­τα που τον απα­σχο­λούν και ποσώς εν­δια­φέ­ρε­ται για το τι θα γίνει με τα κόμ­μα­τα. Θα εξα­ντλή­σω τα όσα πλε­ο­νε­κτή­μα­τα πα­ρέ­χει η ανε­ξαρ­τη­το­ποί­η­σή μου για να εκ­φρά­σω τις προ­τά­σεις που θεωρώ ότι θα εξυ­πη­ρε­τή­σουν πε­ρισ­σό­τε­ρο και κα­λύ­τε­ρα τα συμ­φέ­ρο­ντα της πα­τρί­δας μου.

Αυτό μπορώ να σας υπο­σχε­θώ. Σο­βα­ρή και υπεύ­θυ­νη δου­λειά που θα με­του­σιώ­νε­ται σε ρε­α­λι­στι­κές θέ­σεις και προ­τά­σεις για το καλό της χώρας.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, η πο­λι­τι­κή μου πο­ρεία έχει δεί­ξει, στην πράξη, ότι δεν παίρ­νω τις απο­φά­σεις μου ανά­λο­γα με το κόμμα στο οποίο βρί­σκο­μαι ούτε με κύριο κρι­τή­ριο το αν θα επα­νε­κλε­γώ ή όχι βου­λευ­τής. Είτε εντός είτε εκτός βου­λής υπάρ­χουν τρό­ποι να βοη­θή­σεις τον τόπο σου.

• Μία τε­λευ­ταία, διπλή, ερώ­τη­ση: Κά­ποιοι σας κα­τη­γό­ρη­σαν ότι υφαρ­πά­ξα­τε την ψήφο των συ­μπο­λι­τών σας αρ­χι­κά με τη ΝΔ και μετά με τους ΑΝΕΛ για να απο­χω­ρή­σε­τε τε­λι­κά και από τα δύο αυτά κόμ­μα­τα. Ποια είναι η απά­ντη­σή σας σε αυτό; Τέλος, είστε μία από τις νε­ό­τε­ρες βου­λευ­τές και έχετε ήδη έρθει σε ρήξη με έναν πρω­θυ­πουρ­γό και έναν πρό­ε­δρο κόμ­μα­τος. Δε φο­βη­θή­κα­τε τις συ­νέ­πειες;

Και οι δύο ερω­τή­σεις σας συν­δέ­ο­νται με το πώς επι­θυ­μούν οι συ­μπο­λί­τες μας το βου­λευ­τή τους και πώς θέλει ο ίδιος ο βου­λευ­τής τον εαυτό του. Υπο­τα­κτι­κό, φο­βι­κό, έρ­μαιο του κόμ­μα­τος και της έδρας του και ανί­κα­νο να ση­κώ­σει το ανά­στη­μά του ή απο­φα­σι­σμέ­νο να υπε­ρα­σπι­στεί τα πι­στεύω του με όση δύ­να­μη του δίνει ο Θεός;

Ήμουν λίγο κάτω απ’ τα τριά­ντα πέντε μου χρό­νια όταν βρέ­θη­κα στο ίδιο γρα­φείο με τον κ. Σα­μα­ρά, πρό­ε­δρο του με­γα­λύ­τε­ρου, τότε, κόμ­μα­τος της Ελ­λά­δας και εν δυ­νά­μει πρω­θυ­πουρ­γό και δε φο­βή­θη­κα να υπε­ρα­σπι­στώ τις θέ­σεις μου και να έρθω σε ρήξη μαζί του.

Το ίδιο έκανα και τώρα. Απο­χώ­ρη­σα από τους Ανε­ξάρ­τη­τους Έλ­λη­νες υπε­ρα­σπι­ζό­με­νη για άλλη μία φορά αυτά που πι­στεύω. Δε φο­βή­θη­κα τότε και δε φο­βά­μαι ούτε τώρα. Άντε­ξα και στέ­κο­μαι όρθια για να δώσω τον αγώνα μου πιο απο­φα­σι­σμέ­νη από ποτέ.

Δεν συμ­βι­βά­ζο­μαι, και αυτό το έχω απο­δεί­ξει μέχρι τώρα. Τιμώ τους ψη­φο­φό­ρους μου, τιμώ τους συ­μπο­λί­τες μου στα Δω­δε­κά­νη­σα σα να είναι η οι­κο­γέ­νειά μου. Όπως στο πα­ρελ­θόν, έτσι και τώρα ζητώ τη στή­ρι­ξή τους για να μη συμ­βι­βα­στώ με οτι­δή­πο­τε λι­γό­τε­ρο από αυτό που αξί­ζου­με όλοι μας και η Ελ­λά­δα και από αυτό που θέλω και μπορώ να προ­σφέ­ρω.

Η πο­λι­τι­κή δε γί­νε­ται με φόβο. Γί­νε­ται με αρχές και ευ­θύ­νη απέ­να­ντι στα πι­στεύω μας και ευαι­σθη­σία και υπευ­θυ­νό­τη­τα απέ­να­ντι στο λαό.

Σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση, ο χρό­νος και οι πρά­ξεις μας θα δεί­ξουν ποιοι έλε­γαν ψέ­μα­τα στους συ­μπο­λί­τες μας, ποιοι τους τί­μη­σαν και ποιοι όχι. Και πι­στεύω ότι ο χρό­νος θα είναι με το μέρος μου.