Ο «λυπημένος»

Για κάποιους η αγωνία, η απελ­πι­σία, η αυτο­κτο­νία μπορούν να είναι απο­κλει­στικά απο­τέ­λε­σμα της κακής θέας. Και κάπως έτσι απορούν, σαν την υπο­ψή­φια Ευρω­βου­λευτή μιλώ­ντας στην Πρέβεζα : «Δεν κατά­λαβα ποτέ γιατί ο Καρυω­τά­κης ήταν τόσο πολύ λυπη­μέ­νος για να είμαι ειλι­κρι­νής, σε αυτή την υπέροχη πόλη». Οι Έλληνες πολι­τι­κοί από κάθε παρά­ταξη συχνά χρη­σι­μο­ποιούν την ποίηση ως άσκηση κακο­ποί­η­σης. Για να εντυ­πω­σιά­σουν, για να δώσουν βάθος στην κοι­νο­το­πία. Η αυτο­κτο­νία του Καρυω­τάκη δεν απο­τε­λεί ένα τυχαίο γεγονός. Οι έντονες κρι­σια­κές κατα­στά­σεις στην ερωτική ζωή του ποιητή, συνα­ντή­θη­καν το 1922 με τη σύφιλη και τον χωρισμό του από την Πολυ­δούρη. Τη σύφιλη, που εκείνη την εποχή εκτός από ανίατη αρρώ­στια, έφερνε μαζί της και ένα τερά­στιο κοι­νω­νικό στίγμα. Μάλιστα ο αδελφός του, θεω­ρούσε ότι η ασθέ­νεια συνι­στούσε προ­σβολή για την οικο­γέ­νεια. Μια αρρώ­στια που τον οδήγησε τελικά στην αυτο­κτο­νία όπως του­λά­χι­στον απο­φαί­νο­νται οι μελε­τη­τές του, συν αυτό που θα λέγαμε σήμερα κατά­θλιψη. Το έργο του, πολύ πριν μάθει ότι πάσχει από σύφιλη το καλο­καίρι του 1922, η ζωή και ο θάνατος του, συνι­στούν ακρά­δα­ντες απο­δεί­ξεις για αυτό που σήμερα λέμε κατά­θλιψη. Γενικά, οι πλη­ρο­φο­ρίες αυτές δεν είναι εφτα­σφρά­γι­στο μυστικό. Απλές γνώσεις είναι που τις μαθαί­νεις στο σχολείο, εάν δεν έκανες κοπάνα την ώρα της Λογο­τε­χνίας και  και όταν έρθει η ώρα τις εκθέ­τεις χωρίς να εκτί­θε­σαι.